Μνήμη και Facebook

Κάποιος από τους φίλους σου μισεί τη δουλειά του, κάποιος άλλος είναι ενθουσιασμένος που θα πάει σε μία συναυλία και ένας τρίτος σου λέει ότι μόλις έφαγε το πιο λαχταριστό παγωτό. Φυσικά τα ξέρεις όλα αυτά γιατί το ανακοίνωσαν στο Facebook. Αν κάποιος σας ρωτούσε τι κάνουν οι φίλοι σας το πιθανότερο είναι ότι θα θυμόσασταν τις ανακοινώσεις τους σχετικά πολύ εύκολα.

Θυμάστε, όμως, εξίσου εύκολα έστω και μία φράση του Καζαντζάκη; (όχι του Καζαντζίδη). Μήπως κάτι από το έργο του Νίτσε; Μάλλον όχι. Όπως φαίνεται ο μέσος άνθρωπος είναι πολύ πιο πιθανόν να θυμάται μία κατάσταση που είδε στο Facebook από μία πρόταση που διάβασε σε ένα βιβλίο.

Τα συμπεράσματα αυτά διατυπώθηκαν από μία ομάδα ψυχολόγων στο παν/μιο του Σαν Ντιέγκο από τύχη. Οι ερευνητές αρχικά επιδίωκαν να χρησιμοποιήσουν τις κοινοποιήσεις στο Facebook σαν ένα μέσο πρόκλησης συναισθημάτων. Στην πορεία ανακάλυψαν πως αυτές οι αναρτήσεις έμεναν στη μνήμη των χρηστών περισσότερο και έτσι αποφάσισαν να το ψάξουν περισσότερο.

Συγκέντρωσαν λοιπόν 200 μηνύματα στο Facebook από λογαριασμούς προπτυχιακών φοιτητών που διατελούσαν κάποια ερευνητική εργασία. Μερικά παραδείγματα είναι τα εξής: «Η χρονολόγηση μερικές φορές με προβληματίζει,» «Η βιβλιοθήκη είναι ένας χώρος μελέτης και όχι για να μιλάς στο κινητό σου» κτλ. Στη συνέχεια συγκέντρωσαν τυχαία άλλες 200 προτάσεις από βιβλία που είχαν εκδοθεί πρόσφατα.

Μερικές από αυτές τις προτάσεις ήταν οι εξής: «Κάτω από την υπερβολική τριχοφυΐα στο πρόσωπο λάμπει ένα μεγάλο χαμόγελο,» και «Ακόμα και η τιμή έχει όρια.» Οι επιστήμονες αφαίρεσαν κάθε στοιχείο από τις αναρτήσεις και τις προτάσεις από τα βιβλία που έδινε κάποια ένδειξη για την προέλευσή τους, διάλεξαν 100 από κάθε ομάδα και ζήτησαν από 32 προπτυχιακούς φοιτητές παν/μίου να μελετήσουν και να απομνημονεύσουν τις 100 φράσεις είτε από το Facebook είτε από τα βιβλία, χωρίζοντάς τους σε ομάδες των 16 ατόμων.

Αργότερα έβαλαν τους εθελοντές μπροστά από μία οθόνη υπολογιστή και τους έδειξαν από τις προτάσεις που είχε μελετήσει ο εθελοντής και μία που ήταν καινούργια για αυτόν. Μετά τους ζητήθηκε να σημειώσουν αν την είχαν ξαναδεί την πρόταση και κατά πόσο ήταν σίγουροι για αυτό.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι αναρτήσεις από το Facebook ήταν μία και μισή φορά πιο εύκολο να απομνημονευθούν από τις προτάσεις μέσα από τα βιβλία. Η ίδια ομάδα επιστημόνων έκανε επίσης ένα τεστ μνήμης με ανθρώπινα πρόσωπα και ακόμα και τότε αποδείχθηκε ότι οι αναρτήσεις του Facebook ήταν δύο φορές περισσότερο απομνημονεύσιμες.

Εντάξει, θα πει κάποιος, ίσως ό,τι γράφεται στο Facebook είναι πιο εύκολο να το θυμηθεί κανείς γιατί είναι σύντομο και εύκολο και κάθε πρόταση είναι μία απλή σκέψη. Η φράση «πάω να φτιάξω καφέ» είναι πολύ περισσότερο εύκολη βασικά από την «Κάτω από την υπερβολική τριχοφυΐα στο πρόσωπο λάμπει ένα μεγάλο χαμόγελο.» Οι ερευνητές το σκέφτηκαν αυτό και αποφάσισαν να κάνουν άλλο ένα τεστ.

Όταν λοιπόν έδειξαν τους τίτλους ειδήσεων από το CNN σε αντιπαραβολή με τυχαίες προτάσεις από άρθρα και σχόλια που γράφονταν κάτω από άρθρα επικαιρότητας ανακάλυψαν ότι τα σχόλια των αναγνωστών ήταν πιο εύκολα στην απομνημόνευση από τους τίτλους ειδήσεων, οι οποίοι απομνημονεύονταν με τη σειρά τους πιο εύκολα από τις προτάσεις που προέρχονταν από τα βιβλία.

Τα νέα που αφορούσαν επίσης την κοσμική ζωή των διασήμων ήταν ακόμα πιο εύκολο να απομνημονευθούν από τους τίτλους ειδήσεων, αλλά στην περίπτωση των αντίστοιχων σχολίων, εδώ τα ξεπέρασαν όλα. Φαίνεται έτσι ότι μία κουτσομπολίστικη διάθεση δεν θα μπορούσε να ευθύνεται εξ ολοκλήρου για τη σχέση μνήμης και Facebook όσον αφορά τις αναρτήσεις και τα σχόλια, σημειώνουν οι ερευνητές.

Υπάρχει λοιπόν κάτι πολύ συγκεκριμένο με τα σχόλια, τα Tweets και τις αναρτήσεις—αυτές τις ασήμαντες καθημερινές κουβέντες που θυμόμαστε. Μέσα σε λίγα χρόνια δεν θα μας εκπλήσσει πλέον να θεωρούμε ότι ήταν ανωμαλία των προηγούμενων γενεών να γράφουν και να εκφράζονται προσεκτικά ή να υπάρχουν βιβλία χωρίς έστω και μία εικόνα. Φαίνεται πως όλα αυτά τα μέσα που επέτρεψαν στη γλώσσα να γίνει πιο άμεση και καθημερινή οδηγούν επίσης σε μία επικοινωνία προ-εγγράμματη, γεγονός που δικαιολογεί και ότι μπορεί να τη θυμάται κανείς πιο εύκολα.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την συντονισμένη προσπάθεια (δεν εννοώ συνομοσιολογική) και συνέργεια πόλλών παραγόντων που συμβαίνουν (ή επιβάλλονται;) στον άνθρωπο,ώστε να πάψει να είναι άνθρωπος, άσχετα με το αν αυτό-προσδιορίζεται έτσι.

Από τις ανεξέλεγκτες σκέψεις, συναισθήματα και λέξεις που βρωμίζει το χώρο του, από τα ρήγματα που δημιουργούνται στις εγκεφαλικές του συνάψεις μετά τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, από τις πλαστικές και χημικές τροφές που καταναλώνει, από τα κάθε είδους «δεκανίκια» που απαιτεί να γεμίσει τα κενά του για να «επιβιώσει», από την παράδοση άνευ όρων σε ομάδες-μαντριά που του κλέβουν την ελευθερία –ροή- και τον εγκλωβίζουν, τον παγώνουν … όλα αυτά και άλλα τόσα κάνουν τον άνθρωπο να αποδέχεται και να συμφωνεί για την εικόνα του κόσμου που του παρουσιάζουν.

«Χρησιμοποιήστε το χρόνο σας για να βελτιώσετε τον εαυτό σας μέσα από τα γραπτά των άλλων, έτσι ώστε να αποκτήσετε εύκολα αυτά για τα οποία οι άλλοι μόχθησαν σκληρά». Η ανάγνωση σπουδαίων βιβλίων θα σας προμηθεύσει τα καύσιμα που χρειάζεστε για να τα βγάλετε πέρα με τους αντίθετους ανέμους που πνέουν ανάμεσα σε σας και την επιτυχία, με προορισμό τους στόχους και την επίτευξη του Σκοπού σας.

Να υποθέσω (επαναλαμβάνω) πως έχετε ήδη έναν ΞΕΚΑΘΑΡΟ και ΓΡΑΠΤΟ, Σ Κ Ο Π Ο ζωής !

Φυσικά δεν δαιμονοποιούμε το Facebook ή οποιοδήποτε άλλο εργαλείο δικτύωσης. Αν όμως έχεις ΣΚΟΠΟ, αν είσαι επιχειρηματίας ή πωλητής π.χ τότε ξέρεις πως ο χρόνος σου είναι πολύτιμος και δεν σου τρώει το FB ούτε δευτερόλεπτο, περισσότερο από όσο χρειάζεται για να κάνεις την δουλειά σου. Δεν θα αναλωθείς σε τίποτε περισσότερο απ ότι κάνει τον ΣΚΟΠΟ σου να εκπληρώνεται.

