Νικηφόρος Βρεττάκος

Νικηφόρος Βρεττάκος - Ποιήματα

---

Σύντομο Βιογραφικό: Γεννήθηκε τὸ 1913 στὶς Κροκεὲς τῆς Λακωνίας. Ἐγκατέλειψε τὴν Νομικὴ σχολὴ γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικά στὴν λογοτεχνία. Ἐξέδωσε περισσότερες ἀπὸ 15 ποιητικὲς συλλογὲς καὶ ἀρκετὰ πεζὰ ἔργα. Στὰ ἔργα του ἐξυμνεῖ ὅσο λίγοι τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα. Τιμήθηκε μεταξύ ἄλλων, τρεῖς φορὲς μὲ τὸ Πρῶτο Κρατικὸ Βραβεῖο Ποίησης, καθώς καὶ μὲ τὸ Ἀριστεῖο Γραμμάτων ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (1982), τῆς ὁποίας ἔγινε μέλος τὸ 1989. Πέθανε στὴν Ἀθήνα τὸ 1991.

Κύρια ἔργα: Κατεβαίνονταs στὴ σιγὴ τῶν αἰώνων (1933), Εἰκόνες ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα (1939), Ἡ ἡρωϊκή συμφωνία (1944), Ἡ παραμυθένια πολιτεία (1947), Τὸ βιβλίο τῆς Μαργαρίτας (1949), Ὁ Ταῢγετος καὶ ἡ σιωπή(1949), Δύο ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου (1949), Στὸν Ρόμπερτ Ὀπενχάϊμερ (1954), Ἡ μητέρα μου στὴν ἐκκλησία (1957), Βασιλική Δρῦς (1958), Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο κόσμους (1958), Τὸ βάθος τοῦ κόσμου (1961),Ἐκλογὴ (1966), Ὀδύνη (1969), Ὁδοιπορία (1972), Διαμαρτυρία (1974), Τὸ Ἀπογευματινό Ἡλιοτρόπιο (1976), Ὁ Προμηθέας ἢ τὸ παιχνίδι μιᾶς μέρας (1979), Λειτουργία κάτω ἀπ᾿ τὴν Ἀκρόπολη (1981), Τὰ ποιήματα (1981), Ὁ διακεκριμένος πλανήτης (1983), Συνάντηση μὲ τὴ θάλασσα (1991).

Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991), γράφει ὁ Μιχαὴλ Περάνθης, εἶναι «Ποιητὴς τῆς ἐλεύθερης φαντασίας, ἀφήνεται σὲ λυρικὲς ὀνειροπολήσεις, ἄλλοτε στοὺς κανόνες τῆς μετρικῆς καί, συχνότερα, σὲ ρυθμικὴ διαδοχὴ στίχων. Ἰδιοσυγκρασία εὐαίσθητη, φύση συναισθηματικὴ καὶ γνησίως λυρική, τυλίγει τὰ γραπτά του μὲ μιὰ διάχυση τρυφερότητας, δινοντὰς τοὺς τὸ ἅπλωμα, τὸ γύρισμα καὶ τὴν ἐλαστικότητα τῆς φαντασίας του».

---

Ὁ πράσινος κῆπος Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου. Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω. Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, μὴ μὲ ρωτήσετε.

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ. Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο, μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα, γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα - τώρα μπορῶ ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα. Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.

Οἱ μουσικοὶ ἀριθμοί Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκει τίποτε: Οὔτε οὐρανὸς ἔναστρος, οὔτε ρόδο. Προπαντὸς ἕνα ποίημα. Κι εὐτυχῶς ὅτι μ᾿ ἔκανε ἡ μοῖρα μου γνώστη τῶν μουσικῶν ἀριθμῶν, ὅτι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέον τὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας στὴν ὅρασή μου καὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζι ἐργάζομαι, ὡς νά ῾ταν νὰ φτιάξω ἕναν ἔναστρο οὐρανό, ἢ ἕνα ρόδο.

Ἕνας μικρότερος κόσμος Ἀναζητῶ μίαν ἀκτὴ νὰ μπορέσω νὰ φράξω μὲ δέντρα ἢ καλάμια ἕνα μέρος τοῦ ὁρίζοντα. Συμμαζεύοντας τὸ ἄπειρο, νἄχω τὴν αἴσθηση: ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε μηχανὲς ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγες· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουν στρατιῶτες ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ὅπλα ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγα, στραμμένα κι αὐτὰ πρὸς τὴν ἔξοδο τῶν δασῶν μὲ τοὺς λύκους· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ἔμποροι ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι σε ἀπόκεντρα σημεῖα τῆς γῆς ὅπου ἀκόμη δὲν ἔγιναν ἁμαξωτοὶ δρόμοι. Τὸ ἐλπίζει ὁ Θεὸς πὼς τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος.

A smaller world Nikiforos Vrettakos A smaller world (Diary, translated by Rick Μ. Newton) Ι seek a shore where Ι can fence in a patch of the horizon with trees or reeds. Where, gathering infinity, Ι can have the sense that: there are nο machines or very few; there are nο soldiers or very few; there are nο weapons or very few, and those few aimed at the exit of the forests with wolves; or that there are nο merchants or very few at remote points οn the earth where paved roads have not yet been laid. God hopes that at least in the poets᾿ sobs paradise will never cease to exist.

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει. Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα στοὺς γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε μεταξύ τους μὲ μουσική.

Τhe Greek language Nikiforos Vrettakos Τhe Greek language (translated by Marjorie Chambers) When Ι sometime leave this light Ι shall meander upwards like a murmuring stream. And if by chance somewhere among the azure corridors Ι meet with angels, Ι shall speak to them in Greek, since they do not know languages. They speak among themselves with music.

Ὁ ἀγρὸς τῶν λέξεων Ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο λουλοῦδι, ὅμοια κ᾿ ἐγώ. Τριγυρίζω διαρκῶς γύρω ἀπ᾿ τὴ λέξη. Εὐχαριστῶ τὶς μακριὲς σειρὲς τῶν προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴ φωνή, τὴν τεμαχίσαν σὲ κρίκους, τὴν κάμαν νοήματα, τὴ σφυρηλάτησαν ὅπως τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κ᾿ ἔγινε Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια κι ἄλλα κοσμήματα. Μὲ τὸ νῆμα τῶν λέξεων, αὐτὸν τὸ χρυσὸ τοῦ χρυσοῦ, ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου, συνδέομαι· συμμετέχω στὸν κόσμο. Σκεφτεῖτε: Εἶπα καὶ ἔγραψα, «Ἀγαπῶ».

Τhe field of words Nikiforos Vrettakos Τhe field of words (translated by Marjorie Chambers) Like the bee round a wild flower, so am Ι. Ι prowl continuously around the word. Ι thank the long lines of ancestors who moulded the voice. Cutting it into links, they made meanings. Like smelters they forged it into gold and it became Homer, Aeschylus, the Gospels and other jewels. With the thread of words, this gold from gold, which comes from the depths of my heart, Ι am linked, Ι take part in the world. Consider: Ι said and wrote, «Ι love».

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε, δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω. Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου. Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές, νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου, νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο, ἡ ἔρημός μου λαό, τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου; Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου; Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό! Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε. Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει. Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται. Ὅμως, δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα. Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις. Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα. Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της... Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της, ἐσύ. Μὰ πότε ἀνθίσατε; Στέκομαι στὸ παράθυρο καὶ σᾶς κοιτῶ καὶ κλαίω. Τόση χαρὰ δὲν τὴν μποροῦν τὰ μάτια. Δός μου, Θεέ μου, ὅλες τὶς στέρνες τ᾿ οὐρανοῦ νὰ στὶς γιομίσω.

Ἡ βρύση τοῦ πουλιοῦ Κάνε με ἀηδόνι Θεέ μου, πᾶρε μου ὅλες τὶς λέξεις κι ἄφησέ μου τὴ φωτιά, τὴ λαχτάρα, τὸ πάθος, τὴν ἀγάπη, νὰ τραγουδῶ ἔτσι ἁπλά, ὅπως τραγουδοῦσαν οἱ γρῦλοι μία φορὰ κι ἀντιλαλοῦσε ἡ Πλούμιτσα τὴ νύχτα. Ὅπως ἡ βρύση τοῦ Πουλιοῦ μὲς στὴ φτέρη. Νὰ γιομίζω μὲ τὸ μουμούρισμά μου τὴ μεγάλη κυψέλη τ᾿ οὐρανοῦ. Νὰ θησαυρίζω τὰ νερὰ τῶν βροχῶν καὶ τὶς ἀνταύγειες ἀπ᾿ τὸ θαῦμα τοῦ κόσμου. Νὰ μ᾿ ἁπλώνουν τὶς φοῦχτες τους οἱ ἄνθρωποι κι ἕνας ἕνας νὰ προσπερνοῦν. Κι ἀδιάκοπα νὰ ρέω τὴ ζωή, τὴν ἐλπίδα, τὴ λάμψη τοῦ ἥλιου, τοῦ ἡλιογέρματος τὸ γαρουφαλένιο ψιχάλισμα στὰ ὄρη, τὴ χαρά, τὰ χρώματα νὰ ρέω τοῦ οὐράνιου τόξου καὶ τὴ βροχούλα τῆς ἀστροφεγγιᾶς. Ὢ τί καλὰ πού ῾ναι σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο!

Εἰρήνη εἶναι ὅταν... Εἰρήνη, λοιπόν, εἶναι ὅ,τι συνέλαβα μὲς ἀπ᾿ τὴν ἔκφραση καὶ μὲς ἀπ᾿ τὴν κίνηση τῆς ζωῆς. Καὶ Εἰρήνη εἶναι κάτι βαθύτερο ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦμε ὅταν δὲν γίνεται κάποτε πόλεμος. Εἰρήνη εἶναι ὅταν τ᾿ ἀνθρώπου ἡ ψυχὴ γίνεται ἔξω στὸ σύμπαν ἥλιος. Κι ὁ ἥλιος ψυχὴ μὲς στὸν ἄνθρωπο. (ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἔργο: Δυὸ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου)

Διεθνὴς Παιδούπολη Πεσταλότσι Τὰ πρόσωπα τῶν παιδιῶν εἶναι πατρίδες φερμένες ἐδῶ ἀπ᾿ τὰ τέσσερα σημεῖα τῆς γῆς γιὰ ἕνα διάλογο ἀγάπης. Κοινὸ τὸ χορτάρι κι ὁ ἥλιος καὶ τὰ χέρια ποὺ παίζουνε. Βλέπετε αὐτὰ τὰ παιδιὰ ποὺ τὰ μάτια τους εἶναι γιομάτα οὐρανὸ καὶ ἀθῳότητα; Εἶναι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ποὺ σκοτώθηκαν στοὺς πολέμους. ποὺ ἐξωσμένοι ἀπ᾿ τοῦ κόσμου αὐτοῦ τὴν ἀδιαίρετη σκηνὴ ἐπαιτήσανε τὸ δικαίωμα νὰ χαροῦνε τὴ γῆ ποὺ τοὺς γέννησε: Νὰ κάθονται πάνω τῆς ἣ νὰ πορεύονται, νὰ μαζεύουν λουλούδια, νὰ ψαρεύουν στὶς λίμνες, νὰ σκάφτουν, νὰ χτίζουν, νὰ θαυμάζουν τὸν κόσμο μὲς ἀπ᾿ τῶν ἄσπρων τους σπιτιῶν τὰ παράθυρα δίχως φόβο· ἀσφαλεῖς καὶ ἰσότιμοι ἀπέναντι στὴ βροχή. Οἱ ἴδιοι ποὺ πάλαιψαν γενναῖα τὸ ἀδυσώπητο σκοτάδι καὶ πέσανε. ποὺ ἔκαμαν ὄμορφα ὄνειρα. Δὲν ἤτανε διαφορετικὰ τὸ γέλιο, τὰ χέρια, οἱ κινήσεις τους, κι ὅμως σκοτώθηκαν. Τὰ μάτια τους ἴδια τὸ φῶς ποὺ ζητούσανε. Κάθε πρωὶ ποῦ βγαίνει ὁ ἥλιος στὴν πόλη τοῦ Τρόγγεν, στὸ χωριὸ Πεσταλότσι, τὰ πράγματα εἶναι τὸ ἴδιο ἁπλά, ὅπως ἄλλωστε ἦταν πάντοτε σὲ τοῦτο τὸν κόσμο. Μονάχα πὼς τὰ πρόσωπα ἐδῶ τῶν παιδιῶν εἶναι πατρίδες. Κάθε πρωί, μὲ τὸ ἴδιο τραγοῦδι καὶ κάτω ἀπ᾿ τὴν ἴδια ὑπόσχεση ἀγάπης ὅλα μαζὶ εἶναι ἡ Ὑδρόγειος ποὺ προσεύχεται.

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια νὰ σοῦ στείλω λίγω ψωμί, μαζεύω μὲ τὸ σπασμένο χέρι μου ὅ,τι ἔμεινε ἀπ᾿ τὸν ἥλιο νὰ σοῦ τὸ στείλω νὰ ντυθεῖς. Ἔμαθα πὼς κρυώνεις.Τὴν πράσινή σου φορεσιὰ νὰ τὴν φορέσεις τὴν Λαμπρή! Θὰ τρέξουν μ᾿ ἄνθη τὰ παιδιά.Θὰ βγοῦν τὰ περιστέρια, κ᾿ ἡ μάνα σου μὲ μιὰ ποδιά, πλατιά, γεμάτη ἀγάπη! Πάρε ὅποιο δρόμο, ὅποια κορφή, ρώτα ὅποιο δένδρο θέλεις Μ᾿ ἀκοῦς; Οἱ δρόμοι ὅλης της γῆς βγαίνουνε στὴν καρδιά μου! Μὴν ξεχαστεῖς κοιτάζοντας τὸ φῶς. Τ᾿ ἀκοῦς;... Νἀρθεῖς!

