Το μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,

μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 

Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος 

Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 

Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 

Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου. 

ΙΙ. 

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται 

Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν 

Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά 

Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά 

Τά "πίστεψέ με" και τα "μή" 

Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική 

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας 

Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο 

Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες 

Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί 

Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες 

Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού 

Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από 

τούς καταρράχτες 

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ 

Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό 

Στόν τοίχο , τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά 

Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά 

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό 

Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο 

Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος. 

ΙΙΙ. 

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω 

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος 

Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια 

Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη 

Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω 

Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές 

Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε 

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα 

Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς 

Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ" 

Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο 

Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά 

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο 

Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά 

Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά 

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες 

Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει 

Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει 

Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ 

Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ 

Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει: 

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο 

Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά 

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική 

Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα 

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή 

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο 

Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα 

Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου 

Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι 

Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο 

Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς 

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου 

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα. 

ΙV. 

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς 

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς 

Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς 

Μαχαίρι 

Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς 

Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς 

Είμ’εγώ,μ’ακούς 

Σ’αγαπώ,μ’ακούς 

Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ 

Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς 

Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς 

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς 

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες 

Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς 

Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι 

Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς 

Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς 

Τών ανθρώπων 

Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει 

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς 

Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς 

Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς 

Όπου κάποτε οί φιγούρες 

Τών Αγίων 

Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς 

Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς 

Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω 

Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς 

Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους 

Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς 

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς 

Τής αγάπης 

Μιά γιά πάντα τό κόψαμε 

Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς 

Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς 

Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας 

Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς 

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς 

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς 

Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς 

Μές στή μέση τής θάλασσας 

Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς 

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς 

Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς 

Άκου,άκου 

Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς; 

Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς 

Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς. 

V. 

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς

Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους

Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού

Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου

Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω

Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο

Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει

Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι

Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα

Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο

Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά

Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού

Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου

Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό

Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο

Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς

Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής

Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη

Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή

Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει

Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια

Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο

Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική

Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη

Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ

Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο

Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή

Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση

Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.

VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη

Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς

Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα

Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα

Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς

Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά

τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί

Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί

Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει

Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί

Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί

Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι

Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί

νεογέννητο

Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί

Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο

Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού

Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ

Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό

και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή

την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω

πώς κερδίζει πάντα αυτή

ενώ χάνουμε εμείς.

Πώς οι αξίες γεννιούνται

κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:

το σώμα.

Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας

ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά

ανασαίνω κι ας είμαι

σε κοντινή μακρινή απόσταση

απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς

θα εφεύρει η ζωή

ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης

και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.

Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο-

πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις

τα πετάω.

Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω-

να φεύγουν τα περιττά λέω

να μπω στον ουρανό τού τίποτα

με ελάχιστα.

 Αγγελάκη-Ρούκ Κατερίνα

Σὲ μιὰ γυναῖκα

Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. 
Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες

τλ

Ἀλλὰ τὰ βράδια

Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ
Χωρὶς ἀποσκευὲς
Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι
Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο
Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες
οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα
Σὰ σανίδα ἀπὸ θλιβερὸ ναυάγιο
ταξιδεύει ἡ γηραιά μας ἤπειρος

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Βέβαια ἀγάπησε
τὰ ἰδανικά της ἀνθρωπότητας,
ἀλλὰ τὰ πουλιὰ
πετοῦσαν πιὸ πέρα

Σκληρός, ἄκαρδος κόσμος,
ποῦ δὲν ἄνοιξε ποτὲ μίαν ὀμπρέλα
πάνω ἀπ᾿ τὸ δέντρο ποὺ βρέχεται

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Ὕστερα ἀνακάλυψαν τὴν πυξίδα
γιὰ νὰ πεθαίνουν κι ἀλλοῦ
καὶ τὴν ἀπληστία
γιὰ νὰ μένουν νεκροὶ γιὰ πάντα

Ἀλλὰ καθὼς βραδιάζει
ἕνα φλάουτο κάπου
ἢ ἕνα ἄστρο συνηγορεῖ
γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Καθὼς μένω στὸ δωμάτιό μου,
μοῦ ᾿ρχονται ἄξαφνα φαεινὲς ἰδέες
Φοράω τὸ σακάκι τοῦ πατέρα
κι ἔτσι εἴμαστε δύο,
κι ἂν κάποτε μ᾿ ἄκουσαν νὰ γαβγίζω
ἦταν γιὰ νὰ δώσω
ἕναν ἀέρα ἐξοχῆς στὸ δωμάτιο

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ!

Δῶς μου τὸ χέρι σου..
Δῶς μου τὸ χέρι σου

τλ

Ἐπιστροφὴ ἀπ᾿ τὸ φαρμακεῖο

Συνέβη χωρὶς ποτὲ νὰ καταλάβω πῶς — ἡ μητέρα εἶχε πονοκέφαλο,
……θυμᾶμαι, καὶ μ᾿ ἔστειλαν στὸ φαρμακεῖο,
στὸ γυρισμό, εἶναι ἡ ἀλήθεια, χάζεψα λίγο, κορόιδεψα ἕναν γέρο,
……τρόμαξα μὲ μιὰ πέτρα δύο πουλιὰ
κι ὥσπου νὰ στρίψω πάλι τὸ δρόμο
οὔτε σπίτι, οὔτε νεότητα πιά.

τλ

Έρωτας

Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά κοντά
για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε.

τλ

Ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας

Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.
"Λάζαρε, βγες έξω", φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός
νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του
κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό...

τασος λειβαδιτης

Φθινοπωρινό σχόλιο

Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή
πολυθρόνα - αλλά που είναι τώρα το σπίτι, που είναι η φρουτιέρα
με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια -
μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που
συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια
γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να
΄χατε αγαπηθεί πολυ
μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου.

Στους φίλους μου

Στους φίλους μου

Kόβεται η δική μας αναπνοή,
χάνεται ο χρόνος, παιδιά·
σε φωνή μοιάζει
που ζύγωσε
μας προσπέρασε
μα δεν ακούστηκε,
κι ένας από μας, ο πιο καλός,
ελπίζει ακόμα
αλλά ντρέπεται να το πει...

το υπόγειο

Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε,
άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους,
θα τέλειωνε ίσως κάποτε. Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,
    μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
    τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλωσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου
    να τελειώνω ― α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων
    φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
με λυτρώσατε απ' τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Eίμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
    το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,
ένας Θεός καθόλου αθάνατος,
γι' αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική
κι ανεπανάληπτη στιγμή του.

Πίνακας αγνώστου ζωγράφου

Kι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δυο ακροβάτες που
    μισούνται θανάσιμα
που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει το
    θάνατο ο ένας του άλλου,
μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο
    ξεχειλίσει απ' την πελώρια αναμονή
ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί
νά, που βρίσκονται κιόλας πάνω απ' το μίσος και τον κίνδυνο
    και το θαυμασμό
και τον χρόνο ― αδερφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη αρετή της Tέχνης.

Αιώνας εμπορίου

Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
    προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ' όλη τη ζωή μου.