Αν έχεις ΣΚΟΠΟ και δεν είσαι ΦσΚ (Φτερό στο Κύμα). Θεωρώ πως το facebook έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία και χτύπησε χρυσή φλέβα, γιατί πέτυχε διάνα αυτά που ο κόσμος θέλει.. Τι θέλει ο κόσμος; (και ας μην το παραδέχεται). Να προβάλλει, να ισχυροποιήσεις και να κανακέψει το ΕΓΩ του.

Αναρτήθηκε από Andrew Kalenas // 26 Ιανουαρίου 2013

άσε...

...πόσο καλύτερα  θα ήταν αν η εκπαίδευση -σχολείο,οικογένεια- να δίδασκαν το "αφέσου"...

άσε τη ζωή σου να πάει
άσε τις σκέψεις να φύγουν
άσε τα πράγματα να γίνουν

κι ακολούθα....

go with the flow...

ΜΗΔΕΝ

Εάν η διπλή άρνηση
Είναι κατάφαση
Το μη-δεν
Πάνω σε τι καταφάσκει?

Iδεοληπτικές και Ψυχαναγκαστικές Προσωπικότητες

Στις δυτικές κοινωνίες υπάρχει μια πληθώρα ατόμων που έχουν οργανώσει την προσωπικότητά τους γύρω από τη σκέψη και την πράξη. Ο δυτικός πολιτισμός, σε φανερή αντίθεση με κάποιες ασιατικές ή τριτοκοσμικές κοινωνίες, τοποθετεί τον επιστημονικό ορθολογισμό και την επίτευξη των προσωπικών στόχων υψηλότερα από τις περισσότερες άλλες ιδιότητες.

Όταν η σκέψη και η δράση αποτελούν την κινητήρια δύναμη ενός ατόμου σε βάρος των συναισθημάτων, των αισθήσεων, της διαίσθησης, της ονειροπόλησης, της δημιουργικής καλλιτεχνίας και άλλων καταστάσεων που δεν διέπονται από ορθολογισμό, συμπεραίνουμε ότι υπάρχει μια ιδεοψυχαναγκαστική δομή προσωπικότητας. Πολλά αξιοθαύμαστα άτομα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Ένας δικηγόρος που απολαμβάνει τη συγγραφή και την παρουσίαση νομικών επιχειρημάτων λειτουργεί ψυχολογικά με βάση τη λογική και τη δράση. Κάποιος που ενδιαφέρεται για την οικολογία, αντλώντας αυτοεκτίμηση από την εμπλοκή του σε διάφορες περιβαλλοντικές πολιτικές, ωθείται από τα ίδια κίνητρα.

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι υπάρχουν άτομα στα οποία αν και η σκέψη έχει επενδυθεί με μεγάλη ποσότητα λίμπιντο, ωστόσο παραμένουν σχετικά αδιάφορα για τη δράση και το αντίστροφο. Συχνά οι καθηγητές φιλοσοφίας π.χ. έχουν ιδεοληπτική αλλά όχι ψυχαναγκαστική δομή χαρακτήρα. Αντλούν ευχαρίστηση και αυτοεκτίμηση από τη διανοητική δραστηριότητα, χωρίς να αισθάνονται πίεση να εφαρμόσουν τις ιδέες τους στην πράξη.

Οι ιδεοληψίες (οι επίμονες, ανεπιθύμητες σκέψεις) και οι ψυχαναγκασμοί (οι επίμονες, ανεπιθύμητες πράξεις) μπορούν να συμβούν στον καθένα, όχι μόνο σε εκείνους που είναι χαρακτηρολογικά ιδεοληπτικοί και ψυχαναγκαστικοί. Δεν υποφέρουν όλα τα ιδεοληπτικά και ψυχαναγκαστικά άτομα από επαναλαμβανόμενες ενοχλητικές σκέψεις ή δεν εμπλέκονται σε συμπεριφορές στις οποίες είναι ανίκανα να αντισταθούν. Χαρακτηρίζουμε αυτά τα άτομα ιδεοψυχαναγκαστικά επειδή η στρατηγική αντιμετώπισης που χρησιμοποιούν διακρίνεται από τις ίδιες άμυνες που είναι υπεύθυνες για την πρόκληση των ιδεοληπτικών και ψυχαναγκαστικών συμπτωμάτων.

Διευκρίνιση: Οι ιδεοληψίες και οι ψυχαναγκασμοί αποτελούν συμπτώματα. Όταν το μυαλό «κολλάει» επίμονα σε μια σκέψη που συνήθως είναι ανεπιθύμητη, δυσάρεστη ή ακόμα και παράλογη, τότε μιλάμε για ιδεοληψία. Το συγκεκριμένο άτομο δεν μπορεί, για ένα διάστημα τουλάχιστον, να αλλάξει το περιεχόμενο της σκέψης του. Η τάση αυτή είναι επαναλαμβανόμενη και άρα πολύ κουραστική μέχρι και ανυπόφορη. Κάτι παρόμοιο συναντάμε και στις υποτιθέμενες υποχρεωτικές πράξεις. Το συγκεκριμένο άτομο «πρέπει» να κάνει μια κίνηση ή πράξη για να ηρεμήσει. Πρέπει π.χ. να ισιώσει τον πίνακα, να σιγουρευτεί ότι έκλεισε την πόρτα, έσβησε τα φώτα κλπ., να κάνει τον σταυρό του έξω από μια εκκλησία, να μετρήσει τα χρήματα που έχει και να τα τοποθετήσει στο πορτοφόλι του με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο κλπ. Οι τάσεις αυτές που επίσης έχουν επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα, μέχρι ενός ορίου δεν δημιουργούν προβλήματα. Όταν όμως «πρέπει» ένα άτομο να επιστρέψει στο σπίτι του για να ελέγξει αν έχει κλείσει την πόρτα του κήπου του, παρότι έχει ήδη διανύσει 200 χλμ., τότε πρόκειται για νευρωτικό σύμπτωμα που κάνει τη ζωή τη δική του και των άλλων πολύ κουραστική.

Η δομή του ιδεοληπτικού χαρακτήρα διακρίνεται, σύμφωνα με τον Freud , από την τάξη, το πείσμα και τη φιλαργυρία. Άλλοι αναφέρουν την ισχυρογνωμοσύνη, την τάξη, την τελειοθηρία, την ακρίβεια σε χρονικά ζητήματα, τη σχολαστικότητα, τη λιτότητα και τάσεις προς τη διανοητικοποίηση και την εξονυχιστική συζήτηση. Άλλοι πάλι περιγράφουν αυτά τα άτομα ως άκαμπτα, ανελαστικά, χωρίς προσαρμοστικότητα, υπερβολικά ευσυνείδητα, λάτρεις της τάξης και της πειθαρχίας και με μεγάλη επιμονή ακόμη και μπροστά σε υπέρμετρα εμπόδια. Σε γενικές γραμμές είναι άτομα αξιόπιστα και έμπιστα και έχουν υψηλά κριτήρια και ηθικές αξίες. Διακρίνονται από πρακτικό πνεύμα, σαφήνεια και σχολαστικότητα στις ηθικές τους αξιώσεις. Υπό ψυχοπιεστικές συνθήκες ή ακραίες απαιτήσεις αυτά τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας δημιουργούν συμπτώματα τα οποία στη συνέχεια επαναλαμβάνονται τελετουργικά.

ΕΝΟΡΜΗΣΗ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Ο Freud υποστήριξε ότι η άσκηση στην τουαλέτα αποτελεί συνήθως την πρώτη συνθήκη στην οποία ένα παιδί πρέπει να απαρνηθεί αυτό που είναι φυσικό για κάτι που είναι κοινωνικά αποδεκτό. Ο ενήλικος και το παιδί που εκπαιδεύεται πολύ πρώιμα ή πολύ αυστηρά ή μέσα σε μια ατμόσφαιρα επιζήμιου γονεΐκού ενδιαφέροντος εμπλέκονται σε μια διαμάχη που το παιδί είναι καταδικασμένο να χάσει. Η εμπειρία ότι υφίσταται έλεγχο και κριτική και η απαίτηση ότι πρέπει να αποδίδει σύμφωνα με κάποιο πρόγραμμα συχνά προκαλεί συναισθήματα θυμού και επιθετικές φαντασιώσεις για την κένωση, με αποτέλεσμα το παιδί να βιώνει αυτά τα συναισθήματα σαν ένα κακό, σαδιστικό, βρώμικο τμήμα του εαυτού, και να ντρέπεται γι'αυτό.

Η ανάγκη να αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο, ότι είναι καθαρό και λογικό και όχι ανεξέλεγκτο, αλλοπρόσαλλο και βρώμικο και να βιώνει συναισθήματα όπως θυμό και ντροπή γίνονται σημαντικά για τη διατήρηση της ταυτότητας και της αυτοεκτίμησης. Ένα αυστηρό υπερεγώ που λειτουργεί σύμφωνα με τον κανόνα «όλα ή τίποτα» βασίζεται σε τέτοιες εμπειρίες και εκδηλώνεται με μια άκαμπτη ηθική η οποία ονομάστηκε ειρωνικά «ηθική του σφικτήρα».