Ἐπιστροφή Μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου βρῆκα τὸ πατρικό μου σπίτι νὰ κοιτάζει, μὲς ἀπ᾿ τὶς φυλλωσιές, σὰν ἄλλοτε, τὴ δύση. -μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου. Γοργὰ τὸ νζάκι ἡ μάνα μου τρέχει ν᾿ ἀνάψει. Κ᾿ ἐνῷ ἀπ᾿ τὴν πόρτα βλέπω τὶς γλυκές του λάμψεις, μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου δὲ μπαίνω μέσα. Ἀπέξω κάθομαι καὶ κλαίω...

Σοῦ στήνω μία καλύβα Σοῦ στήνω μία καλύβα, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, ἕνα κῆπο νὰ περπατᾷς,ἕνα ρυάκι νὰ καθρεφτίζεσαι, μιὰ πλούσια πράσινη φραγὴ νὰ μὴν σὲ βρίσκει ὁ ἄνεμος ποὺ βασανίζει τοὺς γυμνοὺς - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων! Σοῦ στήνω τ᾿ ὅραμά σου πάνω σ᾿ ὅλους τοὺς λόφους, νὰ σοῦ φυσάει τὸ φόρεμα ἡ δύση μὲ δυὸ τριαντάφυλλα, νὰ γέρνει ὁ ἥλιος ἀντίκρυ σου καὶ νὰ μὴ βασιλεύει, νὰ κατεβαίνουν τὰ πουλιὰ νὰ πίνουνε στὶς φοῦχτες σου τῶν παιδικῶν ματιῶν μου τὸ νερὸ - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

Ἐπιστροφὴ στὸ βουνό Δὲ θὰ ξανάρθω πιὰ κοντά σου νὰ μὴν ἀκούσεις τὸ ποτάμι ποὺ μὲς στὸ στῆθος μου κυλᾷ. Ἂν δεῖς τὸν ἥλιο νὰ σοῦ γνέφει τὸν ἕσπερο νὰ σὲ ρωτᾷ, βάλε τὰ σπάρτα τὰ μαλλιά σου τὶς μυγδαλιὲς στὴν ἀγκαλιά σου κι᾿ ἔβγα νυφούλα στὰ βουνὰ Ἔβγα νυφούλα στὰ βουνά. κι᾿ ἂν σὲ ρωτήσουνε τ᾿ ἀλάφια, ἂν σὲ ρωτήσουν τὰ πουλιά, πές τους: θὰ βγῶ μὲ τὸ φεγγάρι, μὲ τρεῖς ἀγγέλους συντροφιά! Διπλὸ γαρύφαλλο στ᾿ ἀφτί μου, ἡ μάνα μου καὶ τ᾿ ἄλογό μου, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς κ᾿ ἑφτὰ παιδιά!

Δίχως ἐσέ Δίχως ἐσὲ δὲν θἄβρισκαν νερὸ τὰ περιστέρια δίχως ἐσὲ δὲ θἄναβε τὸ φῶς ὁ Θεὸς στὶς βρύσες του Μηλιὰ σπέρνει στὸν ἄνεμο τ᾿ ἄνθη της, στὴν ποδιά σου φέρνεις νερὸ ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, φῶτα σταχυῶν κι ἀπάνω σου φεγγάρι ἀπὸ σπουργῖτες.

Τὸ παιδὶ μὲ τὴ φυσαρμόνικα Θὰ βγῶ στὸν κάμπο νὰ μαζέψω τὰ πεσμένα φύλλα τοῦ ἥλιου, νὰ πλάσω τὶς ἀκτίδες του -τοῦτο τὸ καλοκαίρι-, νὰ πλάσω τὶς ἀκτίδες του σὲ φύλλα γιὰ νὰ γράψω τὸν οὐρανὸ καὶ τὸ τραγούδι σου, Ἑλληνόπουλο! Γιατὶ τὸ χῶμα δὲ μὲ φτάνει! Δὲ μὲ φτάνει τὸ αἷμα μου! Γιατὶ τὰ δάκρια μου δὲ φτάνουνε νὰ πλάσω τὸν πηλό μου! Τί νὰ τὸ κάνω τὸ σπίτι μου; Ἔξω σὲ τραγουδᾶνε! Ἔξω μιλοῦν γιὰ σένανε! Δέ μου φτάνει ἡ φωνή μου! Θὰ τρέξω ἐκεῖ ποὺ σ᾿ ἄκουσα νὰ λὲς «Ὄχι» στὸ θάνατο. Θὰ τρέξω ἐκεῖ ποὺ πήγαινες σφυρίζοντας ἀντίθετα στ᾿ ἀστροπελέκι,ἀντίθετα στὴ διαταγὴ καὶ στὸ γλυκὸ ψωμὶ τῆς γῆς! Ἀντίθετα στὰ γαλανά σου μάτια ποὺ ἦταν γιὰ τὸν ἔρωτα!

Ἐλεγεῖο πάνω στὸν τάφο ἑνὸς μικροῦ ἀγωνιστῆ Πάνω στὸ χῶμα τὸ δικό σου λέμε τ᾿ ὄνομά μας. Πάνω στὸ χῶμα τὸ δικό σου σχεδιάζουμε τοὺς κήπους καὶ τὶς πολιτεῖς μας Πάνω στὸ χῶμα σου εἴμαστε. Ἔχουμε πατρίδα. Ἔχω κρατήσει μέσα μου τὴ ντουφεκιά σου. Γυρίζει μέσα μου ὁ φαρμακερὸς ἦχος τοῦ πολυβόλου. Θυμᾶμαι τὴν καρδιά σου ποὺ ἄνοιξε, κ᾿ ἔρχονται στὸ μυαλό μου κάτι ἑκατόφυλλα τριαντάφυλλα ποὺ μοιάζουνε σὰν ὁμιλία τοῦ ἀπείρου πρὸς τὸν ἄνθρωπο -ἔτσι μας μίλησε ἡ καρδιά σου. Κ᾿ εἴδαμε πὼς ὁ κόσμος εἶναι μεγαλύτερος, κ᾿ ἔγινε μεγαλύτερος γιὰ νὰ χωρᾷ ἡ ἀγάπη. Τὸ πρῶτο σου παιγνίδι: Ἐσύ. Τὸ πρῶτο σου ἀλογάκι: Ἐσύ. Ἔπαιξες τὴ φωτιά. Ἔπαιξες τὸ Χριστό. Ἔπαιξες τὸν Ἀη-Γιώργη καὶ τὸ Διγενῆ. Ἔπαιξες τοὺς δεῖκτες τοῦ ρολογιοῦ ποὺ κατεβαίνουνε ἀπ᾿ τὰ μεσάνυχτα. Ἔπαιξες τὴ φωνὴ τῆς ἐλπίδας, ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπῆρχε φωνή. Ἡ πλατεῖα ἦταν ἔρημη. Ἡ πατρίδα εἶχε φύγει. Ἦταν καιρός! Δὲ βάσταξε ἡ καρδιά σου περισσότερο ν᾿ ἀκοῦς κάτω ἀπ᾿ τὴ στέγη σου τ᾿ ἀνθρώπινα μπουμπουνιτὰ τῆς Εὐρώπης! Ἄναψες κάτω ἀπ᾿ τὸ σακκάκι σου τὸ πρῶτο κλεφτοφάναρο... Καρδιὰ τῶν καρδιῶν! Σκέφτηκες τὸν ἥλιο, καὶ προχώρησες... Ἀνέβηκες στὸ πεζοδρόμιο κ᾿ ἔπαιξες τὸν ἄνθρωπο!

Γαλήνη Κρεμάστη ἀνάστροφα ἡ σελήνη πάνω στὸ χάος τὸ γαλανὸ κι ὁ θεὸς προσμένει τὸ θεό του σὰν ἄνθρωπος στὸν οὐρανό.

Γράμμα Δὲν ἔχω ἕνα φύλλο ἀπ᾿ τὰ παλιὰ πράσινα δέντρα. Σοῦ γράφω τὴ λύπη μου σ᾿ αὐτὸ τὸ χαρτί. τόσο ἐλαφριὰ ποὺ νὰ στὴ φέρει ὁ ἄνεμος, τόσο καλὴ καὶ τρυφερὴ ποὺ νὰ μὴ παραξενευτεῖ ὁ ἥλιος, εὐγενικὴ σὰν τὴ σιωπὴ ποὺ περπατεῖ στὸ χορτάρι τὴ νύχτα, ἁπλὴ καὶ καθαρὴ σὰν τὸ νεράκι ποὺ τρέχει καὶ δὲ μαντεύεις πὼς τὸ γέννησε ἡ χτεσινὴ καταιγίδα. Πολλοὶ σκοτώθηκαν. Πολλοὶ ζοῦμε. Ὅλοι μας εἴμαστε λαβωμένοι. Εἶναι βαρὺς ἀπὸ τὸν πόνο μας ὁ κόσμος. Μὲ τὴ σιωπὴ τῆς θάλασσας θὰ λάβεις τὴ λύπη μου. Σοῦ στέλνω αὐτὸ τὸ αἰώνιό μου Μή με λησμόνει! Εἶναι ἕνα φῶς διπλωμένο ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα μικρὸ συννεφάκι. Σοῦ στέλνω αὐτὸ τὸ ἀρνάκι, μιὰ κ᾿ εἶσαι κοντὰ στὸ θεό, νὰ τ᾿ ὁδηγήσεις σ᾿ ἕνα πράσινο κῆπο του. Σοῦ στέλνω αὐτὸ τὸ βρέφος μὲ τὸ τσακισμένο ποδαράκι. Ἀνεβασέ το στὸ παράθυρο μὲ τὸν αὐγερινό, κοντὰ στὸν κόσμο, κοντὰ στὸ ὄνειρο, κοντὰ στὴν καλοσύνη σου,ποὺ εἶναι ζεστὴ σὰ μιὰ ἀνάσα μητέρας, κοντὰ στὸ τζάκι ποὺ ὀνειρεύεσαι μὲ τὸ χέρι στὸ μέτωπο τὴν εὐτυχία τοῦ πεινασμένου, τοῦ στρατιώτη, τοῦ ἄρρωστου. Βάλτο κοντὰ στὴν πράσινη σημαία. Κοντὰ στὸ κόκκινο ἄλογο. Στὴ μητέρα σου πλάι, ποὺ τριγυρισμένη ἀπ᾿ τοῦ Γενάρη τοὺς σπουργῖτες, γνέθει τὴν ἐλπίδα. ἄλτο κοντὰ στὸ στεναγμὸ τῆς φιλίας. Κοντὰ-κοντά. Βάλτο νὰ κάτσει, κι ἄνοιχτου σὰν ἕνα γέλιο τὸ παράθυρο νὰ ἰδεῖ τὸν κόσμο.

Ἀνάμνηση ἀπ᾿ τὸν Ταΰγετο Ἔστηνε ἡ Ἄνοιξη τὴν προτομή μου σὲ μικροὺς λόφους εἰρήνης, ἔλαμπε καθισμένο στὸ ραβδί μου ἕνα πουλὶ ἀπὸ φῶς κ᾿ ἔβρεχε ἰριδισμοὺς στὰ πρόβατα τὸ αἰώνιο σέλας τῆς ἀγάπης. Μὲς στὴ σιωπή, τὸ θαλασσὶ φλοίβησμα τοῦ αἱματός μου ἀνάδινε τὸν ἦχο τοῦ ἀδραχτιοῦ τῆς μητέρας μου, ποὺ ὕφαινε στῶν σταχτιῶν τὸ πράσινο καὶ τὸ λευκὸ μαλλὶ τοῦ αὐγερινοῦ. Μικρὸς Ἑωσφόρος τοῦ φωτὸς στοῦ Εὐρώτα τὶς ροδοδάφνες, ἔπαιρνα δίπλα τὰ βουνὰ βρεγμένος ἀπὸ τὸ φεγγάρι μὲ δυὸ ἄσπρους κρίνους στὴν καρδιά, μ᾿ ἑφτὰ σημαῖες στὰ χείλη, κι ἀπάνω ἀπὸ τῶν γερακιῶν τὶς ἀτελεύτητες μοναξιὲς ἐπόπτευα τὸ σύμπαν, θησαυρίζοντας τοπία κι ἀλλοτινὰ φῶτα στὴ μνήμη μου.

Τῆς Σπάρτης οἱ πορτοκαλιές... Τῆς Σπάρτης οἱ πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια τοῦ ἔρωτα, ἄσπρισαν ἀπ᾿ τὰ λόγια σου, γείρανε τὰ κλαδιά τους γιόμισα τὸ μικρό μου κόρφο, πῆγα καὶ στὴ μάνα μου. Κάθονταν κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι καὶ μὲ νοιάζονταν, κάθονταν κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι καὶ μὲ μάλωνε: Χτὲς σ᾿ ἔλουσα, χτὲς σ᾿ ἄλλαξα, ποῦ γύριζες - ποιὸς γιόμισε τὰ ροῦχα σου δάκρυα καὶ νεραντζάνθια;

Γράμμα στὸν ἄνθρωπο τῆς πατρίδας μου ...Μὴν μὲ μαρτυρήσεις! Καὶ προπαντὸς νὰ μὴν τοῦ πεῖς πὼς μ᾿ ἐγκατέλειψεν ἡ ἐλπίδα! Καθὼς κοιτᾷς τὸν Ταΰγετο, σημείωσε τὰ φαράγγια ποὺ πέρασα. Καὶ τὶς κορφὲς ποὺ πάτησα. Καὶ τὰ ἄστρα ποὺ εἶδα. Πές τους ἀπὸ μένα, πές τους ἀπὸ τὰ δακρυά μου, ὅτι ἐπιμένω ἀκόμη πὼς ὁ κόσμος εἶναι ὄμορφος!

Πλούμιτσα Πρόσμενες νὰ μὲ δεῖς ὅπως τὸ δέντρο ποῦ κουνιέται ἀπὸ τ᾿ ἄνθη του!.. Ὅμως ὄχι! Χρειάζεται πολὺς ἥλιος γιὰ ν᾿ ἀνθίσεις!