αιχμαλωσία

Παρ' όλο που σε όλη μου τη ζωή βιαζόμουν, η νύχτα μ' έβρισκε πάντα απροετοίμαστο ή μάζευα τα φύλλα του φθινοπώρου, έχουν μια μυστηριώδη τύχη που μας ξεπερνά και γενικά τ' ανθρωπιστικά αισθήματα δε σ' ανεβάζουν ψηλά, το πολύ να φτάσεις ώς τη λαιμητόμο ή έστω ώς το παράθυρο μιας γυναίκας με κόκκινα μαλλιά, και λέω κόκκινα γιατί αγαπώ το μέλλον, όπως και τα φαρμακεία τη νύχτα μοιάζουν με φανταστικές εξόδους κι οι ποιητές ονειρεύονται ρωμαϊκές γιορτές ή αρνούνται να πεθάνουν, κατά τα άλλα συνήθως καίγομαι, έτσι ξεχειμωνιάζω καλύτερα ή στα σπίτια που μ' έδιωχναν άφηνα πάντα πίσω απ' την πόρτα ένα τσεκούρι.
    Aλλά οι καλύτερες στιγμές μου είναι τα βράδια, όταν ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω ελεύθερα τα ωραία ωδικά πουλιά που εκγυμνάζω τις ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας.

ο Εξεγερμένος

Οι άνθρωποι φοβούνται, φοβούνται πάρα πολύ εκείνους που γνωρίζουν τον εαυτό τους. Eχουν μια ορισμένη δύναμη, μια αύρα και ένα μαγνητισμό, μια χαρισματικότητα που μπορεί να βγάλει από τη φυλακή της παράδοσης τους ζωντανούς, νέους ανθρώπους....

Ο φωτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να υποδουλωθεί –αυτή είναι η δυσκολία – και δεν μπορεί να φυλακιστεί.... Κάθε ιδιοφυής άνθρωπος που έχει γνωρίσει κάτι από τον εσωτερικό κόσμο είναι επόμενο να είναι κάπως δύσκολο να αφομειωθεί΄ θα μετατραπεί σε δύναμη που αναστατώνει. Οι μάζες δεν θέλουν να αναστατώνονται, ακόμη κι αν ζουν στη δυστυχία΄ είναι δυστυχισμένοι, αλλά έχουν συνηθίσει στη δυστυχία. Και όποιος δεν είναι δυστυχισμένος μοιάζει σαν ξένος.

Ο φωτισμένος άνθρωπος είναι ο πιο μεγάλος ξένος μέσα στον κόσμο΄ δεν φαίνεται να ανήκει σε κανέναν. Καμιά οργάνωση δεν τον περιορίζει, καμία κοινότητα, καμία κοινωνία, κανένα έθνος.

Σχόλιο:

Η ισχυρή και γεμάτη κύρος μορφή σε τούτο το χαρτί είναι φανερό πως είναι ο κύριος του πεπρωμένου του. Στον ώμο του υπάρχει το έμβλημα του ήλιου και ο πυρσός που κρατά στο δεξί του χέρι συμβολίζει το φως της δικής του αλήθειας, που την κέρδισε με κόπο.

Είτε είναι πλούσιος είτε φτωχός, ο Εξεγερμένος είναι πραγματικά αυτοκράτορας, επειδή έχει σπάσει τα δεσμά του καταπιεστικού προγραμματισμού και της γνώμης της κοινωνίας. Διαμόρφωσε τον εαυτό του έχοντας αγκαλιάσει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, προβάλλοντας μέσα από τις σκοτεινές και άμορφες ρίζες τού ασυνείδητου παρελθόντος του και ανοίγοντας τα φτερά του για να πετάξει στον ουρανό. Ο ίδιος ο τρόπος τής ύπαρξής του είναι η εξέγερση, όχι επειδή μάχεται ενάντια σε κάποιον ή σε κάτι, αλλά επειδή έχει ανακαλύψει τη δική του αληθινή φύση και είναι αποφασισμένος να ζήσει σύμφωνα μ’ αυτήν. Ο αετός είναι το ζώο σύμβολο τού πνεύματός του, ένας αγγελιoφόρος μεταξύ ουρανού και γης.

Ο Εξεγερμένος μάς προκαλεί να είμαστε αρκετά θαρραλέοι ώστε να αναλάβουμε την ευθύνη για αυτό που είμαστε και να ζήσουμε τη δική μας αλήθεια.

Ξανά πιό δυνατός...

Έλειψα κάποιες μέρες...όχι κάποιες τυχαίες μέρες όμως...

Η καρδιά μου μούστειλε ένα ελαφρύ μηνυματάκι....η αρτηρία μπούκωσε και το μπαλονάκι βοήθησε...Δόξα τω Θεώ.....

Καλά την έβγαλα,αλλά με πολύ φόβο....περιμένω να τον καθαρίσω...και γύρω μου φόβος και τα παιδάκια μου τα τρόμαξα....

και τώρα ...πραγματικές αλλαγές...εκκρεμούν διάφορες εξετάσεις αλλά είμαι καλά...το καταλαβαίνω.....

Απλότητα

Μερικές φορές, συμβαίνει να γίνεσαι ένα, κάποιες σπάνιες στιγμές. Κοιτάς τον ωκεανό, την τρομερή του αγριάδα, και ξαφνικά ξεχνάς το διχασμό σου, τη σχιζοφρένειά σου΄ χαλαρώνεις. Ή, περπατάς στα Ιμαλάια, βλέποντας το παρθένο χιόνι στις κορυφές των Ιμαλαΐων, και ξαφνικά σε περιβάλλει μια δροσιά και δεν χρειάζεται να είσαι ψεύτικος, γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος άνθρωπος εκεί προς τον οποίο να είσαι ψεύτικος. Τότε είσαι συγκροτημένος. Ή, ακούγοντας όμορφη μουσική, συγκροτείσαι. Οποτεδήποτε, σε οποιαδήποτε κατάσταση, γίνεσαι ένα, σε περιβάλλει, αναβλύζει από μέσα σου, η γαλήνη, η ευτυχία, η μακαριότητα. Νιώθεις γεμάτος. Δεν χρειάζεται να περιμένεις να έρθουν αυτές οι στιγμές. Αυτές οι στιγμές μπορούν να γίνουν η φυσική σου ζωή. Αυτές οι εξαιρετικές στιγμές μπορούν να γίνουν καθημερινές στιγμές. Αυτή είναι η όλη προσπάθεια του Ζεν. Μπορείς να ζεις μια ασυνήθιστη ζωή ζώντας μια ζωή πολύ συνηθισμένη: κόβοντας ξύλα, κουβαλώντας νερό από το πηγάδι, μπορείς να είσαι εξαιρετικά χαλαρός με τον εαυτό σου. Καθαρίζοντας το πάτωμα, μαγειρεύοντας φαγητό, πλένοντας ρούχα, μπορείς να είσαι εντελώς ήσυχος΄ γιατί το όλο ζήτημα είναι να κάνεις τις πράξεις σου με ολικό τρόπο, χαρούμενος, απολαμβάνοντάς τες.