Η κύρια συναισθηματική σύγκρουση στα ιδεοληπτικά και ψυχαναγκαστικά άτομα είναι η οργή, επειδή υπόκεινται σε έλεγχο, ενάντια στο φόβο ότι μπορεί να καταδικαστούν ή να τιμωρηθούν, αλλά αυτό που εντυπωσιάζει τους θεραπευτές που εργάζονται με τα άτομα αυτά είναι ότι το συναίσθημά τους είναι βουβό, καταπιεσμένο, μη διαθέσιμο ή εκλογικευμένο. Οι λέξεις χρησιμοποιούνται για να κρύψουν τα συναισθήματα και όχι για να τα εκφράσουν. Κάθε θεραπευτής μπορεί να θυμηθεί περιπτώσεις στις οποίες ρώτησε έναν ιδεοληπτικό ασθενή πως ένιωσε για κάτι και έλαβε ως απάντηση τι σκεφτόταν. Μια σημαντική εξαίρεση στον κανόνα του κρυμμένου συναισθήματος σε αυτή τη διαγνωστική ομάδα είναι η οργή: ένα ιδεοληπτικό άτομο δέχεται το θυμό του, εάν του φαίνεται λογικός και δικαιολογημένος. Έτσι, η αγανάκτηση που θεωρεί δικαιολογημένη γίνεται ανεκτή ή ακόμη και αντικείμενο θαυμασμού. Ο εκνευρισμός του όμως, επειδή δεν έλαβε κάτι που επιθυμούσε, δεν θεωρείται ανεκτός.

Η ντροπή είναι το δεύτερο συναίσθημα που εξαιρείται από το γενικό κανόνα σχετικά με την απόκρυψη των συναισθημάτων. Αυτό συμβαίνει γιατί τα άτομα αυτά έχουν υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό τους, τις οποίες προβάλλουν στο θεραπευτή, στη συνέχεια, αισθάνονται αμήχανα όταν συνειδητοποιούν ότι αδυνατούν να ανταποκριθούν στα κριτήρια που οι ίδιοι έθεσαν για κατάλληλες σκέψεις και πράξεις.

ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η κύρια άμυνα των ατόμων με ιδεοληπτική προσωπικότητα είναι η μόνωση, ενώ η κύρια αμυντική διεργασία των ψυχαναγκαστικών ατόμων είναι η ακύρωση.

Γνωστικές άμυνες.

Τα ιδεοληπτικά άτομα δίνουν υπέρμετρη αξία στο γνωστικό παράγοντα και στη διάνοια. Έχουν την τάση να υποτιμούν τα συναισθήματά τους, διότι σχετίζονται με την παιδικότητα, την αδυναμία, την απώλεια του ελέγχου, την αποδιοργάνωση και τη χυδαιότητα. Κατά συνέπεια, μειονεκτούν σε περιπτώσεις κατά τις οποίες τα συναισθήματα, οι σωματικές αισθήσεις και η φαντασία διαδραματίζουν έναν ισχυρό ρόλο.

Τα ιδεοληπτικά άτομα που κατέχουν σημαντικές θέσεις εργασίας δεν δίνουν στον εαυτό τους την ευκαιρία να χαλαρώσει και βλάπτουν τους υφισταμένους τους κάνοντας τη σκληρή δουλειά κανόνα. Συχνά είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά όταν αναλαμβάνουν επίσημους, δημόσιους ρόλους, ωστόσο είναι έξω από τα νερά τους όταν εμπλέκονται σε ερωτικές και πιο οικείες σχέσεις. Παρόλο που έχουν την ικανότητα να αγαπούν, συχνά δυσκολεύονται να εκφράσουν τρυφερότητα χωρίς να βιώσουν άγχος και ντροπή. Κατά συνέπεια, αντιστρέφουν τις συναισθηματικές σε γνωστικές αλληλεπιδράσεις.

Συμπεριφορικές άμυνες.

Η ακύρωση είναι ο καθοριστικός αμυντικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τα συμπτώματα και τη δομή της ιδεοψυχαναγκαστικής προσωπικότητας. Τα ψυχαναγκαστικά άτομα επιστρατεύουν την ακύρωση με πράξεις που έχουν το ασυνείδητο νόημα της επανόρθωσης ή/και της μαγικής προστασίας.

Η ψυχαναγκαστικότητα διαφοροποιείται από την παρόρμηση ως προς το ότι μια ενέργεια επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα με έναν τυποποιημένο και μερικές φορές κλιμακούμενο τρόπο. Οι ψυχαναγκαστικές ενέργειες διαφέρουν επίσης από την «εκδραμάτιση», επειδή δεν υποκινούνται από την ανάγκη για κυριαρχία σε εμπειρίες του παρελθόντος οι οποίες δεν έγιναν αντικείμενο επεξεργασίας μέσα από την αναβίωση τους.

Η ψυχαναγκαστική δραστηριότητα είναι γνωστή σε όλους μας: το να φάμε και την τελευταία μπουκιά από το πιάτο μας τη στιγμή που δεν πεινάμε άλλο, το καθάρισμα του σπιτιού όταν θα έπρεπε να διαβάζουμε για τις εξετάσεις μας, ή άσκηση κριτικής σε κάποιον που μας ενοχλεί, παρόλο που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να αποκτήσουμε έναν εχθρό, το να ρίξουμε «μόνο ένα ακόμη» κέρμα στον κουλοχέρη κ.λ.π. Όποια και αν είναι τα καταναγκαστικά πρότυπα ενός ατόμου, η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που νιώθει ότι είναι υποχρεωμένο να κάνει και σε αυτό που είναι λογικό να κάνει είναι ορατή. Οι ψυχαναγκαστικές ενέργειες μπορεί να είναι επιζήμιες ή ωφέλιμες. Αυτό που τις κάνει ψυχαναγκαστικές δεν είναι η καταστροφικότητά τους, αλλά η ενορμητική τους φύση.

Οι ψυχαναγκαστικές ενέργειες έχουν το ασυνείδητο νόημα της ακύρωσης ενός εγκλήματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα εγκλήματα ενός ψυχαναγκαστικού ατόμου υπάρχουν κυρίως στη φαντασία του.

Η πλειοψηφία των ατόμων που καθαρίζουν ψυχαναγκαστικά το πιάτο τους αισθάνονταν ενοχές όταν ήταν παιδιά, επειδή άφηναν το φαγητό τους τη στιγμή που στον υπόλοιπο κόσμο υπήρχε τόση εξαθλίωση. Η ψυχαναγκαστική συμπεριφορά ενός ατόμου προδίδει, επίσης, ασυνείδητες φαντασιώσεις παντοδύναμου ελέγχου.

Εάν πιστεύω ότι οι φαντασιώσεις μου και οι επιθυμίες μου είναι επικίνδυνες, ότι είναι ισοδύναμες με πανίσχυρες πράξεις, θα προσπαθήσω να τις συγκρατήσω με μια αντίθετη δύναμη που είναι εξίσου ισχυρή. Ένας παίχτης που εκτελεί μια τελετουργία πριν από κάθε αγώνα, ένας ιερέας που αισθάνεται άγχος εάν ξεχάσει κάποιον και δεν τον συμπεριλάβει στην προσευχή, μια έγκυος που φτιάχνει και ξαναφτιάχνει τη βαλίτσα της για το μαιευτήριο, όλοι αυτοί πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν αυτό που είναι ανεξέλεγκτο, εάν καταφέρουν να κάνουν το σωστό πράγμα.

Αντιδραστικός σχηματισμός.

Ο Freud θεωρούσε ότι η ευσυνειδησία, η σχολαστικότητα, η οικονομία και η επιμέλεια των ιδεοψυχαναγκαστικών ατόμων αποτελούσαν αντιδραστικούς σχηματισμούς ενάντια σε επιθυμίες να είναι ανυπάκουα, ακατάστατα, σπάταλα και ανυπότακτα, και ότι ένας παρατηρητής εύκολα θα διέκρινε στον υπερβολικό τρόπο ανταπόκρισης των ιδεοληπτικών και ψυχαναγκαστικών ασθενών μια υπόνοια ύπαρξης των τάσεων στις οποίες εναντιώθηκαν.

Ένας άντρας που επιμένει πεισματικά να οδηγήσει, ακόμη και όταν είναι εξουθενωμένος, φανερώνει την πεποίθηση ότι η αποτροπή ενός ατυχήματος εξαρτάται κυρίως από το εάν έχει ο ίδιος τον έλεγχο του αυτοκινήτου και όχι από το συνδυασμό της καλής οδήγησης και λίγης καλής τύχης. Επιμένοντας, ωστόσο, να έχει τόσο έλεγχο ουσιαστικά δεν έχει κανέναν έλεγχο.