Πικραμένος ἀναχωρητής Θὰ φύγω σὲ ψηλὸ βουνό, σὲ ριζιμιὸ λιθάρι νὰ στήσω τὸ κρεβάτι μου κοντὰ στὴ νερομάνα τοῦ κόσμου ποὺ βροντοχτυποῦν οἱ χοντρὲς φλέβες τοῦ ἥλιου, ν᾿ ἁπλώσω ἐκεῖ τὴν πίκρα μου, νὰ λυώσει ὅπως τὸ χιόνι. Μὴν πιάνεσαι ἀπ᾿ τοὺς ὤμους μου καὶ στριφογυρίζεις ἄνεμε! φεγγαράκι μου! Καλέ μου! Αὐγερινέ μου! Φέξε τὸ ποροφάραγκο! Βοήθα ν᾿ ἀνηφορήσω! Φέρνω ζαλιὰ στὶς πλάτες μου τὰ χέρια τῶν νεκρῶν! Στὴ μιὰ μεριὰ ἔχω τὰ ὄνειρα, στὴν ἄλλη τὶς ἐλπίδες! Κι ἀνάμεσα στὶς δυὸ ζαλιὲς τὸ ματωμένο στέφανο! Μὴ μὲ ρωτᾷς καλέ μου ἀϊτέ, μὴ μὲ ξετάζεις ἥλιέ μου! Ρίχτε στὸ δρόμο συνεφιὰ νὰ μὴ γυρίσω πίσω! Κυττάχτηκα μὲς στὸ νερό, ἔκατσα καὶ λογάριασα, ζύγιασα τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ τοῦ κόσμου. Κι ἀποφάσισα, νὰ γίνω τὸ μικρότερο ἀδερφάκι τῶν πουλιῶν!

Μεταρσίωση Τὸ πνεῦμα μου, σὰν οὐρανός, σὰν ὠκεανός, σὰν θάλασσα, λύνεται ἀπόψε στὸ ἄπειρο χωρὶς νὰ βρίσκει ἀναπαμό. Τὶς ζῶνες γύρω του ἔσπασε καὶ ἀνατινάζεται θερμὸ τὸ πνεῦμα μου σὰν οὐρανός, σὰν ὠκεανός, σὰν θάλασσα. Σὰν γαλαξίας ἀπέραντος τὸ σύμπαν σέρνω στὸ χορό. Ἥλιο τὸν ἥλιο γκρέμισα, θόλο τὸ θόλο χάλασα, κι εἶμαι σὰν μίαν ἀπέραντη, πλατιὰ γαλάζια θάλασσα, ποὺ οἱ στενοὶ πάνω μου οὐρανοὶ δὲ μοῦ σκεπάζουν τὸ νερό.

---

Τρία ποιήματα ἀπὸ τὴ «Φιλοσοφία τῶν λουλουδιῶν» ΓΕΝΕΣΗ Αὐτὸ τὸ γαρύφαλλο, ποὺ κρατώντας το ἀνάμεσα στὰ τρία μου δάχτυλα τὸ σηκώνω στὸ φῶς, μοῦ μίλησε καὶ παρὰ τὸν κοινὸ νοῦ μου τὸ κατανόησα. Μι᾿ ἁλυσίδα ἀπὸ ἀτέλειωτους γαλαξίες      συνεργάστηκαν, διασταύρωσαν κάτω στὴ γῆ φωταψίες - τὸ σύμπαν ὁλόκληρο πῆρε μέρος στὴ      γέννηση αὐτοῦ τοῦ γαρύφαλλου. Κι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀκούω εἶναι οἱ φωνὲς τῶν μαστόρων του μέσα του. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ Ἂν μὲ βλέπουν νὰ στέκομαι ὄρθιος, ἀκίνητος, μὲς στὰ λουλούδια μου, ὅπως αὐτὴ τὴ στιγμή, θὰ νόμιζαν πὼς τὰ διδάσκω. Ἐνῷ εἶμαι ἐγὼ ποὺ ἀκούω κι αὐτὰ ποὺ μιλοῦν. Ἔχοντας μὲ στὸ μέσο μοῦ διδάσκουν τὸ φῶς. ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Ἀναδύθηκε δάσος ζοφερὸ ἀπ᾿ τὸ πνεῦμα μας κι ἐκάλυψε τὸν ὁρίζοντα. Μόνο ἀτραποὶ τρυπώνουν καὶ χάνονται μέσα στὸ φόβο. Μέλλον δὲν φαίνεται. Τρέχουν, χορεύουν ἀνύποπτα γιὰ ὅ,τι γίνεται πάνω τους τὰ παιδιά, ἐνῷ γέρνοντας γύρω καὶ κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια τους, (ὡς ν᾿ ἀκοῦν τὴ βοὴ καὶ νὰ βλέπουν τὸ σύννεφο) σὰν ἕνα ἀπέραντο ὑπαίθριο ἐκκλησίασμα τὰ λουλούδια προσεύχονται.

---

Ποιήματα γιὰ τὸ ἴδιο βουνό Ι Ὄχι ἀκόμη, δὲν ᾖρθα νὰ σὲ ἀπο- χαιρετήσω ἀδελφέ, ποὺ σὲ ἀνέβηκα πρώτη φορὰ ὅταν ἤμουν φῶς σ᾿ ἕνα μίσχο. Οἱ περσότεροι στίχοι μου εἶναι κτίσματα πάνω σου. Κι ἂν ὁ λόγος μου γίνονταν Λόγος, θὰ μέναμε ὄρθιοι τότε κ᾿ οἱ δυὸ σὰν πέτρες παράλληλες. Ὅμως μέσα στὸ ἀνάστατο δάσος τοῦ κόσμου σήμερα ὁ Λόγος δύσκολα ἀκούγεται. Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ τὸ ξέρω πὼς μέσ᾿ ἀπὸ τὰ βιβλία μου αὔριο θὰ μαζεύουν λουλούδια καὶ πὼς θὰ μιλοῦν γιὰ τὸ θαῦμα - ζωή, κοιτώντας τὸν κόσμο μέσ᾿ ἀπ᾿ τοὺς στίχους μου. ΙΙ Σὲ ἀνέβαινα, σὲ κατέβαινα, οὐρανὸ φορτωμένος γιὰ τὶς ἀνάγκες μου. Οἱ λέξεις μου, κάλυκες, ἔπρεπε νὰ γιομίζουν μὲ φῶς. Οἱ στίχοι μου γλάστρες στοῦ Θεοῦ τὸ παράθυρο. ΙΙΙ Ὅταν ᾖρθα στὸν κόσμο κ᾿ εἶδα τὸν ἥλιο, εἶπα: Θὰ πρέπει κάτι ν᾿ ἀφήσω πίσω μου φεύγοντας. Καὶ τὸ βρῆκα ἀρκετό. Ν᾿ ἀνεβῶ στὴν κορφή σου, νὰ πετάξω στὴ γῆς ἕνα λουλοῦδι. IV Εἶδα τὸν κεραυνό, τὸ φιδίσιο του τίναγμα. Ταλαντεύονταν λάμποντας ἀπὸ κάτω ὡς ἀπάνω τὴν κορφή σου, μετέωρος. Κ᾿ ἡ σκέψη μου ἔπαιξε μὲς τὸ κρανίο μου σὰν ἀστραπή: Πηδώντας στὸ πρῶτο του, ν᾿ ἀνεβῶ ἕνα - ἕνα, ἀπὸ κάτω ὡς ἀπάνω τὰ λοξὰ σκαλοπάτια του. V Ἡ οὐράνια δαντέλα, ἡ σχεδὸν κυματίζουσα, τῶν γραμμῶν σου, θαρρεῖς ὅταν δύει ὁ ἥλιος καὶ γιομίζει ἀγγέλους. Προχωροῦν, ἀνεβαίνουν ἀπ᾿ τὶς δυὸ παρυφὲς στὴ μεγάλη κορφή σου. Συγκεντρώνονται πάνω της σὰν μιὰ χορωδία. Ὅσο ποὺ τέλος, κάποιος ἀπ᾿ ὅλους ἁπλώνει τὸ χέρι κι ἀνάβει τὸν ἕσπερο. VI Ἐδῶ πάνω εἶναι ὁ θάνατος ἄγνωστος ἔλεγα κ᾿ ἔγραφα κάποτε. Κ᾿ ἦταν ἀλήθεια. Γινόταν συχνά. Τὰ περάσματα ἔκλειναν. Ὁ κρύος ἀέρας κ᾿ οἱ σκιὲς τῆς νυχτὸς δὲν ἔβρισκαν δίοδο. ………Συναντιόνταν τὸ ἔξω καὶ τὸ μέσα μου φῶς κι ἁπλωνόταν δίχως ὅρια γύρω μου. VII Ἤμουν δέκα χρονῶν ὅταν χάραξα μ᾿ ἕνα σουγιᾶ σὲ μιὰ πλάκα σου τ᾿ ὄνομά μου, μόλις βγαίνει νὰ τὸ συλλαβίζει ὁ ἥλιος. Ἦταν τότε ποὺ ἀκόμη εἶχα «ἐγώ» μὰ ποὺ ἀργότερα τό ῾σβησα, καθὼς ἡ βροχὴ ἀπ᾿ τὴν πλάκα σου τ᾿ ὄνομά μου. ………………Τ᾿ ὄνομά μου ἡ φωνὴ ἑνὸς ἀηδονιοῦ ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὸ δάσος χωρὶς τ᾿ ὄνομά μου. Μοῦ ἀρκεῖ νὰ γνωρίζω ὅτι στάζει Θεὸ στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν ἡ λάμψη τῶν λέξεων. VIII Ὑποσχόμουν στὸ ἕνα ποὺ ἦταν ὅλα. Χαμογελοῦσα στὸ ἕνα ποὺ ἦταν ὅλα. Δὲν ἤσουν τὸ ἕνα, καλό μου βουνό. Σὲ ἔκαμα πρόσωπο, σὲ εἶδα λαὸ καὶ σὲ εἶδα πλανήτη. Κ᾿ ἔκαμα ἕνα ὄμορφο ὄνειρο: Νὰ μεταβάλω μ᾿ αὐτὸ τὸ χαμόγελο πάνω σου σὲ κρόσια ἥλιου ὅλα τὰ σύννεφα, σὲ φώσφορο εἰρήνης μιὰ καταιγίδα. IX Εἶχα ἀνάγκη νὰ ὑπάρχεις. Νὰ βρῶ ν᾿ ἀκουμπήσω κάπου τὴ λύπη μου. Σὲ καιροὺς ὅπου ὅλα, πρόσωπα, αἰσθήματα, ἰδέες, ἦταν ρευστά, χρειαζόμουν μιὰ πέτρα στερεὴ ν᾿ ἀκουμπῶ τὸ χαρτί μου. Μὴν ἀποσύρεις τὴν πέτρα σου, Κύριε, καὶ μείνουν τὰ χέρια μου στὸ κενό. Ἔχω ἀκόμη νὰ γράψω. X Παλεύοντας διάσχισα ἀνέμους πολλούς, ποὺ βρίσκαν τὸ στῆθος μου ἀνοιχτὸ καὶ μὲ πάγωναν. Ὑδρορροὲς κεραυνῶν τὸ μέτωπό μου, φαγώθηκε, ἔτσι ποὺ τώρα νὰ στεκόμαστε ὁ ἕνας μας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, σὰν δυὸ ἀδελφὰ γκρίζα πετρώματα. ……………..Ἡ γαλήνη σου ὅμως καὶ ἡ γαλήνη μου πάντοτε. Καθισμένος στὰ πόδια σου, γιομάτος πληγές, μακαρίζω τὴν ὕπαρξη. …………….Ἡ μοῖρα μοῦ ἐπέτρεψε ἀπ᾿ ὅλον τὸν μέγα πλοῦτο ποὺ ὑμνῶ, νὰ ἔχω κ᾿ ἐγὼ στὸ σύμπαν μιὰ πέτρα. XI Πολὺ τὸ προσπάθησαν οἱ ἄσχημοι τοῦτοι καιροί, ἀλλὰ τέλος δὲν μοῦ ρήμαξαν τὴν ψυχὴ γιὰ νὰ μείνει ἐδῶ, νὰ στέκεται δίπλα σου, νὰ σὲ ντύνει, σὲ ὧρες χαρμόσυνων ἡμερῶν, ἀγγελμάτων. ………………Θά ῾ναι τὸ γιορ- τινό σου πουκάμισο. XII Θέλω νὰ ὑφάνω, ν᾿ ἀποδώσω μὲ λέξεις τὸ ρυθμὸ τοῦ νεροῦ, ποὺ χτυπάει στὰ χαλίκια κάτω ἀπ᾿ τὶς φτέρες σου. Ν᾿ ἀκούγεται ὅμοια κ᾿ ἡ ψυχή μου κυλώντας, λέξη τὴ λέξη, μέσα στοὺς στίχους μου, νὰ ρέει συνεχῶς, καθαρά, τρυφερά, (ἀπὸ δῶ οὐρανὸς κι ἀπὸ κεῖ οὐρανός) μουσικὴ δωματίου μέσα στὸ χρόνο. XIII Μὲ τὶς λέξεις σου μίλησα τῶν τσοπάνηδων ποὺ τὶς φύλαξα στὸ αἷμα μου. Ἦταν γυμνὲς καὶ τοὺς φόρεσε ἔνδυμα νὰ ταιριάζουν στὴν ὁμιλία μου μὲ τὸν κόσμο - μὲ τὰ ζῶντα καὶ μή, ποὺ ὅλα μαζὶ σχηματίζουνε ἕναν ποταμὸ ὀμορφιᾶς, ποὺ ἐδῶ ἀκριβῶς, στοὺς δυό μας ἀνάμεσα καὶ γύρω ἀπὸ μᾶς, στὸ χῶρο τῆς γῆς, τέμνει τὴν ἄβυσσο. XIV Τὸ ξέρω ὅτι ἤσουν καὶ πρὶν γεννηθῶ. Τὸ ὕψος σου πάντως βγῆκε ἀπὸ μέσα μου.