Σχόλιο:

Αυτή η μορφή που περπατά μέσα στη φύση μάς δείχνει ότι η ομορφιά μπορεί να βρεθεί στα απλά, καθημερινά πράγματα της ζωής. Πολύ εύκολα παίρνουμε σαν δεδομένο αυτόν τον όμορφο κόσμο που ζούμε. Το καθάρισμα του σπιτιού, η φροντίδα του κήπου, το μαγείρεμα του φαγητού, οι πιο πεζές δουλειές αποκτούν ιερή ποιότητα όταν γίνονται με ολοκληρωτικό δόσιμο, με αγάπη και μόνον γι΄αυτά τα ίδια, χωρίς σκέψη για αναγνώριση ή ανταμοιβή. Τώρα βρίσκεσαι σε μια στιγμή που αυτή η εύκολη, φυσική και απόλυτα συνηθισμένη προσέγγιση των καταστάσεων που συναντάς θα φέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα από οποιαδήποτε προσπάθεια εκ μέρους σου να είσαι λαμπρός, έξυπνος ή εξαιρετικός με οποιονδήποτε τρόπο. Ας μη σε γράψουν οι εφημερίδες επειδή έκανες μια καταπληκτική εφεύρεση, ας μην εντυπωσιάσεις τους φίλους σου και τους συναδέλφους με τη μοναδική σου λάμψη. Το ιδιαίτερο δώρο που έχεις να προσφέρεις τώρα θα το δώσεις καλύτερα αν είσαι άνετος με το κάθε τι και αν κάνεις ένα βήμα μόνο την κάθε φορά.

Βλέμμα

Βλέμμα βαθύ κι ερωτικό

βλέμμα υγρό και φορτισμένο

βλέμμα που ξέρει κι υποφέρει..

βλέμμα που ψάχνει

ένα ίδιο να βρει,

το ίδιο υγρό και φορτισμένο...

Πάντα μ΄άρεσαν

Πάντα μ΄άρεσαν τα βατραχοπέδιλα κι οι μάσκες

Όποιος μ’εβλεπε περίμενε να βγώ με χταπόδια κι αχινούς και χτένια στα χέρια, λάφυρα και θηράματα της άγριας πάλης με τα τέρατα του βυθού...

Κι όμως μέχρι το μισό μέτρο βούταγα....

Μόνο εκεί έβλεπες τις πέτρες...

Τις πέτρες, βότσαλα πια , να πηγαινοέρχονται ακόμα και με το πιο μικρό κύμα...και στρογγύλευαν...κι έφευγαν οι ακμές...

Αλήθεια έχουμε καταλάβει ότι όλα τα βότσαλα ήταν πέτρες????

Πάντα θυμάμαι αυτό το «παιχνίδι»...να προσπαθώ να καταλάβω το αρχικό σχήμα τους...γιατί άραγε?? Το αγαπημένο μου...χωρίς αχινούς κι ακμές...

Η στροφή προς τα μέσα

Η στροφή προς τα μέσα δεν αποτελεί καθόλου στροφή. Πηγαίνοντας προς τα μέσα, δεν προχωρείς καθόλου. Στροφή προς τα μέσα σημαίνει απλώς ότι έτρεχες πίσω από τη μία ή την άλλη επιθυμία κι έτρεχες κι έτρεχες και κατέληγες ξανά και ξανά στην απογοήτευση. Στο ότι κάθε επιθυμία φέρνει δυστυχία, ότι δεν υπάρχει ικανοποίηση μέσα από την επιθυμία. Οτι ποτέ δεν φτάνεις πουθενά, ότι η ικανοποίηση είναι αδύνατη. Βλέποντας αυτήν την αλήθεια, ότι αν τρέχεις πίσω από τις επιθυμίες δεν οδηγείσαι πουθενά, σταματάς. Όχι πως κάνεις κάποια προσπάθεια να σταματήσεις. Αν κάνεις κάποια προσπάθεια για να σταματήσεις, πρόκειται και πάλι για τρέξιμο, με έναν αδιόρατο τρόπο. Ακόμη επιθυμείς΄ ίσως τώρα να επιθυμείς την έλλειψη επιθυμιών. Αν κάνεις προσπάθεια για να πας προς τα μέσα, εξακολουθείς να πηγαίνεις προς τα έξω. Κάθε προσπάθεια μπορεί να σε πάει μόνον έξω, προς τα έξω. Όλα τα ταξίδια είναι ταξίδια προς τα έξω, δεν υπάρχει ταξίδι προς τα μέσα. Πώς γίνεται να ταξιδέψεις προς τα μέσα; Είσαι ήδη εκεί, δεν έχει νόημα να πας. Όταν σταματάς να πηγαίνεις, εξαφανίζεται το ταξίδι. Όταν η επιθυμία δεν συννεφιάζει πια το νου σου, βρίσκεσαι μέσα. Αυτό λέγεται στροφή προς τα μέσα. Αλλά δεν είναι καθόλου στροφή. Σημαίνει απλώς ότι δεν πηγαίνεις έξω.

Σχόλιο:

Η γυναίκα αυτής της εικόνας έχει ένα αδιόρατο χαμόγελο στο πρόσωπό της. Για την ακρίβεια απλώς παρατηρεί τα κόλπα του νου, χωρίς να κρίνει, χωρίς να προσπαθεί να τα σταματήσει, χωρίς να ταυτίζεται, απλώς παρατηρεί σαν να πρόκειται για την κίνηση του δρόμου ή τα κυματάκια στην επιφάνεια μιας λίμνης. Και τα κόλπα του νου είναι κάπως διασκεδαστικά, καθώς χοροπηδάει πάνω-κάτω και στρίβει από δω κι από κει, προσπαθώντας να σου τραβήξει την προσοχή και να σε σαγηνεύσει για να μπεις στο παιγνίδι. Η ανάπτυξη της ικανότητας να έχεις κάποια απόσταση από το νου είναι μια από τις μεγαλύτερες ευλογίες. Αυτό είναι πραγματικά ο διαλογισμός, όχι να ψέλνεις κάποιο μάντρα, ή να επαναλαμβάνεις κάποια θετική δήλωση, αλλά μόνο να παρατηρείς, σαν να ανήκε ο νους σε κάποιον άλλον. Τώρα είσαι έτοιμος να λάβεις αυτή την απόσταση και να βλέπεις την παράσταση, χωρίς να εμπλακείς στην υπόθεση. Απόλαυσε την απλή ελευθερία της Στροφής προς τα Μέσα, όποτε μπορείς και η τρικ του διαλογισμού θα μεγαλώνει και θα βαθαίνει μέσα σου.