Ο αντιδραστικός σχηματισμός είναι και μια άμυνα ενάντια στην ανοχή της αμφιθυμίας. Με τους ιδεοληπτικούς και τους ψυχαναγκαστικούς ασθενείς ένας θεραπευτής εντυπωσιάζεται από την καθήλωσή τους και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης: ανάμεσα στη συνεργασία και την ανυπακοή, την ανάληψη πρωτοβουλίας και τη νωθρότητα, την καθαριότητα και την ακαταστασία, την τάξη και την αταξία, την οικονομία και τη σπατάλη. Κάθε ψυχαναγκαστικά οργανωμένο άτομο φαίνεται να έχει στο σπίτι του ένα ακατάστατο συρτάρι. Άτομα που αποτελούν υπόδειγμα ηθικής μπορεί να έχουν μια νησίδα διαφθοράς: ένας ιερέας ή θεολόγος για παράδειγμα, μπορεί να έχει στην κατοχή του μια μεγάλη πορνογραφική συλλογή.

Άτομα που προσπαθούν σκληρά να επιδεικνύουν σωστή και υπεύθυνη συμπεριφορά μπορεί να αγωνίζονται ενάντια σε πιο ισχυρούς πειρασμούς από αυτούς που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι από εμάς. Εάν αυτό είναι αλήθεια, τότε δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι μόνο εν μέρει έχουν την ικανότητα να αντιτίθενται στις παρορμήσεις που τόσο φοβούνται. (τα σιγανά ποτάμια.........).

ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΕΣ

ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ

Οι γονείς και όσοι έχουν αναλάβει τη φροντίδα των παιδιών που αναπτύσσουν ιδεοψυχαναγκαστική οργάνωση έχουν τη φήμη ότι θέτουν υψηλά κριτήρια για τη συμπεριφορά τους και αναμένουν τη συμμόρφωση των παιδιών τους από την πρώιμη ακόμη ηλικία. Έχουν την τάση να είναι αυστηροί και συνεπείς τόσο στην ανταμοιβή της καλής συμπεριφοράς όσο και στην τιμωρία της κακής. Όταν, παράλληλα είναι στοργικοί και τρυφεροί με τα παιδιά τους, τότε συμβάλλουν στην καλή συναισθηματική τους ανάπτυξη και οι άμυνες που αναπτύσσουν τα οδηγούν σε επιτεύγματα που δικαιώνουν τη σχολαστική αφοσίωση των γονέων τους.

Όταν όμως οι γονείς είναι αδικαιολόγητα αυστηροί ή έχουν υπερβολικές απαιτήσεις για την ηλικία του παιδιού, καταδικάζοντας όχι μόνο την απαράδεκτη συμπεριφορά αλλά και τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις φαντασιώσεις των παιδιών τους, τότε οι ιδεοληπτικοί και ψυχαναγκαστικοί τρόποι προσαρμογής των παιδιών μπορεί να λάβουν προβληματική μορφή.

Αυτό που είναι σημαντικό για τα ιδεοληπτικά και ψυχαναγκαστικά άτομα είναι η κεντρικότητα που κατέχουν τα ζητήματα ελέγχου στην οικογένεια καταγωγής τους. Μια μητέρα που επιβάλλει ένα ορισμένο πρόγραμμα για τις απεκκριτικές λειτουργίες του παιδιού της ενδεχομένως να «ταΐζει το παιδί της με πρόγραμμα», να απαιτεί από αυτό να κοιμάται συγκεκριμένες ώρες, να εμποδίζει πολλές μορφές αυθόρμητης κινητικής δραστηριότητας, να απαγορεύει τον αυνανισμό, να επιμένει στην ανάληψη της συμβατικής σεξουαλικής συμπεριφοράς ανάλογα με το φύλο, να τιμωρεί τη χρήση χυδαίων εκφράσεων και ούτω καθεξής. Ένας πατέρας που είναι αρκετά απαγορευτικός (προκαλώντας παλινδρομήσεις από τα οιδιπόδεια στα πρωκτικά ζητήματα) ίσως ήταν επίσης συγκρατημένος με το παιδί του όταν εκείνο ήταν βρέφος, αυστηρός όταν το παιδί του ήταν νήπιο και αυταρχικός κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας.

Παλαιότερα οι γονείς δικαιολογούσαν τις πράξεις τους με βάση την ηθική, για παράδειγμα, με φράσεις όπως: «Δεν μου αρέσει να σε τιμωρώ, αλλά είναι για το καλό σου». Η καλή συμπεριφορά ήταν συνδεδεμένη με την αρετή. Ο αυτοέλεγχος και η αναβολή της ικανοποίησης εξιδανικεύτηκαν ως χαρακτηριστικά της προσωπικότητας.

Έτσι σήμερα συναντούμε λιγότερα ιδεοληπτικά και ψυχαναγκαστικά άτομα που ασχολούνται υπερβολικά με θέματα ηθικής σε σχέση με την εποχή του Freud . Ωστόσο, πολλές σύγχρονες οικογένειες για τις οποίες ο έλεγχος της συμπεριφοράς είναι σημαντικός ενθαρρύνουν την υιοθέτηση ιδεοληπτικών και ψυχαναγκαστικών προτύπων, προκαλώντας όμως ένα αίσθημα ντροπής και όχι ενοχές. Διάφορα μηνύματα όπως: «Τι θα σκεφτούν οι άλλοι για σένα, εάν παχύνεις;», ή «Τα άλλα παιδιά δεν θα θέλουν να παίξουν μαζί σου, εάν φέρεσαι έτσι», ή «Εάν δεν έχεις καλύτερες επιδόσεις, δεν θα φοιτήσεις ποτέ σε ένα καλό σχολείο», είναι, σύμφωνα με πολλούς κλινικούς και κοινωνικούς παρατηρητές, πιο συνηθισμένα μηνύματα από αυτά που τονίζουν την ατομική ευσυνειδησία και τις ηθικές συνέπειες της συμπεριφοράς.

Για την διαμόρφωση της ιδεοληπτικής και ψυχαναγκαστικής προσωπικότητας έχει επισημανθεί, επίσης, ένα άλλο είδος οικογενειακού ιστορικού, το οποίο είναι εντελώς αντίθετο από την υπέρμετρα ελεγκτική, ηθοπλαστική ανατροφή. Μερικά άτομα αισθάνονται τόσο στερημένα από σαφή οικογενειακά σημεία αναφοράς, τόσο αφημένα στην τύχη τους και παραμελημένα, από τους ενήλικους γύρω τους, ώστε για να παρακινήσουν τον εαυτό τους να μεγαλώσει θέτουν εξιδανικευμένα και αυστηρά κριτήρια για τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά τους, τα οποία αντλούν από το ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο ζουν. Επειδή ακριβώς αυτά τα κριτήρια είναι θεωρητικά και δεν προβάλλονται με τη μορφή ενός ζωντανού προτύπου από το στενό κοινωνικό περίγυρο, τείνουν να είναι πολύ αυστηρά και δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις ανθρώπινες ανάγκες.

Ο ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ

Τα ιδεοληπτικά και ψυχαναγκαστικά άτομα ενδιαφέρονται πάρα πολύ για ζητήματα ελέγχου και ηθικής ορθότητας. Εξισώνουν την ορθή συμπεριφορά με τη συγκράτηση τμημάτων του εαυτού τους που σχετίζονται με την επιθετικότητα, τη σεξουαλική επιθυμία και τις συναισθηματικές ανάγκες, θέτοντάς τα υπό αυστηρό έλεγχο. Έχουν την τάση να είναι άτομα βαθιά θρησκευόμενα και άξια εμπιστοσύνης, τα οποία εργάζονται σκληρά και ασκούν αυτοκριτική. Η αυτοεκτίμησή τους προέρχεται από την εκπλήρωση των απαιτήσεων των γονεΐκών προσώπων που έχουν εσωτερικεύσει, πρόκειται για απαιτήσεις οι οποίες θέτουν υψηλά κριτήρια τόσο για τη συμπεριφορά όσο και, ορισμένες φορές, για τη σκέψη. Ανησυχούν πολύ, ειδικά σε περιπτώσεις που καλούνται να κάνουν μια επιλογή, και μπορούν εύκολα να παραλύσουν ψυχολογικά όταν αυτή η επιλογή έχει σοβαρές συνέπειες.

Αυτή η παράλυση είναι ένα ιδιαίτερα αρνητικό αποτέλεσμα της απροθυμίας των ιδεοληπτικών ατόμων να προχωρήσουν σε μια επιλογή που μπορεί να είναι ακατάλληλη. Οι πρώτοι αναλυτές ονόμασαν αυτό το φαινόμενο «μανία της αμφιβολίας». Προσπαθώντας να διατηρήσουν όλες τις εναλλακτικές επιλογές ανοικτές, έτσι ώστε να μπορούν να διατηρούν (φαντασιωσικό) έλεγχο πάνω σε όλα τα πιθανά αποτελέσματα, τα ιδεοληπτικά άτομα καταλήγουν να μην έχουν επιλογές.