---

Μὲς τὴ διαφάνεια τοῦ πρωινοῦ Μὲς τὴ διαφάνεια τοῦ πρωινοῦ ἄνοιξα τὰ παράθυρά μου καὶ σ᾿ εἶδ᾿ ἀπ᾿ ὅλα τὰ σημεῖα χαρούμενη νὰ κατεβαίνεις, πλαγιὰ-πλαγιὰ τοὺς οὐρανούς, πλαγιὰ-πλαγιὰ τοὺς λόφους, σὰ νἄρχεσαι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κι ἀπ᾿ τὴν πηγὴ τοῦ κόσμου. Κουδούνια καὶ χαμόγελα τὸ φόρεμά σου ποὺ τὸ φιλοῦν, καὶ τὸ γυρίζουν οἱ αὖρες στὸ γαλάζιο κι εἶσαι παντοῦ μὲ μι᾿ ἀγκαλιὰ τριαντάφυλλα ποὺ φέγγουν τὶς πέτρες χρωματίζοντας γύρω μου ὅταν βραδιάζει. Μὰ ὅταν νυχτώνει, κλείνοντας τὰ τέσσερα παράθυρά μου, ἐνῷ στὸ σκοῦρο θαλασσὶ παίρνουν ν᾿ ἀνθίζουν τ᾿ ἄστρα, σμίγω ἔξω μὲ τοῦ σύμπαντος τὸ μέγα φῶς, τὸ φῶς σου, λιώνοντας τὴν εἰκόνα σου σ᾿ ἄχνινα συννεφάκια. Κι ἐνῷ κάτω ἀπ᾿ τὴ στέγη μου γέρνω τὸ μέτωπό μου κι ἀκούω σκυμμένος τοῦ δικοῦ μου κόσμου τὶς καμπάνες, ἀπ᾿ ἔξω ὑπάρχεις ἐσύ: φῶς, στερέωμα, οὐρανός,

---

Οἱ μικροὶ γαλαξίες Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου, ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει. Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους - Ἤσουν νερό, κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες. Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια, στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο. Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι: δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον κατοικοῦμε τὴ γῆ.

Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα μὴν ἀνησυχήσης ὡς τὸ ἄλλο πρωί, ὡς τὸ ἄλλο βράδυ, ὡς τὴν Κυριακή, Ἐδῶ κάπου θὰ βρίσκομαι σ᾿ ἕναν ἄρρωστο δίπλα, μ᾿ ἕνα πικρὸ ραβδὶ θὰ ψάχνω νὰ βρῶ μία πηγή. πόρτα σὲ πόρτα θὰ γυρνῶ μ᾿ ἕνα ψωμὶ στὴ μασχάλη. Ἔχε ἀναμμένη τὴ φωτιὰ πάντοτε, γιατὶ πάντοτε θὰ σοῦ γυρίζω μουσκεμένος- Ἔχω ζεσταμένο στὰ γόνατά σου ἕνα πουκάμισο κι ἔχε τὸ νοῦ σου στὴν πόρτα καὶ στὴ δημοσιὰ μὴν ἀκουστῶ, γιατί, δίχως λειψὸ ἀποφέγγαρο κι ἄστρι, κάθε φορά, ἀπὸ τὴν ἄκρη θά ῾ρχομαι τὸν κόσμου.

Τὰ δεκατέσσερα παιδιά «...Ἐν ἀρχῇ ἦν ἡ ἀγάπη...» μελωδοῦσε γιομίζοντας τὸ γυμνό σου δωμάτιο μιὰ παράξενη ἅρπα καθὼς σ᾿ ἔπαιρνε ὁ ὕπνος καὶ τὸ χέρι σου, κρύο, σὰν κλωνὶ λεμονιᾶς σὲ νεκρό, ἀναπαύονταν πάνω στὸ στῆθος σου. Κ᾿ ἔβλεπες πὼς ἄνοιγε τάχα μιὰ πόρτα στὸν ὕπνο σου. Πὼς μπαῖναν τὰ δεκατέσσερα παιδιὰ λυπημένα καὶ στεκόντουσαν γύρω σου. Τὰ μάτια τους θύμιζαν σταγόνες σὲ τζάμια: «Ἔλεος! Ἔλεος! Ἔλεος!...»Τινάζοντας τὴ βροχὴ καὶ τὸ χιόνι ἀπὸ πάνω τους, τὰ ζύγιαζες μὲ τὸ βλέμμα σου σὰ νἄθελες νὰ τοὺς κόψεις τὴν εὐτυχία στὰ μέτρα τους, ἐνῷ ἡ ἅρπα συνέχιζεν ἁπαλὰ μὲς στὸν ὕπνο σου: «Ὅ,τι θέλει κανεὶς μπορεῖ νὰ φτιάξει μὲ τὴν ἀγάπη. Ἥλιους κι ἀστέρια, ῥοδῶνες καὶ κλήματα...» Ἀλλὰ ἐσὺ προτιμοῦσες μποτίτσες φοδραρισμένες μὲ μάλλινο, πουκάμισα κλειστὰ στὸ λαιμό- γιατὶ φυσάει πολὺ στὸ Καλέντζι! Ἔβλεπες πὼς ῥάβεις μὲ τὰ δυό σου χέρια, ἔβλεπες πὼς ζυμώνεις μὲ τὰ δυό σου χέρια κι ὀνειρευόσουν πὼς μπαίνεις στὴν τάξη μὲ δεκατέσσερες φορεσιές, μὲ δεκατέσσερα χριστόψωμα στὴν ἀγκαλιά σου. Ἀλλὰ ξύπναγες τὸ πρωῒ κι ἄκουγες ποὺ ἔβρεχε. Σὲ δίπλωνε σὰ μιὰ λύπη τ᾿ ἀδιάβροχό σου κι ὁ δρόμος γιὰ τὸ σχολειὸ γινόταν πιὸ δύσκολος. Βάδιζες κ᾿ εἶχες σκυμμένο τὸ πρόσωπο σὰ νἆταν κάποιος ἀπάνω σου καὶ νὰ σ᾿ ἔκρινε γιὰ τ᾿ ἄδεια σου χέρια. Σὰ νἄφταιγες μάλιστα, σ᾿ ὅλη τὴ διαδρομὴ σὲ μπάτσιζε τὸ χιονόνερο. Ἔμπαινες στὸ σχολειὸ κ᾿ ὅπως τ᾿ ἀντίκριζες μοιραζόταν σὲ δεκατέσσερα χαμόγελα τὸ πρόσωπό σου. Θυμόσουν πὼς ἡ ἀγκάλη σου ἦταν μισὴ κι ἀνεβαίνοντας πάνω στὴν ἕδρα σου ἄνοιγες τὴ λύπη σου καὶ τὰ σκέπαζες ὅπως ὁ οὐρανὸς σκεπάζει τὴ γῆ. Ὥρα 8 καὶ 20´ ἀκριβῶς. Τὸ μάθημα ἀρχίζει κανονικά. Ἐσὺ πάνω ἀπ᾿ τὴν ἕδρα κι ἀπ᾿ ἀντίκρυ σου ὁ Χριστός, ἁπαλὸς καὶ γλυκὺς μὲς στὸ κάδρο του, δίνετε τὰ χέρια πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τους νὰ τοὺς κάμετε μιὰ στέγη ἀπὸ ζεστασιὰ γιατὶ σᾶς ἤρθανε καὶ σήμερα μουσκεμένα κ᾿ ἡ λύπη περπατάει μὲς στὰ μάτια τους ὅπως ὁ σπουργίτης πάνω στὸ φράχτη. Τὸ καλαμπόκι δὲν ψώμωσε τὸ περσινὸ καλοκαίρι κι ἀκοῦς τὸ ψωμάκι ποὺ κλαίει μὲς στὶς μπόλιες τους. Ὥρα 10 καὶ 20´. Τὸ μάθημα συνεχίζεται. Οἱ σπουργίτες σου χτυποῦν τὰ φτερά τους. Τὸ μολύβι πεθαίνει ἀνάμεσα στὰ κοκκαλιασμένα τους δάχτυλα. Ἡ καρδιά σου εἶναι τώρα μιὰ στάμνα σπασμένη. Τὰ λόγια σου βγαίνουν ἀργὰ σὰ μιὰ βρύση ποὺ στέρεψε: «Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος... Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος... Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος...». Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Τὰ μέτρησες δέκα φορές. Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Μετρᾶς τὸ ἕνα χέρι σου -τ᾿ ἄλλο σου βρίσκεται τυλιγμένο σὲ συννεφιά- τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Σηκώνεις τὸ πρόσωπο, κοιτάζεις τὴ στέγη, κάνεις πὼς σκέφτεσαι σκύβεις πάλι στὴν ἕδρα, ξεφυλλίζεις τὸν Αἴσωπο, κατεβαίνεις καὶ γράφεις στὸ μαυροπίνακα, κοιτάζεις τὸν οὐρανὸ ἀπ᾿ τὸ παράθυρο, γυρίζεις τὸ κεφάλι σου ἀλλοῦ, δὲ μπορεῖς ἄλλο παρὰ νὰ κλάψεις. Παίρνεις τὸ μαθητολόγιο στὰ χέρια σου, κάτι ψάχνεις νὰ βρεῖς, τὸ σηκώνεις διαβάζοντας καὶ σκεπάζεις τὸ πρόσωπό σου. Τὰ σύννεφα ἔχουν μπεῖ μὲς στὴν τάξη. Ἀντίκρυ σου κι ὁ Χριστὸς παραδέρνει σ᾿ ἀμηχανία. Θαρρεῖς καὶ σηκώνει στ᾿ ἀλήθεια τὰ χέρια του ἑνωμένα στὸ φῶς ποὺ πέφτει ἀπὸ πάνω του. Νιώθει στενόχωρα ὅπως τὰ μεσάνυχτα στὴ Γεθσημανῆ καὶ δὲν εἶμαι ἐκεῖ νὰ σοῦ χτυπήσω τὸν ὦμο καὶ δὲν εἶμαι ἐκεῖ νὰ σοῦ εἰπῶ: Δός του θάρρος, βοήθησέ τον νὰ βγεῖ ἀπ᾿ τὴ δύσκολη θέση, κατέβαινε, διάσχισε τὴν αἴθουσα γρήγορα, μὴν τὸν ἀφήνεις ἐκτεθειμένο στὰ βλέμματα τῶν παιδιῶν, δός του ἕνα βιβλίο νὰ κάνει πὼς συλλαβίζει, δός του ἕνα βιβλίο νὰ κρύψει τὰ μάτια του.

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι. Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές. Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται. Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης. Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο: λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως, οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι, οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.

Δίχως πανί Δίχως πανί, δίχως κουπί, ἂν μᾶς σέρνει ὁ γιαλός μας, δίχως ἄστρο ἂν μᾶς θέλει ἡ νύχτα, δίχως ἥλιο ἂν μᾶς καλεῖ ἡ ημέρα, ποῦ εἶναι ο κόσμος;

Δειλινά Τὰ βήματα τοῦ φθινοπώρου ἀντήχησαν νωρίς, κι εἶπε μὲ πίκρα ἡ ἀδελφή μου: «Ἡ νυχτερινὴ βροχὴ τὰ ρόδα μας τὰ μάδησε, ἀδελφούλη μου, καὶ τώρα;» Ἕνα βιβλίο ρομαντικὸ θὰ συλλογίστηκε... Μὰ ἐγὼ ἀναμέτρησα στὸ νοῦ μου τὶς ἱστορίες γύρω ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ ῥόδα ποὺ πεθάνανε στὴ φύση ἀνάμεσα καὶ στὴν καρδιά μου.

Κάτω ἀπὸ σκιὲς καὶ φῶτα Τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα- κεῖνα τὰ χρόνια, μοῦ ῾χε ὁ Θεὸς φυλάξει τὰ δέντρα. Ἦταν ἀστέρια στὸν οὐρανό... Μπροστά μου ὁ Ταΰγετος στεκόταν ἀνέπαφος... Ἦταν ὁ κόσμος τοῦτος τόσο ὄμορφος, ποὺ μπέρδευε εὔκολα κανεὶς τὰ φαινόμενα... Τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα-κεῖνα τὰ χρόνια, δὲν πλανιότανε οὔτε ὑποψία κακῆς φωτιᾶς στὸν ὁρίζοντα.

Αὐτοβιογραφία Μεταφέρω ἀπὸ τόπο σὲ τόπο τὴ λύπη μου, αὐτὸ τὸ καλύβι μὲ τὰ ἐλάχιστα πράγματα: τὰ χαρτιά, τὶς μνῆμες, τὶς πέννες μου. Τὸ πιὸ μεγάλο μου ἀπ᾿ ὅλα τὰ πράγματα, μὲς στὸν ἄδειο μου χῶρο, εἶναι τὰ χέρια μου.

Αὐτοβιογραφία (ἀποσπάσματα) Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὸ νερό. Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὰ δέντρα. Μὴ μοῦ ξεσκίστε αὐτὲς τὶς θεῖες σελίδες ποὺ τὶς γράψανε τ᾿ ἀσύλληπτο φῶς κι ὁ ἀσύλληπτος χρόνος κι ὅπου σταθῶ μὲ περιβάλλουν. Μὴ μοῦ σκοτώσετε τῆς γῆς τὸ ποίημα!... ...Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιότητα, ἀνάβοντας τὸ ἄστρο: «Ἀγάπη». Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιόττητα, ἀνάβοντας ψηλότερα ἀπ᾿ ὅλα, πάνω ἀπ᾿ τὸ ἕτοιμο βάραθρο, τὸ ἄστρο: «Ἀνθρώπινο μέτωπο!»... ...Σᾶς παρακαλοῦμε: Ἀφῆστε μας τὰ πράγματα. Μὴ μᾶς τὰ καῖτε. Ἀφῆστε τὰ ἔντομα νὰ βρίσκουνε τ᾿ ἄνθη τους.

Μὴν ἀγγίζετε! Ἀφῆστε αὐτὸν τὸν ὄμορφο κόσμο νὰ διαιωνίζεται ἀνακυκλώνοντας τὸ αὔριο μὲς στὶς πηγές του ὅπως τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα ὡς ν᾿ ἀναδύεται, κάθε πρωί, γιὰ πρώτη φορά, μὲς ἀπ᾿ τὶς ρόδινες γάζες τῆς γέννας του. Σβῆστε στὸν ἥλιο τὴν κακὴ φωτιά. Μὴ μᾶς σκοτώνετε!