Απόλυτη χαλάρωση

Στην ύπαρξη, κανένας δεν είναι ανώτερος και κανένας δεν είναι κατώτερος. Το φύλλο τής χλόης και το μεγάλο αστέρι είναι απόλυτα ίσα... Aλλά ο άνθρωπος θέλει να είναι ψηλότερα από τους άλλους, θέλει να κατακτήσει τη φύση, συνεπώς πρέπει να μάχεται συνέχεια. Όλη η πολυπλοκότητα προέρχεται από αυτήν τη μάχη. Αθώος άνθρωπος είναι εκείνος που έχει απαρνηθεί τη μάχη΄ που δεν ενδιαφέρεται πια να είναι ψηλότερα, που δεν ενδιαφέρεται πια για τις επιδόσεις του, να αποδεικνύει ότι είναι ξεχωριστός΄ είναι εκείνος που έχει γίνει σαν τριαντάφυλλο ή σαν δροσοσταλίδα πάνω στο φύλλο του λωτού, που έχει γίνει μέρος αυτού του απείρου, που έχει λιώσει, που έχει συγχωνευθεί και έχει γίνει ένα με τον ωκεανό και είναι μόνο ένα κύμα΄ που δεν έχει ιδέα για το ΄εγώ.΄ Η εξαφάνιση του ΄εγώ΄ είναι η αθωότητα. Σχόλιο: Σε αυτήν την εικόνα των φύλλων τού λωτού μέσα στο πρωινό, βλέπουμε από τις ρυτίδες του νερού ότι μόλις έπεσε μια σταγόνα. Είναι μια στιγμή πολύτιμη και γεμάτη από ουσία. Παραδομένη στη βαρύτητα και γλιστρώντας από το φύλλο, η σταγόνα χάνει την προηγούμενη ταυτότητά της και ενώνεται με την απεραντοσύνη του νερού από κάτω. Μπορούμε να φανταστούμε πως μάλλον θα έτρεμε πριν πέσει, ακριβώς στο μεταίχμιο ανάμεσα στο γνωστό και σε αυτό που είναι πέρα από τη γνώση. Αν διαλέγεις αυτό το χαρτί, αναγνωρίζεις πως κάτι τέλειωσε, πως κάτι ολοκληρώνεται. Οτιδήποτε κι αν είναι, μια δουλειά, μια σχέση, ένα σπιτικό που αγάπησες, οτιδήποτε που μπορεί να σε βοήθησε να προσδιορίσεις ποιος είσαι, είναι καιρός να το αφήσεις να φύγει, επιτρέποντας τη λύπη, αλλά χωρίς να προσπαθείς να το κρατήσεις. Κάτι μεγαλύτερο σε περιμένει, υπάρχουν καινούργιες διαστάσεις που θα τις ανακαλύψεις. Έχεις περάσει τώρα το σημείο χωρίς επιστροφή και η βαρύτητα κάνει τη δουλειά της. Ακολούθησέ την, αντιπροσωπεύει την απελευθέρωση.

Ανέβηκες

Ανέβηκες ψηλά για να βλέπεις

 και τα είδες όλα...

κι έμαθες...

και να θυμάσαι ...

υπάρχουν κι άλλα από την άλλη μεριά του βουνού..

φτάσε στην κορυφή και θα δεις...

θα καταλάβεις...

βλέμματα

κι όταν μετράς τις ώρες,

τις ώρες της απόλαυσης,

τις ώρες της χαράς,

να θυμάσαι όλα εκείνα

που σ’έκαναν να τις ζήσεις...

ώρες,στιγμές,αγκαλιές

και βλέμματα,

βλέμματα γεμάτα,χορτάτα,

αλλά πάντα διψασμένα...

η μήπως δακρυσμένα???

Διάλεξε

Διάλεξε άλλο τρόπο διάλεξε το δικό σου μονοπάτι κοίτα να το χαρείς κι ας είναι μόνο δικό σου...

Τόσα χρόνια

Τόσα χρόνια

Τόσες εποχές

Τόσα χιόνια

Και βροχές

Κι οι λιακάδες

Πάντα εκεί

Κι ένα χέρι να τις τραβήξει

Πιο κοντά

Ποτέ δεν βρέθηκε...

Ένα χάδι στις λιακάδες

Μια φωνή λευτεριάς

Μια εικόνα χαράς

μια θάλασσα...

πάει το χέρι μόνο του

το μυαλό σπρώχνει

το μάτι ακολουθεί

θα καταλάβεις άραγε τι έγραψες??

Η είναι όλα μια ίαση...ένα σιρόπι για τον βήχα??

χάδι

Κι όταν το χάδι

Είναι αλλιώτικο

Μήπως είναι πάλι χάδι...

Χάδι βαρύ ασήκωτο

Στέκεται εκεί και σε πλακώνει

Μυρίζει μούχλα αυτό το χάδι

Κάλιο ασκέπαστος και φωτεινός....

Λυγμός

Λυγμός στη θάλασσα

Δυσκολεύει την ανάσα

Το νερό μπουκώνει

Και ψάχνει διέξοδο...

Πόση δύναμη το νερό...

Πόση αντοχή να το εμποδίσεις

Πόση ημερήσια κατανάλωση δύναμης για να το σταματήσεις...

Γιατί...?? άστο να ρέει...ξέρει αυτό κι εσύ...

τ’ αστέρια μου

Εύα μου

αγκαλιά μου,

γέλιο μου,

ζέστη μου,

χαρά μου,

φως μου

κοιμήσου στον ώμο μου..

ζωή μου,

ανησυχία μου,

ξενύχτι μου,

λαχτάρα μου,

είναι μου πρώτο....

Γιώργο μου

η πρώτη ανάσα ,

ο πρώτος αέρας ,

το πρώτο μου αίσθημα ανακούφισης,

ζωή μου

καμάρι μου ,

αέρα μου ,

ματιά μου ,

εικόνα μου ,

όλα μου τα λες....

παλληκάρι μου....

τα ξέρω...

σε βλέπω...

σε νοιώθω...

Τα παιδιά μου, τ’ αστέρια μου, η ζωή μου ,η ελπίδα μου, η υγεία μου ...ψυχές μου....

Επιθυμίες

Επιθυμίες μιας ζωής

Κατασταλαγμένες,ψαγμένες

Και πόσο μα πόσο ανόητες...

Και μετά η επιθυμία που γίνεται θύμιση-ενθύμιση

Ενθύμιο,επιθυμία-ενθύμιον...

jesus

Ένα ζευγάρι δερμάτινα σανδάλια ακολουθούσες

Έτσι νόμιζα τότε,  έτσι έκανα τότε,

χώμα και πέτρες και σκόνη ...

ξυπόλητος στα χώματα

ωραία αίσθηση παίζοντας με τα ξύλα

όταν ο Άλλος τα κουβάλαγε

..α,ρε jesus πως την έπαθες έτσι??

και θεός και άνθρωπος πως να τ’ άντέξεις...

εδώ εγώ μόνο θεός ,και πάλι δυσκολεύομαι...

Μικρός

Μικρός ,πολύ μικρός

με μεγάλα χρόνια,

μεγάλος πολύ μεγάλος

με ακόμα μεγαλύτερα τα χρόνια.... 

αργήσαμε...

πέρασε πολύς καιρός...χαθήκαμε ....αλλά θα επανορθώσουμε....