Αναβάλλουν τη λήψη μιας απόφασης μέχρις ότου καταστεί σαφές ποια θα ήταν η «τέλεια» απόφαση, αυτή δηλαδή που θα ήταν απαλλαγμένη από ενοχή και αβεβαιότητα. Είναι συνηθισμένο τα άτομα αυτά να έρχονται για θεραπεία προσπαθώντας να επιλύσουν την αμφιθυμία μεταξύ δύο πιθανών συντρόφων, δύο ανταγωνιστικών πανεπιστημιακών προγραμμάτων, δύο αντίθετων ευκαιριών για εργασία και άλλα συναφή διλήμματα. Ο φόβος αυτών των ατόμων μήπως πάρουν μια «λανθασμένη» απόφαση, παράλληλα με την τάση τους να καταλήγουν σε αποφάσεις με έναν εντελώς ορθολογικό τρόπο - συνηθίζουν ιδιαίτερα να φτιάχνουν λίστες με τα υπέρ και τα κατά της κάθε περίπτωσης - συχνά παρασύρουν ένα θεραπευτή να εκφράσει τη γνώμη του σχετικά με την επιλογή που του φαίνεται προτιμότερη, στην οποία ένας ιδεοληπτικός ασθενής απαντά αμέσως με αντίθετα επιχειρήματα. Η πασίγνωστη φράση «ναι, αλλά...» που χαρακτηρίζει τα άτομα με αυτή τη διαταραχή θα πρέπει να θεωρηθεί, τουλάχιστον εν μέρει, μια προσπάθεια αποφυγής της ενοχής που εμφανίζεται αναπόφευκτα με την ανάληψη κάποιας δράσης.

Ένα δυσάρεστο αποτέλεσμα αυτής της ψυχολογίας είναι μια τάση αναβολής και χρονοτριβής μέχρις ότου οι εξωτερικές συνθήκες, όπως η απόρριψη ενός ερωτικού συντρόφου ή η παρέλευση μιας προθεσμίας, καθορίσουν τελικά την κατάσταση.

Τα άτομα με ψυχαναγκαστική οργάνωση αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με την ενοχή και την αυτονομία, αλλά το λύνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση: περνούν στη δράση, προτού σκεφτούν εναλλακτικές επιλογές. Εκεί όπου ένα ιδεοληπτικό άτομο αναβάλλει και χρονοτριβεί, ένα ψυχαναγκαστικό άτομο κάνει πρόσω ολοταχώς. Για τα ψυχαναγκαστικά άτομα, διάφορες δεδομένες καταστάσεις έχουν χαρακτηριστικά τα οποία αξιώνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές. Αυτές δεν είναι πάντοτε ανόητες ή αυτοκαταστροφικές, όπως, για παράδειγμα, το χτύπημα ενός ξύλου κάθε φορά που κάποιος κάνει μια αισιόδοξη πρόβλεψη ή η σεξουαλική επαφή κάθε φορά που μια κατάσταση αποκτά σεξουαλική χροιά, αντίστοιχα.

Ο ψυχαναγκασμός για δράση έχει την ίδια επίδραση στην αυτονομία όπως και η ιδεοληπτική αποφυγή της δράσης. Τόσο η πραξιακή σκέψη όσο και η έκφραση συναισθημάτων αποφεύγονται ώστε να μην παρατηρήσει το άτομο ότι πραγματικά κάνει μια επιλογή. Η επιλογή συνεπάγεται την ευθύνη ενός ατόμου για τις ενέργειές του και η υπευθυνότητα σχετίζεται με την ανοχή φυσιολογικών επιπέδων ενοχής και ντροπής. Η μη νευρωτική ενοχή αποτελεί μια φυσική αντίδραση ενός ατόμου που ασκεί κάποια ισχύ, και η ευαλωτότητα στην ντροπή συνδέεται με την εκούσια δράση που μπορεί να είναι ορατή από τους άλλους. Τόσο τα ιδεοληπτικά όσο και τα ψυχαναγκαστικά άτομα είναι σε τέτοιο βαθμό διαποτισμένα με παράλογη ενοχή και ντροπή, ώστε δεν μπορούν να ανεχτούν πλέον αυτά τα συναισθήματα.

Τα ιδεοληπτικά άτομα συντηρούν την αυτοεκτίμησή τους μέσα από τη σκέψη. Τα ψυχαναγκαστικά άτομα κάνουν το ίδιο μέσω της ανάληψης δράσης. Η απώλεια της εργασίας αποτελεί πλήγμα για το καθένα από εμάς, αλλά για ένα ψυχαναγκαστικό άτομο η ίδια κατάσταση έχει καταστρεπτικές συνέπειες, επειδή η εργασία είναι η πρωταρχική πηγή της αυτοεκτίμησής του. Στους ψυχαναγκαστικούς ασθενείς οι οποίοι κυριαρχούνται από ενοχή η φύση της κατάθλιψης που τους κυριεύει είναι πολύ περισσότερο μελαγχολική από ό,τι ναρκισσιστική. Παράλληλα επικρατεί μέσα τους μια αντίληψη του εαυτού τους ως κακού, η οποία χαρακτηρίζεται από απώλεια ελέγχου και καταστροφικότητα.

Τα ιδεοληπτικά και ψυχαναγκαστικά άτομα φοβούνται τα εχθρικά τους συναισθήματα και υποφέρουν από υπερβολική αυτοκριτική τόσο για την πραγματική όσο και για τη νοερή επιθετικότητα. Ανάλογα με το περιεχόμενο των μηνυμάτων που λαμβάνουν από τις οικογένειές τους διακατέχονται από μεγάλο άγχος για τον κίνδυνο να ενδώσουν στην ασέλγεια, την απληστία, τη ματαιοδοξία, την οκνηρία, το φθόνο και άλλες παρόμοιες καταστάσεις. Αντί να αποδεχτούν τέτοιου είδους στάσεις και να στηρίξουν τον αυτοσεβασμό τους ή την αυτοκριτική τους αποκλειστικά στον τρόπο που συμπεριφέρονται, θεωρούν ότι ακόμη και το να αισθανθούν τέτοιες παρορμήσεις είναι κατακριτέο.

Όπως και οι ηθικοί μαζοχιστές, με τους οποίους μοιράζονται την τάση για υπερβολική ευσυνειδησία και αγανάκτηση, μπορεί να τρέφουν ένα είδος κρυφής ματαιοδοξίας σχετικά με την αυστηρότητα των απαιτήσεων που έχουν για τον εαυτό τους. Αξιολογούν τον αυτοέλεγχο υψηλότερα από τις περισσότερες άλλες αρετές και δίνουν έμφαση σε γνωρίσματα όπως η πειθαρχία, η τάξη, η αξιοπιστία, η νομιμότητα, η τιμιότητα και η καρτερία. Η δυσκολία τους να αναστείλουν τον έλεγχο συχνά μειώνει την ικανότητά τους σε τομείς όπως η σεξουαλικότητα, το παιχνίδι, το χιούμορ και ο αυθορμητισμός.

Σε μια προσπάθεια να παρακάμψουν τη συνολική σημασία μιας απόφασης ή αντίληψης, η εκτίμηση των οποίων μπορεί να προκαλέσει ενοχή, καθηλώνονται σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες ή συνέπειες ( Τι θα συμβεί, αν....). Δεν μπορούν - και ασυνείδητα δεν θέλουν - να δουν το δάσος αλλά μόνο τα δέντρα.

(http://www.papapan.gr/ideoliptikes-compulsive)

κουζίνα

η επόμενη κουζίνα μου είναι αυτά τα ντουλάπια...θα τα φτιάξω τελικά....

...άγγελοι...

..άγγελοι κρεμασμένοι να στεγνώσουν...από τι??
..άγγελοι πλαγιασμένοι για να δουν τι??
..άγγελοι με το βλέμμα κάπου..που??
..

αφήστε τους να στεγνώσουν για να έρθει κι η ώρα να μας σκεπάσουν...!!!!

άσχετο για την ώρα αλλά σχετικό με τη εποχή..

Το διάβασα κι είπα να το μοιραστώ...



http://dyismos.pblogs.gr/2012/05/o-megas-alexandros-polioyhos-ths-benetias.html

Α,κι αυτό..

ας πάω τώρα να αλλάξω τα σεντόνια μου...μη βαρεθείτε κιόλας...

Σενάρια....

σενάρια ζωής που καλείσαι να τα κάνεις ταινία...
Κι αύριο μεθαύριο...αργότερα
σαν θεατής αυτής της ταινίας
ποια θα είναι η κριτική σου..??

Μην ανησυχείς και μην αγχώνεσαι...

Γιατί και τότε.αύριο μεθαύριο...αργότερα
ό,τι κι αν κάνεις
ένα κομάτι του σεναρίου θα είναι κι αυτό...

γιατί οι δικές μας ταινίες δεν τελεώνουν ποτέ...

κι αυτό είναι το θαύμα...αυτό είναι το ωραιότερο...

ηθοποιοί στην ταινία μας ...

Ευχαριστώ
Καλημέρα σας και καλή Κυριακή νάχουμε..