Ἀπόκριση στὸν ποιητὴ Θανάση Παπαθανασόπουλο Ὁ ἥλιος μοιράζεται σὲ κομμάτια μέσα στοὺς ποιητές. Εἶναι τὸ ἀντίδωρο ποὺ ὁ Θεὸς διανέμει στοὺς ἐντολεῖς του. Συμμετέχουμε στὴν ὑπόθεση τοῦ φωτός. Ἐνῶ φτιάχνουν ἐκεῖνοι, πουλοῦν, διακινοῦν ὅπου γῆς κι ὅπου ἄνθρωποι ὅπλα κι ἀποθηκεύουν αἷμα σκοτώνοντας ὄνειρα ἐμεῖς προσπαθοῦμε: Νὰ φτιάξουμε ἕναν οὐρανὸ μὲ λίγες λέξεις.

Τὸ παιδὶ μὲ τὴ σάλπιγγα Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου νὰ τὴν πᾶς ὡς τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου. Νὰ τὴν κάνεις περιπατητικὸ ἀστέρι ἢ ξύλα ἀναμμένα γιὰ τὰ Χριστούγεννα-στὸ τζάκι τοῦ Νέγρου ἢ τοῦ Ἕλληνα χωρικοῦ. Νὰ τὴν κάνεις ἀνθισμένη μηλιὰ στὰ παράθυρα τῶν φυλακισμένων. Ἐγὼ μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχω ὡς αὔριο. Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου νὰ τὴν κάνεις τὶς νύχτες ὁρατὲς νότες, ἔγχρωμες, στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου. Νὰ τὴν κάνεις ἀγάπη.

---

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα

Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς

θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα

ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.

Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα

στοὺς γαλάζιους διαδρόμους

συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς

μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ

δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε

μεταξύ τους μὲ μουσική.

Τhe Greek language

Nikiforos Vrettakos

Τhe Greek language

(translated by Marjorie Chambers)

When Ι sometime leave this light

Ι shall meander upwards like a

murmuring stream.

And if by chance somewhere among

the azure corridors

Ι meet with angels, Ι shall speak

to them in Greek, since

they do not know languages. They

speak among themselves with music.

Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της...

Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της,

ἐσύ. Μὰ πότε ἀνθίσατε;

Στέκομαι στὸ παράθυρο

καὶ σᾶς κοιτῶ καὶ κλαίω.


Τόση χαρὰ δὲν τὴν μποροῦν

τὰ μάτια.

Δός μου, Θεέ μου,

ὅλες τὶς στέρνες τ᾿ οὐρανοῦ

νὰ στὶς γιομίσω.






νικ βρετ

adventure

συνείδηση

Η λέξη συνείδηση προέρχεται από το απαρέμφατο συν-ειδέναι < οίδα = γνωρίζω, (σύν+οιδα) = γνωρίζω καλώς, εξ ιδίας αντιλήψεωςπου αποδόθηκε και στα λατινικά με την ακριβή εννοιολογική της σημασία, ως conscientia, που σημαίνει γνωρίζω πλήρως. Την ίδια λέξη χρησιμοποιεί πρώτος ο Γάλλος φιλόσοφος Ντεκάρτ και λίγο αργότερα ο John Locke (Τζον Λοκ) στα αγγλικά ως Conscience που μεταγενέστερα μεταβάλλεται σε Concience. Από την ίδια ρίζα παράγονται οι λέξεις Sence = αίσθηση, sense = έννοια, αλλά και Science = επιστήμη που στα ελληνικά σημαίνει «προσήλωση του νου»,από το αυτοτελές ρήμα επίσταμαι = γνωρίζω εμπείρως. Όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης συνείδησηκαι ο Γ. Μπαμπινιώτης εκφράζει την άποψη ότι προέρχεται από το απαρέμφατο συν-ειδ-έναι του ρήματος σύνοιδα = γνωρίζω καλά, ξέρω

Παιανία

Η ονομασία Παιανία είναι αρχαιοελληνική και αποτελεί το όνομα ενός από τους πλουσιώτερους Δήμους της αρχαίας Αθήνας, του Δήμου Παιανίας. Στην αρχαιότητα ο Δήμος αυτός διακρίνονταν στην "Υπένερθεν Παιανία" και στην "Καθύπερθεν Παιανία" καλούμενος συχνά και "Δήμος Παιανιεύς", (όπως δηλαδή ο Πειραιάς, Πειραιεύς), ενώ ο κάτοικος ονομαζόταν Παιανεύς.

Κατά την τουρκοκρατία ακολούθησε στα Μεσόγεια κάθοδος αλβανόφωνης φυλής (Αρβανίτες) που συνεβίωναν με τους Παιανείς όπου τότε η περιοχή αποκαλείτο από τους ίδιους "Λιόπεσι", ονομασία αρβανίτικης προέλευσης. Η ονομασία Λιόπεσι κατά μία εκδοχή προέρχεται από την αλβανική λέξη "Λιόπα" που σημαίνει αγελάδα, κατά δε άλλη, ίσως εγκυρότερη εκδοχή, από τις παλαιές πατρίδες των αρβανόφωνων επικιστών, που ήταν ομώνυμα χωριά της Σαγιάδας και του Τεπελενίου.

Η μετονομασία σε Παιανία έγινε με βασιλικό διάταγμα του 1915 πλην όμως καθιερώθηκε πολύ πολύ αργότερα.


Ο κάτοικος της περιοχής ονομάζεται Παιανεύς και στη νεοελληνική Παιανέας-Παιανέα (ή απλά κάτοικος Παιανίας), ενώ στον πληθυντικό αποκαλούνται Παιανείς.


Το έμβλημα του Δήμου απεικονίζει το Δημοσθένη τον Παιανέα και το χαρακτηριστικό φύλλο αμπέλου, οικείο στοιχείο της μεσογειακής χλωρίδας.

Παγασητικός Κόλπος

Παγασαί (Παγασές):Μια από τις αρχαίες πόλεις της Θεσσαλίας που έδωσε την ονομασία της στον Παγασητικό κόλπο. Τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στα ερείπια της αρχαίας Δημητριάδας, στην αρχή της σημερινής εθνικής οδού Βόλου-Αθήνας.

Η πόλη είναι γνωστή από τους μυθολογικούς χρόνους. Για το όνομα Παγασές διατυπώθηκαν δύο θεωρίες: η μια παραδέχεται πως η λέξη «Παγασές» έχει σχέση με το αρχαίο ρήμα «πήγνυμι» που αποτελεί και το δεύτερο συνθετικό του ρήματος ναυπηγώ. Αναφέρεται ως τόπος όπου γίνονταν ναυπηγήσεις μεγάλων καραβιών, ανάμεσα στα οποία και η μυθική «Αργώ». Από τις Παγασές ξεκίνησε ο Ιάσονας για την «Αργοναυτική» εκστρατεία. Στο χώρο όπου υποτίθεται πως οι Αργοναύτες έκαναν θυσία πριν ξεκινήσουν για την Κολχίδα ίδρυσαν αργότερα οι κάτοικοι της πόλης το περίφημο ιερό του Απόλλωνα.

Η δεύτερη ετυμολογική άποψη παραδέχεται πως η λέξη Παγασές έχει σχέση με τη λέξη πάγος (= βράχος), γιατί οπωσδήποτε η τοποθεσία των αρχαίων Παγασών ωδίνει την εντύπωση ενός μεγάλου βράχου.

Awareness

Mind can never be intelligent - only no-mind is intelligent. Only no-mind is original and radical. Only no-mind is revolutionary - revolution in action.

This mind gives you a sort of stupor. Burdened by the memories of the past, burdened by the projections of the future, you go on living - at the minimum. You don't live at the maximum. Your flame remains very dim.

Once you start dropping thoughts, the dust that you have collected in the past, the flame arises - clean, clear, alive, young. Your whole life becomes a flame, and a flame without any smoke. That is what awareness is.

Commentary:

The veil of illusion, or maya, that has been keeping you from perceiving reality as it is, is starting to burn away. The fire is not the heated fire of passion, but the cool flame of awareness. As it burns the veil, the face of a very delicate and childlike buddha becomes visible.

The awareness that is growing in you now is not the result of any conscious "doing", nor do you need to struggle to make something happen. Any sense you might have had that you've been groping in the dark is dissolving now, or will be dissolving soon. Let yourself settle, and remember that deep inside you are just a witness, eternally silent, aware and unchanged.

A channel is now opening from the circumference of activity to that center of witnessing. It will help you to become detached, and a new awareness will lift the veil from your eyes.

Επίγνωση

Ο νους ποτέ δεν μπορεί να είναι ευφυής. Μόνον ο μη-νους είναι ευφυής. Μόνον ο μη-νους είναι πρωτότυπος και ριζοσπαστικός. Μόνον ο μη-νους είναι επαναστατικός΄ η επανάσταση εν δράσει.

Ο νους σού δίνει ένα είδος αποχαύνωσης. Φορτωμένος με αναμνήσεις του παρελθόντος, φορτωμένος με τις προβολές του μέλλοντος, συνεχίζεις να ζεις, στο ελάχιστο. Δεν ζεις στο μέγιστο. Η φλόγα σου παραμένει πολλή θαμπή.

Μόλις αρχίσεις να αφήνεις τις σκέψεις, τη σκόνη που έχεις μαζέψει στο παρελθόν, η φλόγα υψώνεται΄ καθαρή, διαυγής, ζωντανή, νέα. Ολόκληρη η ζωή σου γίνεται φλόγα, φλόγα χωρίς καθόλου καπνό. Αυτό είναι η επίγνωση.

Σχόλιο:

Το πέπλο της ψευδαίσθησης, η μάγυα, που σε εμπόδιζε να διακρίνεις την πραγματικότητα έτσι όπως είναι, αρχίζει να καίγεται. Η φωτιά αυτή δεν είναι η καυτή φωτιά του πάθους, αλλά η δροσερή φλόγα της επίγνωσης. Καθώς καίει το πέπλο, γίνεται ορατό το πρόσωπο ενός πολύ λεπτεπίλεπτου βούδδα, που μοιάζει με παιδί.

Η επίγνωση που μεγαλώνει τώρα μέσα σου δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας συνειδητής "πράξης", και δεν χρειάζεται να αγωνιστείς για να μπορέσει να συμβεί κάτι. Η αίσθηση που ίσως είχες, ότι προχωράς ψηλαφώντας στο σκοτάδι, τώρα διαλύεται ή θα διαλυθεί σύντομα. Ασε τον εαυτό σου να ησυχάσει και να θυμάσαι ότι βαθιά μέσα σου είσαι απλώς ένας παρατηρητής, αιώνια σιωπηλός, συνειδητός και αμετάβλητος.

Τώρα ανοίγει ένας δίαυλος από την περιφέρεια της δραστηριότητας προς το κέντρο αυτό της παρατήρησης. Θα σε βοηθήσει να αποστασιοποιηθείς και μια καινούργια επίγνωση θα σηκώσει το πέπλο από τα μάτια σου.

Καλημέρα

Καλημέρα και καλή βδομάδα από κάπου στον Παγασητικό..... καλύτερη μέρα καλύτερη βδομάδα.....άντε και να δούμε....τα εγκεφαλικά κύτταρα τι θα μας πούνε???

Λύσεις;;

Πρόβλημα!!!!! Τώρα τι κάνουμε;;;
Α) αυτό
Β) η αυτό
Γ) η το άλλο....

Κι ο άλλος προτιμάει να μείνει στο πρόβλημα....
Με γειά του με χαρά του...!!!

Συνενόηση

Ποιά άραγε η ακριβής ετυμολογία της "συνενόησης";;;;
Πως μπορείς να συνεννοηθείς με ένα άνθρωπο με διαφορετικά θέλω και ιδέες;;; Κάποιος τρόπος θα υπάρχει...

έσωθεν: Διαίσθηση

έσωθεν: Διαίσθηση:     Η διαίσθηση είναι μια φυσική ικανότητα που πηγάζει όχι από τον συνειδητό μας νου αλλά από ένα βαθύτερο επίπεδο νοημοσύνης, χωρίς την ...

miam...miam...

everything from my own garden....

Επίγνωση

Ο νους ποτέ δεν μπορεί να είναι ευφυής. Μόνον ο μη-νους είναι ευφυής. Μόνον ο μη-νους είναι πρωτότυπος και ριζοσπαστικός. Μόνον ο μη-νους είναι επαναστατικός΄ η επανάσταση εν δράσει.

Ο νους σού δίνει ένα είδος αποχαύνωσης. Φορτωμένος με αναμνήσεις του παρελθόντος, φορτωμένος με τις προβολές του μέλλοντος, συνεχίζεις να ζεις, στο ελάχιστο. Δεν ζεις στο μέγιστο. Η φλόγα σου παραμένει πολλή θαμπή. Μόλις αρχίσεις να αφήνεις τις σκέψεις, τη σκόνη που έχεις μαζέψει στο παρελθόν, η φλόγα υψώνεται΄ καθαρή, διαυγής, ζωντανή, νέα. Ολόκληρη η ζωή σου γίνεται φλόγα, φλόγα χωρίς καθόλου καπνό. Αυτό είναι η επίγνωση.

Osho A Sudden Clash of Thunder Κεφάλαιο 1

Σχόλιο:

Το πέπλο της ψευδαίσθησης, η μάγυα, που σε εμπόδιζε να διακρίνεις την πραγματικότητα έτσι όπως είναι, αρχίζει να καίγεται. Η φωτιά αυτή δεν είναι η καυτή φωτιά του πάθους, αλλά η δροσερή φλόγα της επίγνωσης. Καθώς καίει το πέπλο, γίνεται ορατό το πρόσωπο ενός πολύ λεπτεπίλεπτου βούδδα, που μοιάζει με παιδί.

Η επίγνωση που μεγαλώνει τώρα μέσα σου δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας συνειδητής "πράξης", και δεν χρειάζεται να αγωνιστείς για να μπορέσει να συμβεί κάτι. Η αίσθηση που ίσως είχες, ότι προχωράς ψηλαφώντας στο σκοτάδι, τώρα διαλύεται ή θα διαλυθεί σύντομα. Ασε τον εαυτό σου να ησυχάσει και να θυμάσαι ότι βαθιά μέσα σου είσαι απλώς ένας παρατηρητής, αιώνια σιωπηλός, συνειδητός και αμετάβλητος.Τώρα ανοίγει ένας δίαυλος από την περιφέρεια της δραστηριότητας προς το κέντρο αυτό της παρατήρησης. Θα σε βοηθήσει να αποστασιοποιηθείς και μια καινούργια επίγνωση θα σηκώσει το πέπλο από τα μάτια σου.