Πυξ Λαξ & Κατσιμιχαίοι - Ανόητες Αγάπες (Συλλεκτικό)

Το Όνειρο

Το Όνειρο Εχει ειπωθεί αυτό ξανά και ξανά, σε όλες τις εποχές. Όλοι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι έλεγαν το εξής: "Μόνοι ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο και μόνοι φεύγουμε." Κάθε συντροφικότητα είναι ψευδαίσθηση. Η ίδια η ιδέα τής συντροφικότητας εμφανίζεται επειδή είμαστε μόνοι, και η μοναξιά πονάει. Θέλουμε να πνίξουμε τη μοναξιά μας σε μια σχέση... Γι' αυτό ασχολούμαστε τόσο πολύ με τον έρωτα. Προσπάθησε να δεις την ουσία. Συνήθως, νομίζεις πως ερωτεύτηκες μια γυναίκα ή έναν άντρα, επειδή είναι όμορφη, επειδή είναι όμορφος. Δεν είναι αυτή η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο: ερωτεύτηκες, επειδή δεν μπορείς να είσαι μόνος. Θα ερωτευόσουν έτσι κι αλλιώς. Θα απόφευγες τον εαυτό σου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν ερωτεύονται άντρες ή γυναίκες, ερωτεύονται τότε το χρήμα. Αρχίζουν να ασχολούνται με το χρήμα ή με κάποιο παιγνίδι εξουσίας, γίνονται πολιτικοί. Κι αυτό είναι επίσης αποφυγή της μοναξιάς σου. Αν παρατηρήσεις τον άνθρωπο, αν παρατηρήσεις τον εαυτό σου βαθιά, θα εκπλαγείς. Όλες σου οι δραστηριότητες μπορούν να συμπτυχθούν σε μία μοναδική πηγή. Η πηγή είναι ότι φοβάσαι τη μοναξιά σου. Όλα τα άλλα δεν είναι παρά δικαιολογίες. Η πραγματική αιτία είναι ότι αισθάνεσαι πολύ μόνος. Ενα βράδυ μαγικό, θα γνωρίσεις το ταίρι της ψυχής σου, τον τέλειο άνθρωπο, που θα καλύψει όλες σου τις ανάγκες και θα εκπληρώσει όλα σου τα όνειρα! Σωστά; Λάθος! Αυτή η φαντασίωση, που τόσο αρέσει στους τραγουδοποιούς και τους ποιητές να διαιωνίζουν, έχει τις ρίζες της στις αναμνήσεις την μητρική κοιλιά, όπου είμασταν τόσο ασφαλείς και ένα με τη μητέρα μας. Δεν είναι να απορείς που μια ζωή λαχταράμε να επιστρέψουμε εκεί. Αλλά, για να το πούμε κάπως ωμά, αυτό είναι ένα παιδιάστικο όνειρο. Και είναι εντυπωσιακό ότι μένουμε πεισματικά με αυτό, ενώ βλέπουμε την πραγματικότητα. Κανένας, είτε είναι ο τωρινός σου σύντροφος είτε κάποιος σύντροφος που ονειρεύεσαι για το μέλλον, δεν έχει υποχρέωση να σου σερβίρει την ευτυχία στο πιάτο. Ούτε και θα μπορούσε, ακόμη κι αν το ήθελε. Η αληθινή αγάπη έρχεται όχι προσπαθώντας να λύσουμε τις ανάγκες μας εξαρτώμενοι από κάποιον άλλον, αλλά αναπτύσσοντας τον δικό μας εσωτερικό πλούτο και την ωριμότητα. Τότε, έχουμε τόση αγάπη να δώσουμε ώστε προσελκύουμε με φυσικό τρόπο τους εραστές προς το μέρος μας.

Σιωπή

Σιωπή Η ενέργεια του όλου σε έχει κυριεύσει. Είσαι κυριευμένος, δεν υπάρχεις πια, υπάρχει το όλον. Αυτή τη στιγμή, καθώς η σιωπή διεισδύει μέσα σου, μπορείς να αντιληφθείς το νόημά της, επειδή είναι η ίδια σιωπή που βίωσε ο Γκωτάμα Βούδδας. Είναι η ίδια σιωπή τού Τσουάνγκ Τζου, του Μποντιντάρμα, του Νανσέν... Η γεύση της σιωπής είναι η ίδια. Οι καιροί αλλάζουν, ο κόσμος διαρκώς αλλάζει, αλλά η εμπειρία της σιωπής, η χαρά της, παραμένει η ίδια. Αυτό είναι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορείς να βασιστείς, το μόνο πράγμα που δεν πεθαίνει ποτέ. Είναι το μόνο πράγμα που μπορείς να ονομάσεις ύπαρξή σου. Σχόλιο: Η σιωπηλή, σαν καθρέφτης, δεκτικότητα μιας νύχτας με πανσέληνο και αστροφεγγιά αντικατοπτρίζεται στη λίμνη με ομίχλη πιο κάτω. Το πρόσωπο στον ουρανό βρίσκεται σε βαθύ διαλογισμό, μια θεά της νύχτας, που φέρνει βάθος, γαλήνη και κατανόηση. Αυτή είναι μια πολύτιμη στιγμή. Θα σου είναι εύκολο να αναπαυτείς μέσα σου, να βολιδοσκοπήσεις τα βάθη της εσωτερικής σιωπής σου, μέχρι εκεί που συναντά τη σιωπή του σύμπαντος. Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, πουθενά να πας και η ποιότητα της εσωτερικής σιωπής σου διαπερνά όλα όσα κάνεις. Ίσως κάνει μερικούς να μη νιώθουν άνετα, συνηθισμένοι καθώς είναι σε όλο το θόρυβο και τη δρασττηριότητα τού κόσμου. Δεν πειράζει΄ αναζήτησε εκείνους που μπορούν να συντονιστούν με τη σιωπή σου ή να απολαμβάνουν τη μοναχικότητά σου. Τώρα είναι η ώρα να γυρίσεις στον εαυτό σου. Η κατανόηση και οι ενορατικές ιδέες που έρχονται σε σένα αυτές τις στιγμές, θα εκδηλωθούν αργότερα, σε μια πιο εξωστρεφή φάση της ζωής σου.

Ύπαρξη

Ύπαρξη Δεν είσαι τυχαίος. Η ύπαρξη σε χρειάζεται. Χωρίς εσένα κάτι θα λείπει από την ύπαρξη και κανείς δεν θα μπορεί να το αντικαταστήσει. Αυτό είναι που σου δίνει αξιοπρέπεια, το ότι θα λείψεις από ολόκληρη την ύπαρξη. Τα αστέρια και ο ήλιος και το φεγγάρι, τα δέντρα και τα πουλιά και η γη, το κάθε τι στο σύμπαν, θα νιώσει ότι είναι άδεια μια μικρή θέση, που μόνον εσύ μπορείς να τη γεμίσεις και κανένας άλλος. Αυτό σου δίνει τεράστια χαρά, ικανοποίηση, που έχεις σχέση με την ύπαρξη και που η ύπαρξη νοιάζεται για σένα. Από τη στιγμή που είσαι καθαρός και διαυγής, μπορείς να δεις τεράστια αγάπη να πέφτει πάνω σου από όλες τις διαστάσεις. Σχόλιο: Αυτή η γυμνή φιγούρα κάθεται πάνω στο φύλλο λωτού της τελειότητας, ατενίζοντας την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού. Ξέρει ότι το "σπίτι" δεν είναι ένας υλικός τόπος στον εξωτερικό κόσμο, αλλά μια εσωτερική ιδιότητα χαλάρωσης και αποδοχής. Τα αστέρια, τα βράχια, τα δέντρα, τα λουλούδια, τα ψάρια και τα πουλιά, όλα είναι αδέρφια μας σε τούτο το χορό της ζωής. Εμείς οι άνθρωποι τείνουμε να το ξεχνάμε, καθώς κυνηγάμε τα δικά μας προσωπικά σχέδια και πιστεύουμε ότι πρέπει να παλέψουμε για να πάρουμε αυτά που χρειαζόμαστε. Τελικά όμως, η αίσθηση ότι είμαστε ξέχωροι δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, που τη χτίζουν οι στενές έννοιες του νου. Τώρα είναι ο καιρός να δεις αν επιτρέπεις στον εαυτό σου να δεχτεί αυτό το εξαιρετικό δώρο τού να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου οπουδήποτε κι αν βρίσκεσαι. Αν το επιτρέπεις, βεβαιώσου ότι δίνεις χρόνο στον εαυτό σου να το γευτεί, ώστε να βαθύνει και να παραμείνει μαζί σου. Αν πάλι αισθάνεσαι ότι όλος ο κόσμος είναι στραμμένος εναντίον σου, είναι καιρός να κάνεις ένα διάλειμμα. Απόψε βγες έξω και κοίταξε τα αστέρια.