Gift

Yesterday is history

Tomorrow is mystery

Today is a gift

That's why it is called present...

Όνειρα

Ατέλειωτες σκέψεις στην κυριολεξία είναι αυτές που δημιουργούν τα όνειρα. Κιαυτά με τη σειρά τους κολυμπάνε στα νερά του κάποτε και προσπαθούν να κρατηθούν με νύχια καθ με δόντια στο σήμερα. 

πολλά..

πολλά τα χρόνια κι οι προσπάθειες
πολλές οι ευλογίες κι οι κατάρες
πολλές στιγμές κι αισθήματα
που χάνονται σε χρόνους μυστήριους

υπάρχουν πάντα λόγοι να μείνουμε στα παλιά
αυτή όμως η άποψη μόνο κλουβιά μας φτιάχνει
κιαν θες ν'αλλάξεις τη ματιά
κοίτα πιο πίσω και σβήσε...

πάντα και ποτέ
δυο λέξεις περιττές
όπως κι αυτά που ειπώθηκαν
όπως κι αυτά που έσβησαν

λόγια σκέψεις κι απόψεις
που γίναν λόγια ανείπωτα
που στάθηκαν για μια στιγμή στη γλώσσα
και γύρισαν πίσω κουβαλώντας το νόημα τους


δεν βγαίνουν πια πιο έξω
λόγος δεν υπάρχει
δεν μπορούν να σταθούν
απέναντι στην δυναμική του παρελθόντος

Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου

Ως "Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου" ή "Way of Saint James" (ισπανικά: El Camino de Santiago) είναι γνωστό το προσκύνημα στονΚαθεδρικό Ναό του Santiago de Compostela της Γαλικίας στη βορειοδυτικήΙσπανία, όπου η παράδοση λέει ότι βρίσκονται θαμμένα τα λείψανα του Αποστόλου Αγίου Ιακώβου. Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χριστιανικά προσκυνήματα από τους μεσαιωνικούς χρόνους, μαζί με τη Via Francigena στη Ρώμη και το προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ.

Κατά το Μεσαίωνα, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Σαντιάγο. Μέχρι σήμερα κανένας δρόμος δεν προσελκύει τόσους πολλούς ανθρώπους. Περνάει από μερικές δημοφιλείς πόλεις, όπως το Burgos και καταλήγει στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Παραδοσιακά, οι προσκυνητές διασχίζουν τη διαδρομή με ένα σακίδιο, ένα καπέλο και ένα καλάμι. Κάποιοι φορούν παραδοσιακούς μανδύες στολισμένες με το σύμβολο της προσκυνητικής αυτής διαδρομής Camino, ένα κοχύλι.

Σήμερα, δεν διασχίζουν όλοι το "El Camino de Santiago" για θρησκευτικούς λόγους, αλλά για να συνεχίσουν την παράδοση. Άλλοι απλά θέλουν να εξερευνήσουν αυτή τη διαδρομή για τις διάσημες εκκλησίες και τα μνημεία της. Για μερικούς, ο δρόμος αποτελεί μια ευκαιρία για να ανοίξουν τους ορίζοντές τους και να ζήσουν νέες εμπειρίες.

Δεν κατευθύνονται όλοι οι προσκυνητές με τα πόδια στον ιερό προορισμό. Μερικοί ταξιδεύουν με ποδήλατο, τρένο, λεωφορείο ή αυτοκίνητο. Αλλά όλοι έχουν τον ίδιο τελικό προορισμό: τον τάφο του Αποστόλου στον Καθεδρικό Ναό του Σαντιάγο, ο οποίος ανακαλύφτηκε το 813 μ.Χ.

Ο Santiago είναι ο προστάτης της πόλης (Santiago de Compostela), αλλά και της Γαλικίας και ολόκληρης της Ισπανίας. Στις 25 Ιουλίου η πόλη γιορτάζει προς τιμήν του Αγίου. Κάθε χρόνο, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης διοργανώνει ένα εκτεταμένο πολιτιστικό πρόγραμμα με θεατρικά έργα, εκθέσεις και συναυλίες. Τόσο ο διάσημος Δρόμος, όσο και η μεγάλη γιορτή του Αποστόλου είναι ακόμα ζωντανοί μέχρι τις μέρες μας.

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η διαδρομή ήταν δημοφιλής. Ωστόσο, η μαύρη πανούκλα, η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και η πολιτική αναταραχή το 16ο αιώνα στην Ευρώπη οδήγησαν στην παρακμή της. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, ελάχιστοι προσκυνητές έφταναν στο Σαντιάγο ετησίως. Από τότε, όμως, η διαδρομή έχει προσελκύσει έναν αυξανόμενο αριθμό προσκυνητών από όλο τον κόσμο. Η διαδρομή ανακηρύχθηκε η πρώτη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Διαδρομή από το Συμβούλιο της Ευρώπης τον Οκτώβριο του 1987.

Το κοχύλι ως σύμβολο

Το κοχύλι, το οποίο μοιάζει με τη δύση του ηλίου, λέγεται πως ήταν ένα σύμβολο που χρησιμοποιούταν σε προ-χριστιανικές Κέλτικες τελετουργίες της περιοχής. Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου μπορεί να είχε δημιουργηθεί ως μια προ-χριστιανική Κέλτικη πορεία θανάτου προς τη δύση του ηλίου, που λήγει στο «τέλος του κόσμου», στη λεγόμενη "Ακτή του Θανάτου" (Costa de la Muerte).

Κατά τη διάρκεια των ετών, το κοχύλι απέκτησε θρησκευτική σημασία, ως σύμβολο της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά το θάνατο του Ιακώβου, οι μαθητές του απέστειλαν το σώμα του στην Ιβηρική χερσόνησο για να θαφτεί στο Σαντιάγο. Στα ανοικτά των ακτών της Ισπανίας μια βαριά καταιγίδα χτύπησε το πλοίο και το σώμα χάθηκε στον ωκεανό. Μετά από κάποιο διάστημα, ωστόσο, το σώμα ξεβράστηκε στην ακτή καλυπτόμενο από κοχύλια.

Το κοχύλι - χτένι έχει, επίσης, μεταφορική σημασία. Οι αυλακώσεις στο περίβλημα, που ενώνονται σε ένα μόνο σημείο, αντιπροσωπεύουν τις διάφορες προσκυνητικές διαδρομές, οι οποίες καταλήγουν σε ένα ενιαίο προορισμό: τον τάφο του Saint James στο Santiago de Compostela. Επίσης, καθώς τα κύματα του ωκεανού οδηγούν τα όστρακα πάνω στις ακτές της Γαλικίας, το χέρι του Θεού προσανατολίζει τους προσκυνητές προς το Σαντιάγο  πηγή travelmagic .gr
ΙΩΒΗΛΑΙΟ ΕΤΟΣ ΚΟΜΠΟΣΤΕΛΑ

Υπήρξε, στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, μια σειρά από γεγονότα, που σχεδόν πάντα εντοπίζονται στα Άγια Έτη 1982, 1993, 1999 και 2004, που αναζωογόνησαν το προσκύνημα στην Κομποστέλα και έκαναν περισσότερο και καλύτερα γνωστό το Δρόμο του Αγίου Ιακώβου. Αξίζει να σημειώσουμε την επίσκεψη του Αγιότατου Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ το 1982 και το 1989, και τα έργα επαναξιολόγησης και αναζωογόνησης των Δρόμων του Αγίου Ιακώβου από δημόσιους οργανισμούς, κυρίως από τη γαλικιανή διοίκηση.

Άγιο Έτος Αποστόλου Ιακώβου 2010

Το 2010 γιορτάστηκε το δεύτερο Άγιο Έτος του 21ου αιώνα. Το Ιωβηλαίο Έτος της Κομποστέλα έχει την αφετηρία του στο Μεσαίωνα, όταν η γιορτή του Αποστόλου Ιακώβου, στις 25 του Ιούλη, πέφτει Κυριακή. Αυτό συμβαίνει συνήθως κάθε 6, 5, 6 και 11 έτη. Οι τρεις τελευταίες χρονιές ήταν το 1993, 1999 και 2004. Φέτος γιορτάζουμε το Ιωβηλαίο έτος 2010 και το επόμενο θα είναι σε 11 χρόνια, το 2021. Η θρησκευτική γιορτή ξεκινά κάθε 31 του Δεκέμβρη του προηγούμενου έτους, και τελειώνει την ίδια μέρα ένα χρόνο μετά
========