Playfulness

The moment you start seeing life as non-serious, a playfulness, all the burden on your heart disappears. All the fear of death, of life, of love - everything disappears. One starts living with a very light weight or almost no weight. So weightless one becomes, one can fly in the open sky. 

Zen's greatest contribution is to give you an alternative to the serious man. The serious man has made the world, the serious man has made all the religions. He has created all the philosophies, all the cultures, all the moralities; everything that exists around you is a creation of the serious man. Zen has dropped out of the serious world. It has created a world of its own which is very playful, full of laughter, where even great masters behave like children.

Osho Nansen: The Point of Departure Chapter 8

Commentary:

Life is rarely as serious as we believe it to be, and when we recognize this fact, it responds by giving us more and more opportunities to play. 

The woman in this card is celebrating the joy of being alive, like a butterfly that has emerged from its chrysalis into the promise of the light. She reminds us of the time when we were children, discovering seashells on the beach or building castles in the sand without any concern that the waves might come and wash them away in the next moment. She knows that life is a game, and she's playing the part of a clown right now with no sense of embarrassment or pretense. When the Page of Fire enters your life, it is a sign that you are ready for the fresh and the new. Something wonderful is just on the horizon, and you have just the right quality of playful innocence and clarity to welcome it with open arms.

Silence

The energy of the whole has taken possession of you. You are possessed, you are no more, the whole is. 

This moment, as the silence penetrates in you, you can understand the significance of it, because it is the same silence that Gautam Buddha experienced. It is the same silence that Chuang Tzu or Bodhidharma or Nansen.... The taste of the silence is the same. Time changes, the world goes on changing, but the experience of silence, the joy of it, remains the same. That is the only thing you can rely upon, the only thing that never dies. It is the only thing that you can call your very being.

Osho Zen: The Diamond Thunderbolt Chapter 1

Commentary:

The silent, mirrorlike receptiveness of a star-filled night with a full moon is reflected in the misty lake below. The face in the sky is deep in meditation, a goddess of the night who brings depth, peace and understanding. 

Now is a very precious time. It will be easy for you to rest inside, to plumb the depths of your own inner silence to the point where it meets the silence of the universe. There's nothing to do, nowhere to go, and the quality of your inner silence permeates everything you do. It might make some people uncomfortable, accustomed as they are to all the noise and activity of the world. Never mind; seek out those who can resonate with your silence - or enjoy your aloneness. Now is the time to come home to yourself. The understanding and insights that come to you in these moments will be manifested later on, in a more outgoing phase of your life.

Conditioning

Unless you drop your personality you will not be able to find your individuality. Individuality is given by existence; personality is imposed by the society. Personality is social convenience. 

Society cannot tolerate individuality, because individuality will not follow like a sheep. Individuality has the quality of the lion; the lion moves alone. The sheep are always in the crowd, hoping that being in the crowd will feel cozy. Being in the crowd one feels more protected, secure. If somebody attacks, there is every possibility in a crowd to save yourself. But alone? - only the lions move alone. And every one of you is born a lion, but the society goes on conditioning you, programming your mind as a sheep. It gives you a personality, a cozy personality, nice, very convenient, very obedient. Society wants slaves, not people who are absolutely dedicated to freedom. Society wants slaves because all the vested interests want obedience.

Osho One Seed Makes the Whole Earth Green Chapter 4

Commentary:

This card recalls an old Zen story, about a lion who was brought up by sheep and who thought he was a sheep until an old lion captured him and took him to a pond, where he showed him his own reflection. Many of us are like this lion - the image we have of ourselves comes not from our own direct experience but from the opinions of others. A "personality" imposed from the outside replaces the individuality that could have grown from within. We become just another sheep in the herd, unable to move freely and unconscious of our own true identity. 

It's time to take a look at your own reflection in the pond, and make a move to break out of whatever you have been conditioned by others to believe about yourself. Dance, run, jog, do gibberish - whatever is needed to wake up the sleeping lion within.

http://ombraombra.blogspot.gr/2011/11/blog-post_27.html

TRUST

Don't waste your life for that which is going to be taken away. Trust life. If you trust, only then can you drop your knowledge, only then can you put your mind aside. And with trust, something immense opens up. Then this life is no longer ordinary life, it becomes full of God, overflowing. 

When the heart is innocent and the walls have disappeared, you are bridged with infinity. And you are not deceived; there is nothing that can be taken away from you. That which can be taken away from you is not worth keeping, and that which cannot be taken away from you... why should one be afraid of its being taken away? It cannot be taken away, there is no possibility. You cannot lose your real treasure.

Osho The Sun Rises in the Evening Chapter 9

Commentary:

Now is the moment to be a bungee jumper without the cord! And it is this quality of absolute trust, with no reservations or secret safety nets, that the Knight of Water demands from us. 

There is a tremendous sense of exhilaration if we can take the jump and move into the unknown, even if the idea scares us to death. And when we take trust to the level of the quantum leap, we don't make any elaborate plans or preparations. We don't say, "Okay, I trust that I know what to do now, and I'll settle my things and pack my suitcase and take it with me." No, we just jump, with hardly a thought for what happens next. The leap is the thing, and the thrill of it as we free-fall through the empty sky. The card gives a hint here, though, about what waits for us at the other end - a soft, welcoming, yummy pink, rose petals, juicy...c'mon!

Sharing

As you move above to the fourth center - that is the heart - your whole life becomes a sharing of love. The third center has created the abundance of love. By reaching to the third center in meditation, you have become so overflowing with love, with compassion, and you want to share. It happens at the fourth center, the heart. 

That's why even in the ordinary world people think love comes out of the heart. For them it is just hearsay, they have heard it; they don't know it because they have never reached to their heart. But the meditator finally reaches to the heart. As he has reached to the center of his being - the third center - suddenly an explosion of love and compassion and joy and blissfulness and benediction has arisen in him with such a force that it hits his heart and opens the heart. The heart is just in the middle of all your seven centers - three centers below, three centers above. You have come exactly to the middle.

Osho The Search: Talks on the Ten Bulls of Zen Chapter2

Commentary:

The Queen of Fire is so rich, so much a queen, that she can afford to give. It doesn't even occur to her to take inventories or to put something aside for later. She dispenses her treasures without limits, welcoming all and sundry to partake of the abundance, fertility and light that surrounds her. 

When you draw this card, it suggests that you too are in a situation where you have an opportunity to share your love, your joy and your laughter. And in sharing, you find that you feel even more full. There is no need to go anywhere or to make any special effort. You find that you can enjoy sensuality without possessiveness or attachment, can give birth to a child or to a new project with an equal sense of creativity fulfilled. Everything around you seems to be "coming together" now. Enjoy it, ground yourself in it, and let the abundance in you and around you overflow.

Harmony

Listen to your heart, move according to your heart, whatsoever the stake: A condition of complete simplicity costing not less than everything.... To be simple is arduous, because to be simple costs everything that you have. You have to lose all to be simple.That's why people have chosen to be complex and they have forgotten how to be simple. But only a simple heart throbs with God, hand in hand. Only a simple heart sings with God in deep harmony. To reach to that point you will have to find your heart, your own throb, your own beat.

Osho Dang Dang Doko Dang Chapter 3

Commentary:

The experience of resting in the heart in meditation is not something that can be grasped or forced. It comes naturally, as we grow more and more in tune with the rhythms of our own inner silences. The figure on this card reflects the sweetness and delicacy of this experience. The dolphins that emerge from the heart and make an arc towards the third eye reflect the playfulness and intelligence that comes when we are able to connect with the heart and move into the world from there. Let yourself be softer and more receptive now, because an inexpressible joy is waiting for you just around the corner. Nobody else can point it out to you, and when you find it you won't be able to find the words to express it to others. But it's there, deep within your heart, ripe and ready to be discovered.

μια κυριακή....

βλέποντας από ψηλά τη θάλασσα....βλέποντας από ψηλά ....και βλέποντας από κοντά την εκπομπή για τον Ιόλα.....αυτόν ναι τον Αλέξανδρο....εκπομπή πριν από είκοσι χρόνια κοντά....και μέσα σε όλα κάποιες γνωστές φάτσες....και πόσο συμπτωματικό άραγε....πριν κάποιες ώρες να μιλάς γιαυτές τις φάτσες.....
έξω από όλα αυτά.....πόσο "μεγάλοι" άνθρωποι....
"είμαι πιο πλούσιος από τον Ωνάση, γιατί είμαι δημιουργός......" έτσι είπε.....έτσι είναι....

τα ίδια...

και συνεχίζουν ακάθεκτοι την ίδια πορεία....οι νέοι σωτήρες ,άφθαρτοι αμόλυντοι επιχειρηματίες....μα είναι δυνατόν????? δεν καταλαβαίνουν ότι καρφώνονται μόνοι τους????? ναι ναι ναι.... να κυνηγήσουμε τους απατεώνες της εξουσίας για να προστατεύσουμε τα "δικά μας"...ξέρετε πια "δικά τους"...αυτά που ιδρώσανε να βγάλουνε...που γίνανε αφεντικά σε μια μέρα,που διώξανε, προσλάβανε, ξαναδιώξανε κλπκλπκλπκαι τώρα θα φέρουν το "δίκαιο" στον κόσμο....ούστ ρεεεεε

2012...

Συμπληρώνω τα πενήντα δύο μου χρόνια....

Και μέσα στα τελευταία μου τρία χρόνια κλήθηκα να αντιμετωπίσω πολλές και δύσκολες καταστάσεις..

Καταστάσεις που ξεκίνησαν από την απόλυσή μου μετά από δεκατρία χρόνια διαρκούς απασχόλησης σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία...

Παρόλα αυτά και όλα τα άλλα που πιστέψτε με ήταν πολύ χειρότερα από μια απόλυση, κατάφερα να πω  «ευχαριστώ»...

Έτσι έμαθα,έτσι τα κατάφερα μέχρι σήμερα κι  αυτό προσπαθώ να «διδάξω» στα έφηβα πια παιδιά μου...

Πιστεύω πολύ σ’αυτό και όχι ρητορικά η φιλοσοφικά...στην ουσία...πάντα κάτι καλύτερο με περίμενε και είμαι σίγουρος ότι θα με περιμένει πίσω από κάθε αναποδιά...

Μετά λοιπόν από διάφορες και διαφορετικές καταστάσεις έφτασα φέτος να πρέπει να ....ψηφίσω ....και για την ακριβεια όχι να «πρέπει» αλλά να «θέλω» πραγματικά...

Έχοντας ψηφίσει πολλές φορές στη ζωή μου, φέτος ήταν η πρώτη φορά που πίστεψα ότι όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε την πραγματική αλλαγή...

Κι αυτό γιατί  η σημερινή κατάσταση έχει αλλάξει σε πολλούς την καθημερινότητα και ως γνωστόν η μία αλλαγή φέρνει την άλλη κλπ κλπ...

Έψαξα, διάβασα,ξανα-έψαξα,ξανα-διάβασα ...ότι μπορούσα έκανα ξανά και ξανά για να βρώ όχι τι θα ψηφίσω αλλα πως θα βοηθήσω σε μια πραγματική αλλαγή...

Και  αποφάσισα να «δημιουργήσω» κι εγώ  μαζί με άλλους...

Και «δημιούργησα» ...

Ναι δεν ντρέπομαι να το πω... χάρηκα που το έκανα....

Χάρηκα γιατί άκουσα και διάβασα αυτά που πίστευα ότι έχουν νόημα κι αξίες...

Για να είμαι βέβαια απόλυτα ειλικρινής,ήρθαν στιγμές που μου έβαλαν ερωτιματικά κι απορίες ...αλλά τα ξεπέρασα στο βωμό της «δημιουργίας»...

Φτάσαμε λοιπόν στην επόμενη μέρα...εκεί που αρχίζουν πια να φαίνονται ατα πραγματικά χαρακτηριστικά...

Ξέρετε όπως σε γιορτή του κατακαλόκαιρου...όπως γάμος του δεκαπενταύγουστου...

Σε όλες αυτές τις γιορτές όλοι φτάνουν στολισμένοι ντυμένοι βαμένοι....και μετά από το «γλέντι» αρχίζεις να βλέπεις τι κρύβεται κάτω από τις μπογιές...

Μετά τον ιδρώτα που παρασύρει τα κραγιόν τις πούδρες και τις βαφές...εκεί αρχίζει το πραγματικό γλέντι...

Και το είδα...τα είδα όλα...

Είδα τα μάτια που ανοιγόκλειναν ακόμα πιο συχνά ,ακόμα πιο αγχωτικά,

Είδα το μονοπρόσωπο του πράγματος...

Είδα τις απόλυτες αποφάσεις...

Είδα κάποιους διαχειριστές να μπλοκάρουν απόψεις...

Είδα απόψεις να αλλάζουν...

Είδα αγένεια...

Είδα ειρωνεία...

Είδα «υφάκι»..

Είδα «ρηχά»...

Είδα «πρόβατα»...

Είδα τσαμπουκάδες...

Είδα τάχαμου ψυχραιμία...

Είδα «συμμαχίες»...

Είδα όλα αυτά που με έκαναν να σκεφτώ.....και να ξανά-σκεφτώ...και να ξανά-σκεφτώ.....και να ξανά-φύγω.........

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα 
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

Καληνύχτα σας....

Άνθισμα

Το Ζεν θέλει να ζεις, να ζεις μέσα στην αφθονία, να ζεις με ολικότητα, να ζεις εντατικά΄ όχι στο ελάχιστο όπως θέλει ο Χριστιανισμός, αλλά στο μέγιστο, ξεχειλίζοντας.

Η ζωή σου πρέπει να φτάνει ως τους άλλους. Η μακαριότητά σου, η ευλογία σου, η έκστασή σου δεν πρέπει να είναι κλεισμένες μέσα σου όπως στον σπόρο. Πρέπει να ανοίξει σαν λουλούδι και να απλώσει την ευωδιά του σε όλους αδιακρίτως΄ όχι μόνο στους φίλους αλλά και στους άγνωστους. 