Ενοχή

Ενοχή Αυτή η πολύτιμη στιγμή!... Αυτό το εδώ και τώρα... ξεχνιέται όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς να πετύχεις κάτι. Όταν αναδύεται ο νους που θέλει επιτεύγματα, χάνεις την επαφή με τον παράδεισο στον οποίο βρίσκεσαι. Ιδού μια από τις πιο λυτρωτικές προσεγγίσεις: σε απελευθερώνει τώρα αμέσως! Ξέχνα εντελώς την αμαρτία και ξέχνα την αγιοσύνη΄ και τα δυο είναι ανοησίες. Αυτά τα δυο μαζί έχουν καταστρέψει όλες τις χαρές της ανθρωπότητας. Ο αμαρτωλός νιώθει ένοχος, επομένως η χαρά του χάνεται. Πώς να χαρείς τη ζωή άμα νιώθεις συνέχεια ένοχος, άμα πηγαίνεις διαρκώς στην εκκλησία να εξομολογηθείς ότι έκανες τούτο κι εκείνο το σφάλμα; Και σφάλμα και σφάλμα και σφάλμα... όλη σου η ζωή φαίνεται πως αποτελείται από αμαρτίες. Πώς να ζήσεις χαρούμενα; Γίνεται αδύνατον να απολαύσεις τη ζωή. Γίνεσαι βαρύς, φορτωμένος. Η ενοχή σού πλακώνει το στήθος σαν βράχος, σε συντρίβει΄ δεν σε αφήνει να χορέψεις. Πώς να χορέψεις; Πώς να χορέψει η ενοχή; Πώς να τραγουδήσει η ενοχή; Πώς να αγαπήσει η ενοχή; Πώς να ζήσει η ενοχή; Έτσι, εκείνος που νομίζει πως κάνει κάτι κακό, είναι ένοχος, φορτωμένος, νεκρός πριν το θάνατο, έχει ήδη μπει στον τάφο. Σχόλιο: Η ενοχή είναι ένα από τα καταστροφικότερα συναισθήματα που μπορούμε να παγιδευτούμε. Αν αδικήσαμε κάποιον ή πήγαμε ενάντια στην αλήθεια μας, τότε, φυσικά θα νιώσουμε άσχημα. Αλλά αν μας πλημμυρίσει η ενοχή, προσκαλούμε την ημικρανία. Καταλήγουμε να μας περιβάλουν σύννεφα αυτο-αμφισβήτησης και το συναίσθημα πως είμαστε ανάξιοι, μέχρι του σημείου να μην μπορούμε να δούμε καθόλου την ομορφιά και τη χαρά που προσπαθεί να μας προσφέρει η ζωή. Όλοι μας θέλουμε να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι, με περισσότερη αγάπη, περισσότερη επίγνωση, πιο πιστοί στον εαυτό μας. Όταν όμως τιμωρούμε τον εαυτό μας για τις αποτυχίες μας νιώθοντας ενοχές, τότε παγιδευόμαστε σ' έναν κύκλο απελπισίας και ανημπόριας, ο οποίος μας στερεί κάθε δυνατότητα διαύγειας για τον εαυτό μας και τις καταστάσεις που συναντάμε. Είσαι μια χαρά έτσι όπως είσαι και είναι απόλυτα φυσικό να ξεστρατίζεις κάπου-κάπου. Μάθε απ' αυτό, προχώρησε και αξιοποίησε το μάθημα, για να μην ξανακάνεις το ίδιο λάθος.

Μὲ τὸν τρόπο τοῦ Γ. Σ.

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει

Στὸ Πήλιο μέσα στὶς καστανιὲς τὸ πουκάμισο τοῦ Κενταύρου
γλιστροῦσε μέσα στὰ φύλλα γιὰ νὰ τυλιχτεῖ στὸ κορμί μου
καθὼς ἀνέβαινα τὴν ἀνηφόρα κι ἡ θάλασσα μ᾿ ἀκολουθοῦσε
ἀνεβαίνοντας κι αὐτὴ σὰν τὸν ὑδράργυρο θερμομέτρου
ὡς ποὺ νὰ βροῦμε τὰ νερὰ τοῦ βουνοῦ.

Στὴ Σαντορίνη ἀγγίζοντας νησιὰ ποὺ βουλιάζαν
ἀκούγοντας νὰ παίζει ἕνα σουραύλι κάπου στὶς ἀλαφρόπετρες
μοῦ κάρφωσε τὸ χέρι στὴν κουπαστὴ
μιὰ σαΐτα τιναγμένη ξαφνικὰ
ἀπὸ τὰ πέρατα μιᾶς νιότης βασιλεμένης.

Στὶς Μυκῆνες σήκωσα τὶς μεγάλες πέτρες καὶ τοὺς θησαυροὺς τῶν Ἀτρειδῶν
καὶ πλάγιασα μαζί τους στὸ ξενοδοχεῖο τῆς «Ὡραίας Ἑλένης τοῦ Μενελάου»
χάθηκαν μόνο τὴν αὐγὴ ποὺ λάλησε ἡ Κασσάντρα
μ᾿ ἕναν κόκορα κρεμασμένο στὸ μαῦρο λαιμό της.
Στὶς Σπέτσες στὸν Πόρο καὶ στὴ Μύκονο
μὲ χτίκιασαν οἱ βαρκαρόλες.

Τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ λένε
πὼς βρίσκουνται στὴν Ἀθήνα ἢ στὸν Πειραιά;
Ὁ ἕνας ἔρχεται ἀπὸ Σαλαμίνα καὶ ρωτάει τὸν ἄλλο μήπως «ἔρχεται ἐξ Ὁμονοίας»
«Ὄχι ἔρχομαι ἐκ Συντάγματος» ἀπαντᾶ κι εἶν᾿ εὐχαριστημένος
«βρῆκα τὸ Γιάννη καὶ μὲ κέρασε ἕνα παγωτό».
Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει
δὲν ξέρουμε τὴν πίκρα τοῦ λιμανιοῦ σὰν ταξιδεύουν ὅλα τὰ καράβια
περιγελᾶμε ἐκείνους ποὺ τὴ νιώθουν.