Αυτή είναι η πραγματική ευσπλαχνία, αυτή είναι η πραγματική αγάπη: να μοιράζεσαι τη φώτισή σου, να μοιράζεσαι το χορό σου της πέραν διάστασης.

Σχόλιο:

Η Βασίλισσα των Ουράνιων Τόξων είναι σαν ένα φανταστικό φυτό που έχει φτάσει στην κορύφωση του ανθίσματός του και των χρωμάτων του. Είναι πολύ σεξουαλική, πολύ ζωντανή, και γεμάτη δυνατότητες. Χτυπά τα δάκτυλά της στο ρυθμό της μουσικής της αγάπης και το ζωδιακό της περιδέραιο είναι τοποθετημένο με τρόπο που να βρίσκεται πάνω στην καρδιά της η Αφροδίτη. Τα μανίκια του ενδύματός της περιέχουν αφθονία σπόρων, και καθώς φυσάει ο άνεμος θα σκορπιστούν οι σπόροι και θα φυτρώσουν όπου μπορούν. Δεν την απασχολεί αν θα προσγειωθούν στο χώμα ή στους βράχους΄ απλώς τους σκορπίζει παντού γιορτάζοντας τη ζωή και την αγάπη. Πέφτουν πάνω της λουλούδια από ψηλά, εναρμονισμένα με το δικό της άνθισμα, και τα νερά του συναισθήματος στριφογυρνούν χαρούμενα κάτω από το λουλούδι πάνω στο οποίο κάθεται.

Ισως να αισθάνεσαι σαν κήπος με λουλούδια αυτή τη στιγμή, με τις ευλογίες να πέφτουν πάνω σου βροχή από παντού. Καλωσόρισε τις μέλισσες, προσκάλεσε τα πουλιά να πιουν από το νέκταρ σου. Σκόρπισε τη χαρά σου τριγύρω για να την μοιραστείς με όλους.

αν δεν...

αν δεν φας το φαγητό σου, θα γυρίσουμε στη δραχμή...κι αν γυρίσουμε στη δραχμή θα είναι άχρηστα τα πορτοφόλια για ευρώ, θα είναι άχρηστοι οι κουμπαράδες για ευρώ, και πάνω απ όλα θα πάμε έξω από το φούρνο της γειτονιάς και θα σφαχτούμε για μια φρατζόλα ψωμί.... 


αυτά λοιπόν είναι τα "κριτήρια|" που πρέπει να έχει κάθε νοήμων άνθρωπος για να ψηφίσει...

δεκτικότητα

Η ακρόαση είναι ένα από τα βασικά μυστικά για την είσοδο στο ναό του Θεού. Ακρόαση σημαίνει παθητικότητα. Ακρόαση σημαίνει να ξεχνάς τον εαυτό σου τελείως΄ μόνο τότε μπορείς να ακούς.

Όταν ακούς προσεκτικά κάποιον, ξεχνάς τον εαυτό σου. Εάν δεν μπορείς να ξεχάσεις τον εαυτό σου, δεν ακούς ποτέ. Εάν είσαι υπερβολικά απορροφημένος με τον εαυτό σου, υποκρίνεσαι απλώς ότι ακούς΄ δεν ακούς. Ίσως να κουνάς καταφατικά το κεφάλι σου΄ μπορεί μερικές φορές να λες ναι ή όχι, αλλά δεν ακούς.

Όταν ακούς, γίνεσαι απλώς η δίοδος, ένα είδος παθητικότητας, δεκτικότητας, μια μητρική κοιλιά: γίνεσαι θηλυκός. Και για να φθάσει κάποιος, πρέπει να γίνει θηλυκός. Δεν μπορείτε να φθάσετε ως το Θεό σαν επιθετικοί εισβολείς, κατακτητές. Μπορείς να φθάσεις το Θεό μόνο ... ή θα είναι καλύτερα να πούμε ο Θεός μπορεί να φθάσει σε σένα μόνο όταν είσαι δεκτικός, μια θηλυκή δεκτικότητα. Όταν γίνεσαι γιν, μια δεκτικότητα, η πόρτα είναι ανοικτή΄ και περιμένεις. Η ακρόαση είναι η τέχνη για να γίνεις παθητικός.

Σχόλιο:

Η δεκτικότητα αντιπροσωπεύει τη θηλυκή, δεκτική ποιότητα του νερού και των συναισθημάτων. Τα χέρια της εκτείνονται προς τα πάνω για να δεχτούν, και εκείνη είναι τελείως βυθισμένη στο νερό. Δεν έχει κεφάλι, ούτε πολυάσχολο, επιθετικό νου που να εμποδίζει την αγνή δεκτικότητά της. Και καθώς είναι γεμάτη, συνεχώς αδειάζει τον εαυτό της, ξεχειλίζοντας, και δεχόμενη περισσότερα. Το σχήμα του λωτού ή το καλούπι που αναδύεται από αυτή αντιπροσωπεύει την τέλεια αρμονία του σύμπαντος που γίνεται εμφανής όταν είμαστε συντονισμένοι μαζί του.

Η Βασίλισσα του Νερού φέρνει μια εποχή χωρίς όρια και με ευγνωμοσύνη για οτιδήποτε φέρνει η ζωή, χωρίς καθόλου προσδοκίες και απαιτήσεις. Ούτε το καθήκον ή η σκέψη τής αξίας ή της βράβευσης έχουν σημασία. Η ευαισθησία, η διαίσθηση και η ευσπλαχνία είναι οι ιδιότητες που ακτινοβολούν τώρα προς τα μπρος, διαλύοντας όλα τα εμπόδια που μας κρατούν χωριστούς τον ένα από τον άλλον καθώς και από το όλον.

κι έτσι στέκονται οι κυβερνήσεις.......

κι έτσι στέκονται οι κυβερνήσεις.......Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής. Είναι ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, μια φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού χωρίς να απαιτείται συνειδητή σκέψη.
Ο φόβος πρέπει να διακρίνεται από τη σχετική συναισθηματική κατάσταση του άγχους το οποίο εκδηλώνεται ως εσωτερική ένταση και το οποίο συνήθως συμβαίνει χωρίς την ύπαρξη οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής, απειλής μάλιστα που γίνεται αντιληπτής ως ανεξέλεγκτης ή αναπόφευκτης. Στην περίπτωση της συναισθηματικής κατάστασης του φόβου έχουμε να κάνουμε σχεδόν πάντα με μελλοντικά γεγονότα, με καταστάσεις ή συμπεριφορές τις οποίες μπορούμε να διαφύγουμε ή να αποφύγουμε. Ο φόβος θα μπορούσε επίσης να είναι μια στιγμιαία αντίδραση σε κάτι που συμβαίνει στο παρόν.
Όταν όμως ο φόβος συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος και σε καταστάσεις υπερβολικού στρες, τότε μετατρέπεται σε φοβία και γίνεται εμπόδιο στην φυσιολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας του ατόμου. Η φοβία είναι ένας επίμονος και παράλογος φόβος κάποιου συγκεκριμένου αντικειμένου ή κατάστασης, που έχει ως αποτέλεσμα την επιθυμία αποφυγής αυτού αντικειμένου που στην πραγματικότητα δεν αποτελεί σπουδαία πηγή κινδύνου....

. Η Παγωνιά τής απομόνωσης
























Η Παγωνιά τής απομόνωσης







Είμαστε δυστυχισμένοι, επειδή είμαστε υπερβολικά μέσα στον εαυτό. Τί σημαίνει ότι είμαστε υπερβολικά μέσα στον εαυτό; Και τί ακριβώς συμβαίνει όταν είμαστε υπερβολικά μέσα στον εαυτό; Μπορείς να είσαι είτε μέσα στην ύπαρξη είτε μέσα στον εαυτό. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται. Αν είσαι μέσα στον εαυτό, σημαίνει ότι είσαι χωριστά, είσαι χωρισμένος. Αν είσαι μέσα στον εαυτό, σημαίνει ότι γίνεσαι νησί. Αν είσαι μέσα στον εαυτό, χαράζεις σύνορα γύρω σου. Αν είσαι μέσα στον εαυτό, σημαίνει ότι κάνεις διάκριση ανάμεσα στο ΄είμαι αυτό΄ και στο ΄δεν είμαι εκείνο.΄ Ο ορισμός, το σύνορο, ανάμεσα στο ΄εγώ΄ και το ΄εγώ όχι΄ είναι ακριβώς ο εαυτός΄ ο εαυτός απομονώνει. Και σε κάνει παγωμένο, δεν ρέεις πια. Αν ρέεις, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ο εαυτός. Ετσι λοιπόν, οι άνθρωποι έχουν γίνει σχεδόν παγάκια. Δεν έχουν καθόλου ζεστασιά, δεν έχουν καθόλου αγάπη. Η αγάπη είναι ζεστασιά και εκείνοι φοβούνται την αγάπη. Αν τους πλησιάζει η ζεστασιά, θα αρχίσουν να λιώνουν και τα σύνορα θα εξαφανιστούν. Με την αγάπη, τα σύνορα εξαφανίζονται. Και με τη χαρά επίσης τα σύνορα εξαφανίζονται, επειδή η χαρά δεν είναι κρύα.










Σχόλιο:


Στην κοινωνία μας, οι άντρες ιδιαίτερα έχουν διδαχτεί να μην κλαίνε, να αντιμετωπίζουν με γενναιότητα τα πράγματα όταν πληγώνονται και να μη δείχνουν ότι πονάνε. Και οι γυναίκες όμως μπορούν να πέσουν σ' αυτήν την παγίδα και όλοι μας κάποια στιγμή μπορεί να νιώσουμε ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουμε είναι να κλείσουμε τα συναισθήματά μας, ώστε να μην ξαναπληγωθούμε. Αν ο πόνος μας είναι ιδιαίτερα βαθύς, μπορεί ακόμη και να προσπαθήσουμε να τον κρύψουμε από τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να μας κάνει παγωμένους, άκαμπτους, επειδή βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι η παραμικρή ρωγμή στον πάγο θα ελευθερώσει τον πόνο και θα κυκλοφορήσει πάλι μέσα μας. Τα πολύχρωμα δάκρυα στο πρόσωπο αυτού του ανθρώπου είναι το κλειδί για να δραπετεύσει από την παγωνιά της απομόνωσής του. Τα δάκρυα, και μόνο τα δάκρυα, έχουν τη δύναμη να λιώσουν τον πάγο. Δεν είναι κακό να κλαις και δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι για τα δάκρυά σου. Το κλάμα μάς βοηθά να αφήσουμε τον πόνο να φύγει, μας επιτρέπει να είμαστε τρυφεροί με τον εαυτό μας και τελικά μας βοηθά να θεραπευτούμε.

65. Ενοχή

---

Ενοχή Αυτή η πολύτιμη στιγμή!... Αυτό το εδώ και τώρα... ξεχνιέται όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς να πετύχεις κάτι. Όταν αναδύεται ο νους που θέλει επιτεύγματα, χάνεις την επαφή με τον παράδεισο στον οποίο βρίσκεσαι. Ιδού μια από τις πιο λυτρωτικές προσεγγίσεις: σε απελευθερώνει τώρα αμέσως! Ξέχνα εντελώς την αμαρτία και ξέχνα την αγιοσύνη΄ και τα δυο είναι ανοησίες. Αυτά τα δυο μαζί έχουν καταστρέψει όλες τις χαρές της ανθρωπότητας. Ο αμαρτωλός νιώθει ένοχος, επομένως η χαρά του χάνεται. Πώς να χαρείς τη ζωή άμα νιώθεις συνέχεια ένοχος, άμα πηγαίνεις διαρκώς στην εκκλησία να εξομολογηθείς ότι έκανες τούτο κι εκείνο το σφάλμα; Και σφάλμα και σφάλμα και σφάλμα... όλη σου η ζωή φαίνεται πως αποτελείται από αμαρτίες. Πώς να ζήσεις χαρούμενα; Γίνεται αδύνατον να απολαύσεις τη ζωή. Γίνεσαι βαρύς, φορτωμένος. Η ενοχή σού πλακώνει το στήθος σαν βράχος, σε συντρίβει΄ δεν σε αφήνει να χορέψεις. Πώς να χορέψεις; Πώς να χορέψει η ενοχή; Πώς να τραγουδήσει η ενοχή; Πώς να αγαπήσει η ενοχή; Πώς να ζήσει η ενοχή; Έτσι, εκείνος που νομίζει πως κάνει κάτι κακό, είναι ένοχος, φορτωμένος, νεκρός πριν το θάνατο, έχει ήδη μπει στον τάφο. Osho Take it Easy, Τόμος 1 Κεφάλαιο 3 Σχόλιο: Η ενοχή είναι ένα από τα καταστροφικότερα συναισθήματα που μπορούμε να παγιδευτούμε. Αν αδικήσαμε κάποιον ή πήγαμε ενάντια στην αλήθεια μας, τότε, φυσικά θα νιώσουμε άσχημα. Αλλά αν μας πλημμυρίσει η ενοχή, προσκαλούμε την ημικρανία. Καταλήγουμε να μας περιβάλουν σύννεφα αυτο-αμφισβήτησης και το συναίσθημα πως είμαστε ανάξιοι, μέχρι του σημείου να μην μπορούμε να δούμε καθόλου την ομορφιά και τη χαρά που προσπαθεί να μας προσφέρει η ζωή. Όλοι μας θέλουμε να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι, με περισσότερη αγάπη, περισσότερη επίγνωση, πιο πιστοί στον εαυτό μας. Όταν όμως τιμωρούμε τον εαυτό μας για τις αποτυχίες μας νιώθοντας ενοχές, τότε παγιδευόμαστε σ' έναν κύκλο απελπισίας και ανημπόριας, ο οποίος μας στερεί κάθε δυνατότητα διαύγειας για τον εαυτό μας και τις καταστάσεις που συναντάμε. Είσαι μια χαρά έτσι όπως είσαι και είναι απόλυτα φυσικό να ξεστρατίζεις κάπου-κάπου. Μάθε απ' αυτό, προχώρησε και αξιοποίησε το μάθημα, για να μην ξανακάνεις το ίδιο λάθος.

νομίζουν...

κι έχουν πλακωθεί όλοι σε όλα τα μέσα και σε όλους τους δρόμους "κοινωνικής δικτύωσης" όπως τα λένε,(άσχετα αν δημιουργούν ήδη ένα καθαρό και μαζικό δίκτυο) και ανεβάζουν φωτογραφίες πότε πραγματικές και πότε πειραγμένες σχετικά με τα πολιτικά πρόσωπα αυτού του ταλαίπωρου τόπου...και σχολιάζουν και βρίζουν και "επαναστατούν" και εύχονται και απεύχονται κλπ κλπ...

και δεν καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά τα πρόσωπα είναι οι ίδιοι...ακριβώς οι ίδιοι...

όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, όλοι μας έχουμε συμμετοχή....και ξέρεις γιατί?? γιατί σαν πεινασμένος λαός-μεγάλη ανάλυση την αφήνουμε για άλλη φορά- νομίζαμε ότι όλοι αυτοί που κάποτε επαναστάτησαν στη χούντα η όπου αλλού είναι ικανοί να κυβερνήσουν μια χώρα...γιατί ρε παιδιά ένας φοιτητής επαναστάτης έχει την εμπειρία και τον τρόπο να γίνει κυβερνήτης???γιατί????
απλούστατα γιατί έτσι μας βόλεψε όλους...γιατί έτσι γίναμε όλοι κυβερνήτες...και τώρα μας φταίνε μόνο αυτοί...
ε, ρε γλέντια ,να σας δω στις κάλπες...που θα βρεθείτε μόνοι σας ..εσείς και το μυαλό σας....

Παρέλαση σκέψεων…

Βρέθηκα στην παρέλαση… πρώτη φορά σαν γονιός μιας και η αλλαγή σχολείου από ιδιωτικό σε δημόσιο μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.. βλέπεις όταν πηγαίνεις σε ιδιωτικό υπάρχει το «κουκούλι» που σε προστατεύει, που σε αλλάζει που σε οδηγεί σε άλλους δρόμους κι άλλες παρέες…τις παρέες των χιλιομέτρων και των αποστάσεων…γιατί πραγματικά πέστε μου πόσα και πόσα χιλιόμετρα δεν έχετε κάνει για να βρεθείτε στο πάρτι του Αδαμόπουλου η του Αφεντόπουλου, του Παραπόπουλου κλπ κλπ…. Σε όλο το νομό Αττικής…(άλλη φορά θα το αναλύσουμε κι αυτό)

Πάμε λοιπόν παρακάτω…βρέθηκα στην παρέλαση…μια παρέλαση που είχε από όλα…

Μικρά γέλια, έφηβα χαμόγελα, νεαρά βλέμματα, ηλικιωμένα φρύδια, γέρικα γυαλιά…όλα μαζί σε μια παρέλαση

Και από πάνω ένα ζευγάρι ηχεία…που μίλαγαν κι έλεγαν…μα τι έλεγαν??? Πόσο λυπάμαι που δεν μπόρεσα να τα ηχογραφήσω…

Μα πιο πολύ λυπάμαι με όλα αυτά που άκουσα…που έλεγαν…

«Δεν σκύβουμε το κεφάλι …φίλοι και φίλες…στον αγώνα…του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν αντέχει (παραλλαγή)…τα συμβούλια της Κούβας και της Βενεζουέλας δηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον λαό του δήμου μας…ΟΥΑΟΥ!!!! ΓΙΟΥΠΙ…η Κούβα κι η Βενεζουέλα!!!! Φοβερό!!! (αλήθεια, πιστέψτε με, το είπανε κι αυτό..)

Κι όλη αυτή την ώρα που άκουγα-προσπαθούσα να ακούσω-γιατί τα τύμπανα του κάθε σχολείου υπερίσχυαν- σκεφτόμουνα κι έστηνα τη σκηνή του αφηγητή…κάποιος που κάθεται σε να δωμάτιο, πιθανόν δημοσίου κτιρίου και μιλάει-διαβάζει κείμενα που κάποιοι του έδωσαν…άραγε καταλαβαίνει τι λέει?? Κι αν καταλαβαίνει ,χαίρεται? Καμαρώνει?? Νομίζει ότι επαναστατεί???

Άλλος ένας επαναστάτης…σαν κι όλους αυτούς που μουντζώνοντας τις στολισμένες εξέδρες, θεωρούν ότι επαναστατούν κι ότι πολεμούν το σύστημα…

και πόσο στενοχωριέμαι με όλα αυτά τα κολακευτικά σχόλια σε κάθε φωτογραφία μούντζας σε παρέλαση και σε πολιτικό….-μπράβο παιδί μου, συγχαρητήρια κλπ κλπ…αλήθεια ρε παιδιά σε αυτή την επανάσταση εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας???

Και την άλλη μέρα τρέχουν να προλάβουν τις ευκαιρίες στα μαγαζιά αγοράζοντας ότι πιο περιττό υπάρχει…και μετά πάλι στην κουβέντα στο καφέ η στην ταβέρνα βρίζοντας τους πολιτικούς…

και υπάρχουν κι οι μεγαλύτερες ηλικίες που μουντζώνουν.....και πόσες αλήθεια πόσες από αυτές τις μούντζες δεν καταλήγουν να σπρώχνουν στην σχισμή της κάλπης το ψηφοδέλτιο του φόβου η του βολέματος....

Όπως τότε με τους αγανακτισμένους….θυμόσαστε??? τότε οι αγανακτισμένοι ήταν στην πλατεία…τώρα οι αγανακτισμένοι είναι οι ιδιοκτήτες των μπαρ και των ταβερνών (πρώτη φορά γενική πληθυντικού) που έχουν χάσει την «αγανακτισμένη πελατεία»… μετά την πλατεία έπνιγαν την αγανάκτηση στα μπαρ…ωραία!!!

Η επανάσταση είναι μέσα μας ρεεεεεε…


-συνεχίζεται-συνεχίζω-θα συνεχίσω….

εγώ

Κατέβασμα τής ταχύτητας

---

Κατέβασμα τής ταχύτητας Ο διαλογισμός είναι ένα είδος φαρμάκου΄ χρησιμοποιείται μόνο προσωρινά. Μόλις μάθεις την ποιότητά του, δεν χρειάζεται μετά να κάνεις κάποιον ιδιαίτερο διαλογισμό΄ ο διαλογισμός θα πρέπει τότε να απλωθεί σε όλη σου τη ζωή. Οταν βαδίζεις είναι Ζεν, όταν κάθεσαι είναι Ζεν. Ποιά θα είναι λοιπόν η ποιότητα αυτή; Βαδίζεις με παρατηρητικότητα, σε εγρήγορση, χαρούμενα, χωρίς κίνητρο, επικεντρωμένος, με αγάπη, ρέοντας. Και το βάδισμα είναι περίπατος. Κάθεσαι με αγάπη, σε εγρήγορση, παρατηρητικός, χωρίς κίνητρο΄ δεν κάθεσαι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, απολαμβάνεις απλώς πόσο όμορφα είναι που κάθεσαι χωρίς να κάνεις τίποτα, πόσο χαλαρωτικά είναι, πόσο αναπαυτικά... Μετά από ένα μεγάλο περίπατο, κάθεσαι κάτω από ένα δέντρο και έρχεται το αεράκι και σε δροσίζει. Κάθε στιγμή πρέπει κανείς να είναι ήσυχος με τον εαυτό του΄ χωρίς να προσπαθεί να κάνει βελτιώσεις, χωρίς να καλλιεργεί κάτι, χωρίς να εφαρμόζει κάτι. Οταν βαδίζεις είναι Ζεν, όταν κάθεσαι είναι Ζεν. Οταν μιλάς ή είσαι σιωπηλός, όταν κινείσαι, όταν είσαι ακίνητος, η ουσία παραμένει ήσυχη. Η ουσία είναι ήσυχη: αυτή είναι η λέξη κλειδί. Η ουσία είναι ήσυχη: αυτή είναι η φράση κλειδί. Κάνε ό,τι κι αν κάνεις, αλλά στον βαθύτατο πυρήνα σου μείνε ήσυχος, ήρεμος, γαλήνιος, επικεντρωμένος. Osho The Sun Rises in the Evening Κεφάλαιο 7 Σχόλιο: Ο Ιππότης των Ουράνιων Τόξων αποτελεί την υπενθύμιση ότι, όπως ακριβώς αυτή η χελώνα, μεταφέρουμε κι εμείς το σπίτι μας όπου κι αν πηγαίνουμε. Δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε, δεν υπάρχει λόγος να αναζητούμε στέγη κάπου αλλού. Καθώς μπαίνουμε στα βάθη των συναισθηματικών νερών, μπορούμε να παραμείνουμε αυτάρκεις και ελεύθεροι από κάθε προσκόλληση. Είναι η στιγμή όπου μπορείς να εγκαταλείψεις ό,τι προσδοκίες είχες για τον εαυτό σου ή άλλους ανθρώπους και να πάρεις την ευθύνη για όποιες αυταπάτες μπορεί να κουβαλούσες μέχρι τώρα. Δεν υπάρχει λόγος να κάνεις τίποτα, μόνο να ξεκουραστείς μέσα στην πληρότητα αυτού που είσαι τώρα. Αν ξεθωριάζουν και φεύγουν μακριά οι επιθυμίες και οι ελπίδες, τόσο το καλύτερο. Η εξαφάνισή τους ανοίγει χώρο για μια νέα ποιότητα ακινησίας και αποδοχής εκείνου που υπάρχει, και μπορείς να καλωσορίσεις την εξέλιξη αυτή με τρόπο που δεν σου ήταν δυνατό ποτέ προηγουμένως. Απόλαυσε την ποιότητα τούτη τού κατεβάσματος της ταχύτητάς σου, της ανάπαυσης στην οποία έρχεσαι και της συνειδητοποίησης ότι βρίσκεσαι ήδη στο σπίτι σου.

νάτος....

το όνειρο...

Εχει ειπωθεί αυτό ξανά και ξανά, σε όλες τις εποχές. Όλοι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι έλεγαν το εξής: "Μόνοι ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο και μόνοι φεύγουμε." Κάθε συντροφικότητα είναι ψευδαίσθηση. Η ίδια η ιδέα τής συντροφικότητας εμφανίζεται επειδή είμαστε μόνοι, και η μοναξιά πονάει. Θέλουμε να πνίξουμε τη μοναξιά μας σε μια σχέση... Γι' αυτό ασχολούμαστε τόσο πολύ με τον έρωτα. Προσπάθησε να δεις την ουσία. Συνήθως, νομίζεις πως ερωτεύτηκες μια γυναίκα ή έναν άντρα, επειδή είναι όμορφη, επειδή είναι όμορφος. Δεν είναι αυτή η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο: ερωτεύτηκες, επειδή δεν μπορείς να είσαι μόνος. Θα ερωτευόσουν έτσι κι αλλιώς. Θα απόφευγες τον εαυτό σου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν ερωτεύονται άντρες ή γυναίκες, ερωτεύονται τότε το χρήμα. Αρχίζουν να ασχολούνται με το χρήμα ή με κάποιο παιγνίδι εξουσίας, γίνονται πολιτικοί. Κι αυτό είναι επίσης αποφυγή της μοναξιάς σου. Αν παρατηρήσεις τον άνθρωπο, αν παρατηρήσεις τον εαυτό σου βαθιά, θα εκπλαγείς. Όλες σου οι δραστηριότητες μπορούν να συμπτυχθούν σε μία μοναδική πηγή. Η πηγή είναι ότι φοβάσαι τη μοναξιά σου. Όλα τα άλλα δεν είναι παρά δικαιολογίες. Η πραγματική αιτία είναι ότι αισθάνεσαι πολύ μόνος.

Σχόλιο:

Ενα βράδυ μαγικό, θα γνωρίσεις το ταίρι της ψυχής σου, τον τέλειο άνθρωπο, που θα καλύψει όλες σου τις ανάγκες και θα εκπληρώσει όλα σου τα όνειρα! Σωστά; Λάθος! Αυτή η φαντασίωση, που τόσο αρέσει στους τραγουδοποιούς και τους ποιητές να διαιωνίζουν, έχει τις ρίζες της στις αναμνήσεις την μητρική κοιλιά, όπου είμασταν τόσο ασφαλείς και ένα με τη μητέρα μας. Δεν είναι να απορείς που μια ζωή λαχταράμε να επιστρέψουμε εκεί. Αλλά, για να το πούμε κάπως ωμά, αυτό είναι ένα παιδιάστικο όνειρο. Και είναι εντυπωσιακό ότι μένουμε πεισματικά με αυτό, ενώ βλέπουμε την πραγματικότητα. Κανένας, είτε είναι ο τωρινός σου σύντροφος είτε κάποιος σύντροφος που ονειρεύεσαι για το μέλλον, δεν έχει υποχρέωση να σου σερβίρει την ευτυχία στο πιάτο. Ούτε και θα μπορούσε, ακόμη κι αν το ήθελε. Η αληθινή αγάπη έρχεται όχι προσπαθώντας να λύσουμε τις ανάγκες μας εξαρτώμενοι από κάποιον άλλον, αλλά αναπτύσσοντας τον δικό μας εσωτερικό πλούτο και την ωριμότητα. Τότε, έχουμε τόση αγάπη να δώσουμε ώστε προσελκύουμε με φυσικό τρόπο τους εραστές προς το μέρος μας.

πρωτομηνιά...πρωτοχρονιά...

ναι πρωτοχρονιά είναι και σήμερα...μια νέα χρονιά...και πως να μην είναι με τοοοοοσες αλλαγές.
Καινούργια τα περισσότερα...καινούργια "εστία" καινούργια περιοχή...καινούργια παρέα ο wrecks το παρατημένο boxeraki....
και συνεχίζουμε...η μάλλον αρχίζουμε ξανά μια νέα εποχή καλύτερη,ομορφότερη ...γεμάτη χαρές και γέλια... νάναι καλά κι ο φίλος μου ...εκείνος ο παλιός που ξανάρθε......