Παράξενος κόσμος ποὺ λέει πὼς βρίσκεται στὴν Ἀττικὴ
καὶ δὲ βρίσκεται πουθενὰ
ἀγοράζουν κουφέτα γιὰ νὰ παντρευτοῦνε
κρατοῦν «σωσίτριχα» φωτογραφίζουνται
ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶδα σήμερα καθισμένος σ᾿ ἕνα φόντο μὲ πιτσούνια καὶ μὲ λουλούδια
δέχουνταν τὸ χέρι τοῦ γέρο φωτογράφου νὰ τοῦ στρώνει τὶς ρυτίδες
ποὺ εἶχαν ἀφήσει στὸ πρόσωπό του
ὅλα τὰ πετεινὰ τ᾿ οὐρανοῦ.
Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει ὁλοένα ταξιδεύει
κι ἂν «ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς»
εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θέλησαν νὰ πιάσουν τὸ μεγάλο καράβι μὲ τὸ κολύμπι
ἐκεῖνοι ποὺ βαρέθηκαν νὰ περιμένουν τὰ καράβια ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κινήσουν
τὴν ΕΛΣΗ τὴ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τὸν ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ.

Σφυρίζουν τὰ καράβια τώρα ποὺ βραδιάζει στὸν Πειραιὰ
σφυρίζουν ὁλοένα σφυρίζουν μὰ δὲν κουνιέται κανένας ἀργάτης
καμμιὰ ἁλυσίδα δὲν ἔλαμψε βρεμένη στὸ στερνὸ φῶς ποὺ βασιλεύει
ὁ καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μὲς στ᾿ ἄσπρα καὶ στὰ χρυσά.

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει
παραπετάσματα βουνῶν ἀρχιπέλαγα γυμνοὶ γρανίτες...
τὸ καράβι ποὺ ταξιδεύει τὸ λένε ΑΓΩΝΙΑ 937.

Α/Π Αὐλίς, περιμένοντας νὰ ξεκινήσει Καλοκαίρι 1936

Εσωτερική Φωνή

Εσωτερική Φωνή Αν έχεις βρει την αλήθεια μέσα σου, δεν υπάρχει τίποτε άλλο να βρεις σε ολόκληρη την ύπαρξη. Η αλήθεια λειτουργεί μέσα από σένα. Όταν ανοίγεις τα μάτια σου, είναι η αλήθεια που ανοίγει τα μάτια της. Όταν κλείνεις τα μάτια σου, είναι ηη αλήθεια που κλείνει τα μάτια της. Αυτός είναι ένας τρομερός διαλογισμός. Αν μπορέσεις να κατανοήσεις απλώς το μηχανισμό, δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Ό,τι κι αν κάνεις, το κάνει η αλήθεια. Βαδίζεις, πρόκειται για την αλήθεια. Κοιμάσαι, είναι η αλήθεια που ξεκουράζεται. Μιλάς, μιλά η αλήθεια. Σωπαίνεις,είναι η αλήθεια που σωπαίνει. Αυτή είναι μία από τις πιο απλές τεχνικές διαλογισμού. Σιγά-σιγά, όλα ακολουθούν αυτόν τον απλό τύπο και τότε η τεχνική δεν χρειάζεται πια. Αυτή είναι μία από τις πιο απλές τεχνικές διαλογισμού. Σιγά-σιγά, όλα ακολουθούν αυτόν τον απλό μηχανισμό και τότε η τεχνική δεν χρειάζεται πια. Όταν έχεις γιατρευτεί, πετάς το διαλογισμό, πετάς το φάρμακο. Τότε ζεις ως αλήθεια΄ ζωντανός, ακτινοβόλος, ευχαριστημένος, ευδαίμων, είσαι ο ίδιος τραγούδι. Όλη σου η ζωή γίνεται μια προσευχή δίχως λέξεις, ή καλύτερα να την ονομάσουμε προσευχικότητα, χάρη, ομορφιά που δεν ανήκει στα εγκόσμια, μια ακτίνα φωτός που έρχεται από το υπερπέραν και μπαίνει μέσα στο σκοτάδι του κόσμου μας. Σχόλιο: Η Εσωτερική Φωνή μιλά όχι με λόγια, αλλά με τη δίχως λέξεις γλώσσα της καρδιάς. Είναι σαν τον μάντη που λέει μόνο την αλήθεια. Αν είχε πρόσωπο, θα ήταν σαν το πρόσωπο στο κέντρο αυτού του χαρτιού΄ σε εγρήγορση, παρατηρητική και ικανή να αποδεχτεί και το σκοτάδι και το φως, όπως συμβολίζουν τα δυο χέρια που κρατούν τον κρύσταλλο. Ο ίδιος ο κρύσταλλος αντιπροσωπεύει την καθαρότητα που έρχεται με την υπέρβαση κάθε δυϊκότητας. Η Εσωτερική Φωνή μπορεί επίσης να είναι σαν να παίζει, καθώς βουτάει βαθιά στα συναισθήματα και αναδύεται πάλι, για να υψωθεί προς τον ουρανό, σαν δυο δελφίνια που χορεύουν μέσα στα νερά της ζωής. Συνδέεται με το σύμπαν, μέσα από το στέμμα-μισοφέγγαρο, και με τη γη, που τη συμβολίζουν τα πράσινα φύλλα στο κιμονό τής μορφής. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που μας φαίνεται ότι μας τραβάνε από δω κι από κει πάρα πολλές φωνές. Η ίδια μας η σύγχυση σε τέτοιες καταστάσεις αποτελεί την υπενθύμιση να αναζητήσουμε μέσα μας τη σιωπή και τη επικέντρωση. Μόνο τότε μπορούμε να ακούσουμε τη δική μας αλήθεια.

Θάρρος

Θάρρος Ο σπόρος δεν μπορεί να ξέρει τι θα συμβεί΄ ο σπόρος δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει το λουλούδι. Και ο σπόρος ούτε καν μπορεί να πιστέψει ότι έχει τη δυνατότητα να γίνει ένα όμορφο λουλούδι. Μακρύ είναι το ταξίδι και πάντοτε είναι ασφαλέστερο να μην το κάνεις το ταξίδι, γιατί ο δρόμος είναι άγνωστος, τίποτα δεν είναι εγγυημένο. Τίποτα δεν μπορεί να είναι εγγυημένο. Χίλιους κινδύνους έχει το ταξίδι, πολλές είναι οι παγίδες. Κι ο σπόρος είναι ασφαλής, κρυμμένος μέσα σε ένα σκληρό περίβλημα. Αλλά ο σπόρος προσπαθεί, κάνει την προσπάθεια΄ αφήνει το σκληρό κέλυφος που αποτελεί την ασφάλειά του, αρχίζει να κινείται. Αμέσως αρχίζει η μάχη: αγώνας με το χώμα, με τις πέτρες, με τους βράχους. Κι ο σπόρος ήταν πολύ σκληρός και το βλαστάρι θα είναι πάρα πολύ μαλακό και οι κίνδυνοι θα είναι πολλοί. Δεν υπήρχε κίνδυνος για το σπόρο, ο σπόρος θα μπορούσε να επιβιώσει επί χιλιετίες, αλλά για το βλαστάρι είναι πολλοί οι κίνδυνοι. Κι όμως το βλαστάρι ξεκινά προς το άγνωστο, προς τον ήλιο, προς την πηγή του φωτός, δίχως να ξέρει πού, δίχως να ξέρει γιατί. Μεγάλος είναι ο σταυρός που πρέπει να κουβαλήσει, αλλά ένα όνειρο κυριεύει το σπόρο κι ο σπόρος κινείται. Έτσι είναι κι ο δρόμος του ανθρώπου. Είναι κοπιαστικός. Θα χρειαστεί πολύ θάρρος. Σχόλιο: Το χαρτί αυτό δείχνει ένα μικρό αγριολούλουδο, που ανταποκρίθηκε στην πρόκληση τού βράχου και της πέτρας που βρήκε στο δρόμο του και πρόβαλε στο φως της ημέρας. Περιβαλλόμενο από μια αύρα ζωηρού χρυσού φωτός, αποκαλύπτει το μεγαλείο τού μικροσκοπικού του εαυτού. Χωρίς να ντρέπεται, είναι ίσο με το λαμπερότερο ήλιο. Όταν αντιμετωπίζουμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, έχουμε την επιλογή: μπορούμε είτε να έχουμε πικρία και να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιον ή κάτι για να του ρίξουμε το φταίξιμο για τις δυσκολίες, είτε να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση και να μεγαλώσουμε. Το λουλούδι μάς δείχνει το δρόμο, καθώς το πάθος του για ζωή το οδηγεί από το σκοτάδι στο φως. Δεν έχει νόημα να μάχεσαι ενάντια στις προκλήσεις της ζωής ούτε να προσπαθείς να τις αποφύγεις ή να τις αρνηθείς. Υπάρχουν. Και για να γίνει ο σπόρος λουλούδι, πρέπει να περάσουμε μέσα από αυτές. Να είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε να μεγαλώσεις και να γίνεις το λουλούδι που προορίζεσαι να είσαι.

Ιόλη

Στην ελληνική μυθολογία η Ιόλη ήταν κόρη του Ευρύτου, βασιλιά της Οιχαλίας, και της Αντιόπης ή Αντιόχης, κόρης του Πύλα. Η Ιόλη είναι γνωστή ως αντικείμενο του πόθου του μέγιστου των ηρώων, του Ηρακλή, που προκάλεσε έμμεσα τον θάνατό του.

Ο Ηρακλής ερωτεύθηκε την Ιόλη και τη ζήτησε, αλλά ο Εύρυτος προκήρυξε πανελλήνιο αγώνα τοξοβολίας με την Ιόλη ως έπαθλο για όποιον τον νικούσε. Ο Εύρυτος ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα και γι' αυτό ήταν δεινός τοξότης ως χρήστης του θεϊκού του τόξου. Ωστόσο, ο Ηρακλής νίκησε τον Εύρυτο, αλλά ο βασιλιάς δεν ήθελε να του δώσει την Ιόλη. Ο Εύρυτος και οι γιοί του προφασίσθηκαν φόβο μήπως ο ήρωας καταληφθεί και πάλι από μανία και σκοτώσει τα παιδιά του. Αυτό σημαίνει ότι γνώριζαν, και άρα ήταν ευρύτερα γνωστό, πως ο Ηρακλής έκανε τους 12 άθλους του για να εξαγνισθεί από τον φόνο των παιδιών του. Από τα παιδιά του Ευρύτου μόνο ο Ίφιτος πήρε το μέρος του Ηρακλή και υπεστήριζε ότι έπρεπε να του δώσουν την Ιόλη.

Ο Ηρακλής τότε έφυγε για λίγο για να γλυτώσει την Άλκηστη από τα χέρια του Άδη. Επιστρέφοντας, βρήκε τον Εύρυτο να εξακολουθεί να αρνείται να του δώσει την κόρη του. Μάλιστα του είχαν κλέψει κάτι βόδια ή άλογα και κατηγορούσε για την κλοπή τον ήρωα. Ο Ίφιτος είπε ότι θα τα έβρισκαν και ότι δεν έφταιγε σε αυτό ο Ηρακλής. Πριν όμως ξεκινήσουν για την έρευνα, ο Ηρακλής καταλήφθηκε και πάλι από μανία και σκότωσε τον Ίφιτο. Στο σημείο αυτό η μυθική παράδοση έχει πολλές παραλλαγές. Σύμφωνα με μία, ο Ηρακλής όταν συνήλθε μετανόησε και πρώτα θέλησε να εξαγνισθεί για το νέο του έγκλημα, καθώς είχε αρρωστήσει μετά τον θάνατο του Ιφίτου. Ταξίδεψε λοιπόν στους Δελφούς και δέχθηκε τον χρησμό ότι έπρεπε να πωληθεί ως δούλος και να πληρώσει αποζημίωση στον Εύρυτο. Ο Εύρυτος δεν δέχθηκε τα χρήματα, αλλά ο Ηρακλής έμεινε επί τρία χρόνια δούλος της Ομφάλης. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Οιχαλία, κυρίευσε την πόλη, σκότωσε τον Εύρυτο και τα υπόλοιπα παιδιά του, και πήρε την Ιόλη για σεξουαλική σκλάβα του. Κατ' άλλη εκδοχή (Απολλόδωρος, Β 7,7) ο ήρωας ζήτησε κατευθείαν τη βοήθεια των Αρκάδων, των Μηλιέων της Τραχίνας και των Επικνημιδίων Λοκρών, εξεστράτευσε εναντίον της Οιχαλίας, την κατέλαβε και σκότωσε τον Εύρυτο και τους γιούς του.

Στο σημείο αυτό παρεμβάλλεται το μοιραίο για τη ζωή του Ηρακλή επεισόδιο που σχετίζεται με τη Δηιάνειρα και τον Κένταυρο Νέσσο, λήμματα στα οποία και παραπέμπουμε. Η Δηιάνειρα, μόλις πληροφορήθηκε τον έρωτα του συζύγου της Ηρακλή για την Ιόλη, που ήταν πλέον στη διάθεσή του, εφάρμοσε τη δόλια συμβουλή του Νέσσου για να μεταστρέψει τα αισθήματα του ήρωα με αποτέλεσμα τον θάνατο του Ηρακλή.

Παραλλαγές του μύθου τονίζουν ότι η Ιόλη δεν ήθελε τον Ηρακλή και αντιστεκόταν στις διαθέσεις του. Προτίμησε να δει να σφάζονται μπροστά στα μάτια της οι γονείς της παρά να υποκύψει. Λέγεται ότι κατά την άλωση της Οιχαλίας από τον Ηρακλή η Ιόλη έπεσε από τα τείχη για να αυτοκτονήσει, αλλά δεν το κατόρθωσε επειδή τα πολλά και μακριά φορέματά της γέμισαν αέρα και έδρασαν ως αλεξίπτωτο, επιβραδύνοντας την πτώση. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Ηρακλής λίγο πριν πεθάνει παρεχώρησε την Ιόλη στον γιο τουΎλλο με την παραγγελία να την παντρευτεί όταν θα ενηλικιωνόταν.

Ο αστεροειδής 836 Ιόλη (836 Jole), που ανακαλύφθηκε το 1916, πήρε το όνομά του από την Ιόλη.

Motivational Video, anti racial and Unity is strength, Corruption

ISSIZ ADAM - AYLA DIKMEN - ANLAMAZDIN