Νά συμπληρώσω λοιπόν μερικά πράγματα...
Οι περισσότεροι, τήν διαδρομη του Αγιου Ιακώβου,οι μη Καθολικοι-διότι για αυτούς αποτελούσε παράδοση-, την μάθαμε μέσα από τίς διηγήσεις τών μεταφυσικών εμπειριών του κ.Κοέλο[που εζήτησε από το σύμπαν και του εδώθη..μονο σε μας μερικούς μερικούς κωφεύει]και τής συμπαθέστατης στάρ του Χόλυγκουτ κ.Σίρλεϊ μακ Λεην κι οταν ανεδείχθη-πολύ σωστά-ως μνημείο Ευρωπαικής κληρονομιάς.Ομως ο δρόμος αυτός είναι γνωστός απ τήν αρχη τής υπαρξης ανθρώπων στή Δυτική Ευρώπη.Πρόκειται για εναν ιερό δρόμο που αποτύπωνε την μια ουρά του Γαλαξία κι οδηγούσε στό Φινιστέρε,στο τέλος του κόσμου,εκει που πέθαινε ο ηλιος,βουτώντας στα νερά του ωκεανού..πρόκειται γιά τόπο με εντονη γεωμαγνητική ακτινοβολία[αρα τοπο αφιερωμενο στή μεγάλη μητέρα κατα την απώτατη αρχαιότητα..τήν γεωμαγνητική ακτινοβολία εκεινοι οι χαμένοι πολιτισμοι,τήν ελεγαν "φίδι τής γής" και το συμβόλιζαν,[το φίδι], με μαύρο χρώμα-με μαυρο φίδι συμβολίζεται ακόμη και στίς μερες μας,η απόκρυφη γνώση-],γιαυτο και κάποτε εβρισκε κανείς στα εκκλησάκια του δρόμου,τήν εικόνα τής Μαυρης Μαντόνας,η και τής Αγίας Μαγδαληνής.Στήν ιστορία του κόσμου αυτό ειναι κάτι συνηθισμένο...σε κάθε κοινωνικοπολιτική αλλαγή και κάθε μεταβολή, η ανακατάταξη πληθυσμού,ειχαμε παράλληλα και θρησκευτική αλλαγή...μόνο πού η παλιά θρησκεία εξακολουθούσε νά υπάρχει υπόγεια και να εκδηλώνεται μεσα από τά εθιμα και τίς παραδόσεις των ανθρώπων[κλασικό παράδειγμα ο Άγιος Ιππόλυτος,που σκοτώθηκε από αλογα καί που δέν ειναι αλλος απ τόν γνωστό μας Ιππόλυτο τον γυιό του Θησέα-που επίσης σκοτώθηκε από αλογα-που λατρευτηκε με ιδιαίτερο τρόπο στήν Ιταλία και που εξακολουθεί να λατρεύεται στην ιδια περιοχη και με το ιδιο τροπο,ως Αγιος Ιππόλυτος πιά..αλλά αυτά θα τα πουμε σε μελλοντική ανάρτηση.]Ετσι λοιπόν και με το δρομο του Ιακώβου, στην ουσία η Καθολική εκκλησία, υιοθέτησε μια παγανιστική συνήθεια, που επέμενε να συνεχίζεται ανά τους αιώνες, σε πείσμα τών καιρών ,προσφέροντας μια καινούρια ερμηνεία του φαινομένου..Αυτό συνέβαινε από πάντα οπως είπαμε..εκει λοιπόν που κατά τους προϊστορικούς χρόνους ΄,ο δρόμος ηταν διάσπαρτος από μενίρ,σημερα την θέση τους εχουν καταλάβει εκκλησάκια με πάμπολλους αποκρυφιστικούς συμβολισμούς [αλλωστε λέγεται πώς μέρος του θησαυρού τών Ναιτών ειχε θαφτει εκεί..η παρουσία τους-τών ναιτών- ουτως η αλλως ηταν εντονη στήν περιοχή]Ο τόπος είναι συνδεδεμένος και με ενα αλλο "δικό μας παιδί",αν και οι μύθοι οι σχετικοι, μπλέκονται χρονικά..γενικά ειναι πολυ μπερδεμένη ιστορία..η μία εκδοχή μας λεει πώς ενας Ελληνας γυιος βασιλιά από την Μίλητο και από τήν γενιά του Κεκροπα,εξοριστος στήν Αιγυπτο,παντρεύεται τήν κόρη του Ακενατών,Ανκχεσένπατεν κι ερχεται σε επαφη με τον Μωυση[που κάποτε τον θεράπευσε κιόλας από δάγκωμα φιδιου],ο οποίος τού δινει την πέτρα του Ιακώβ[την περιφημη πέτρα του πεπρωμένου],λίγο πριν την Εξοδο...ο Ελληνας πριγκιπας φευγει κι αυτός, μαζι με Αιγύπτιους και Ελληνες και μετα απο περιπλάνηση ετων, φτανει στο Κομποστελο οπου στεφεται βασιλιάς.Η αλλη εκδοχή μεταφερει απλά τα ιδια περίπου γεγονότα,αλλά αργότερα στην εποχη της Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας..Ο Ιερεμίας φτάνει φυγάς στην Αιγυπτο, μαζί με την πέτρα του πεπρωμένου,βρίσκει στήν Ναύκρατι τον Ελληνα πρίγκιπα (αργότερα γνωστό ως Goedelglas) και του εμπιστεύεται την πέτρα...εκεινος λογω πολιτικών ανακατατάξεων,αναγκάζεται να φύγει...παίρνει την γυναικα του-κόρη του φαραώ,την Σκότα-Ελληνες κι Αιγύπτιους ΄,την πέτρα τών Εβραίων αλλά και τον μαρμαρινο θρονο του Δία που ειχε φερει απ την Μίλητο και φευγει κυνηγημένος....μετα απο μακρά διαδρομή, φτάνει στο Κομποστελο και στεφεται βασιλιάς της Ισπανίας,πάνω στον θρόνο του Δία και στην πέτρα του πεπρωμένου,στο σημείο που σήμερα ειναι ο ναός του Αγίου Ιακώβου[αλλά και για αυτά θα μιλήσουμε αλλη φορά]

Ας επιστρεψουμε τωρα στον Αγιο Ιάκωβο.Κάποιοι λένε πώς ηταν ο δίδυμος αδερφός του Χριστου[για τους πιο μυημένους,σιγά μην ελειπε κι ο "τάνιστ"απ την ιστορία],μπορει να ηταν μπορει και οχι,αυτο ομως που ειναι σιγουρο,ειναι πώς τα λείψανα που βρίσκονται στο Κομποστέλο δεν ειναι δικά του,διότι ο Αγιος Ιάκωβος ποτε δέν πήγε στήν Ισπανία,ουτε ζωντανός ουτε νεκρός.Αυτο βεβαίως ειναι γνωστο στην επίσημη Καθολική εκκλησία,ο κόσμος δέν ξερει σε ποιον ακριβώς απευθύνει τις ικεσίες του.Σε ποιόν λοιπόν ανήκουν τά λείψανα;στόν μάρτυρα Πρισκιλιανό

ΠΡΙΣΚΙΛΙΑΝΟΣ

Αυτός ηταν ενας πολυ καλός ανθρωπος αλλα αφελής..εζησε τόν 4ο αιώνα και ηταν μαθητής του αναχωρητή Μάρκου.Υπήρξε επίσκοπος Γαλικίας και ιδρυτής μιάς αίρεσης που βασιζότανστήν ισότητα, στόν σεβασμο, στήν ελευθερία, στην διατήρηση τής παλιάς γνώσης και τών τελετουργικών.Η διδασκαλία του βρήκε ανταπόκριση στίς καρδιές τών ανθρώπων και γρήγορα διαδόθηκε σε ολη τήν Ισπανία και σε αλλες περιοχές...οι πιστοί του νέου δόγματος ηταν πάρα πολλοί κι αναμεσά τους πολλοί επίσκοποι και ιερεις..φυσικά καταδικάστηκε απο τό Βατικανό κι εξαπολύθηκε διωγμός εναντίον του .Ο Πρισκιλιανος τότε σκέφτηκε να καταφύγει στο Βατικανό, να συναντήσει τον πάπα και να κάνει μιά ανοιχτή θεολογική συζήτηση[ειπαμε,καλός ανθρωπος αλλά αφελής]Πήγε στήν Ρώμη,αλλα αντι για τον πάπα Δαμάσιο, συνάντησε τους σαδιστές του Βατικανού,οι οποιοι αφου κουράστηκαν να τον βασανίζουν στο τέλος τον αποκεφάλισαν.Οι πιστοί του ομως,οι οποίοι πλήθυναν κι εξάπλωναν ολο και περισσότερο τήν διδασκαλία του, κατάφεραν να πάρουν το πτώμα του και να το θάψουν στήν Ισπανία,στον γνωστό μας τοπο.Σύντομα ο τάφος του εγινε τόπος προσκυνήματος και πλήθος κοσμου ,ακολουθώντας την γνωστή τους απο παλια, διαδρομή της ουρας του Γαλαξία,συνέρρεαν να προσευχηθούν.Εκει λοιπόν που δέν μπορούσε να εξαφανίσει μια παλια παγανιστική συνήθεια,η Καθολική εκκλησία,τής προέκυψε και σύγχρονος αιρετικός Αγιος.Τί εκανε;;οτι ηξερε πολυ καλά να κάνει με τις αριστες μεθόδους της...ετσι οπως επινοούσε ανύπαρκτους Αγίους κι αντικαθιστούσε με αυτους παλιές θεότητες κι υιοθετούσε τα τελετουργικά, μετατρέποντάς τα σε Χριστιανικές γιορτές,ετσι και τώρα.Εκμεταλλεύτηκε τήν λήθη και τήν σύγχυση και τον τρόμο που επεκράτησε με την εισβολή τών Αράβων και μετέτρεψε το λείψανο του καημένου του Πρισκιλιανου σε λείψανο του Αγίου Ιακώβου,το προίκισε και μ ενα ωραίο θρύλο και πολλά θαυματα και τέλος.

http://enaasteri.blogspot.gr/2012/03/blog-post_05.html

Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις

την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι

και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου

με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα

Με τη χάρη μιας γυναίκας

και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις

όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο

είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια

.και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο

να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.

Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου

μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ

Αντί να περιμένεις κάποιον

να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις. μαθαίνεις

.με κάθε αντίο μαθαίνεις

Χόρχε Λούις Μπόρχες

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ»

“Τίποτα δε χαρίστηκε στον άνθρωπο ποτέ. Μηδέ η δύναμή του,
Μηδέ αδυναμία, μηδέ καρδιά. Κι όταν νομίζει πως
Τα χέρια ανοίγει, ο ίσκιος του είναι σωστός σταυρός
Και μνέσκει μες τη χούφτα του της ευτυχίας του ο σποδός
Είναι μια προδοσία φριχτή κι αλλόκοτ’ η ζωή του.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Η ζωή του… Μοιάζει σε στρατιώτες με στολές
Μα δίχως όπλα, για έναν άγνωστο σκοπό ταγμένους.
Τι κι αν τους εύρης το πρωί ετοιμασμένους,
Αυτούς, οπού το βράδυ θα τους δειςς αβέβαιους, νικημένους;
Πείτε μονάχα* η ζωή μου! Και βαστήχτε των δακρύων σας τις πηγές…
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ωραία μου αγάπη, καλή μου αγάπη, οδύνη και πλάνη,
Μαζί μου σέχω, μέσα μου, σαν πουλί πληγωμένο*
Κι όλοι γύρω μας βλέπουν μένα βλέμμα χαμένο,
Ξαναλέγοντας, πίσω μου, κάθε λόγο που είχα πλεγμένο
Στα μεγάλα τα μάτια σου- κι έχει τώρα πεθάνει…
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ο καιρός να μάθουμε να ζούμε έχει διαβεί…
Κλαίνε στην ένωσή τους οι καρδιές μας κάθε βράδυ,
Για το σπαθί της δυστυχιάς που της χαράς το υφάδι
κόβει, για τις λύπες που πληρώνουν ένα χάδι,
Τα όσα δάκρυα για μια κιθάρας πνοή.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Δεν υπάρχει αγάπη, σαν κισσός στον πόνο να μη στρέφεται,
Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε πεθαίνει,
Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε μαραίνει,
Και της πατρίδας όχι πιότερο η αγάπη η βλογημένη
Δεν υπάρχει αγάπη που απ’ το κλάμα να μη θρέφεται.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Κι όμως, μ’ αγάπη εμείς οι δυο ‘μαστε δεμένοι!”




Λουίς Αραγκόν

Κι εμείς στα αρχαία....

Στον Καλαμώνα η αρχαιολόγος κ. Κουκούλη ανακάλυψε μαρμαρένια κολονάκια μιλιάρια. Τα μιλιάρια είναι χιλιομετρικοί δείκτες που γράφουν πόσα χιλιόμετρα απέχει η μία πόλη από την επόμενη (2ος αιώνας μ.Χ.). Το Κολονάκι στον Καλαμώνα γράφει: ‘2 χλμ. Φιλίππων στάδια τριάκοντα (1 στάδιο =180 μ.) Άρα 30 στάδια ήταν η απόσταση Καλαμώνα - Φιλίππων. Επίσης στον Αμυγδαλεώνα βρέθηκε άλλο μιλιάριο κοντά σε σημερινό σχολείο. Το μιλιάρι αυτό, που βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Καβάλας, γράφει: «Γναίος Εγνάτιος Ανθύπατος Ρωμαίων».

Κοντά στο Γαλλικό ποταμό βρέθηκε ανάλογη επιγραφή. Συμπεραίνουμε, δηλαδή, ότι ο Εγνάτιος ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή της οδού που πήρε και το όνομα του: «Εγνατία οδός». Κοντά στον Καλαμώνα βόρεια του λόφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου σώζονται επίσης οι βάσεις από μία αιγίδα. Υπήρχαν κάποιες υποθέσεις για το ρόλο της αιγίδας αυτής:Στήθηκε για να θυμίζει την νίκη Οκταβιανού και Αντώνιου το 42 π.Χ. Στο σημείο αυτό περνούσε η Εγνατία οδός.

Μία άποψη του Καραδένρου: ο Ζυγάκτης ποταμός (ή Γαγγίτης) είχε κοίτη κοντά στην αιγίδα μετά τη γέφυρα. Αυτή όμως η άποψη δεν έχει τεκμηριωθεί ακόμα. Προχωρώντας προς Λυδία μπαίνουμε στην τοιχισμένη πόλη των Φιλίππων. Υπήρχαν 2 πύλες: η Πύλη της Αμφιπόλεως και η πύλη της Νεαπόλεως (κοντά στον αρχαιολογικό χώρο). Σε κάθε πύλη υπήρχε φρουρά που ασκούσε έλεγχο. Εκεί υπήρχαν κτίσματα για τους φρουρούς. Σώζεται το μονολιθικό στόμιο ενός πηγαδιού που βρέθηκε στον ίδιο χώρο. Διακρίνονται σημάδια από σχοινί με το οποίο τραβούσαν τον κουβά με το νερό. Βρέθηκε κι άλλο παρόμοιο πηγάδι στο Δάτο και στον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων. Άρα στα σημεία αυτά υπήρχαν ενδιάμεσοι σταθμοί για να ξεκουράζονται οι ταξιδιώτες ( σύμβολον όρος = το βουνό του Άγιου Σίλα).
Ντικιλί – τάς (Oρθόπετρα ): Μέχρι το 1950 – 1960 οι γυναίκες πήγαιναν στην περιοχή να πλύνουν ρούχα. Αργότερα, η τοποθεσία περικλείστηκε από διάφορα κτίρια. Δεξιά και αριστερά του δρόμου υπήρχαν εργαστήρια ( π.χ. κεραμικά και πελέκηση της πέτρας) και κοιμητήρια.

Στο Ντικιλι τάς γινόταν ανασκαφή από Γάλλους για πολλά χρόνια. Η ορθόπετρα είναι ένα ρωμαϊκό ταφικό μνημείο. Η επιγραφή αναφέρεται στη καριέρα του Ρωμαίου αξιωματικού Caius Vibius Quartus (1ος αιώνας μ.Χ.). Λέγεται ότι είναι ο τάφος του ( δεν έχει εξακριβωθεί ). Ίσως να σκοτώθηκε στο σημείο αυτό.

Βρανόκαστρο ή Κάστρο Παλαιοχωρίου Παγγαίου ή Κάστρο του Μ. Αλεξάνδρου

Ένα αρχαίο Μακεδονικό κάστρο στα ανατολικά του Παλαιοχωρίου, στο δήμο Παγγαίου του νομού Καβάλας, στην κορυφή ενός από τους πρόβουνους του Παγγαίου όρους. Πρόκειται για το Κάστρο του Παλαιοχωρίου, που για αιώνες είναι γνωστό ως «το Κάστρο του Αλέξανδρου», και το οποίο γνώρισε στιγμές δόξας στους 18 σχεδόν αιώνες λειτουργίας του.

Το Όνομα του Κάστρου

Το κάστρο οφείλει το όνομά του στο Βυζαντινό στρατηγό Αλέξιο Βρανά που τον 12ο αιώνα ανακατασκεύασε και επανεξόπλισε το κάστρο. Προηγουμένως ήταν γνωστό σαν κάστρο Μεγάλου Αλεξάνδρου λόγω της Μακεδονικής του προέλευσης.

Ιστορία

Το κάστρο αρχικά χτίστηκε από τους Μακεδόνες για να προστατεύονται τα μεταλλεία χρυσού που λειτουργούσαν στην περιοχή, και τα οποία συνέδραμαν στην υλοποίηση της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κάποια στιγμή όμως, καθώς τα κοιτάσματα του πολύτιμου μετάλλου εξαντλήθηκαν, και αφού βρισκόταν στο εσωτερικό μιας τεράστιας αυτοκρατορίας, το Κάστρο εγκαταλείπεται. Η παράδοση διασώζει το τοπωνύμιο «Κάστρο του Αλέξανδρου», που στις αρχές του 18ου αιώνα δίνει το όνομα αυτό και στο Παλαιοχώρι, το οποίο από περιηγητές αναφέρεται ως το «χωριό του Αλέξανδρου».

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο το κάστρο χρησιμοποιείται περιστασιακά ως φυλάκιο και σταδιακά φαίνεται ότι παροπλίζεται μέχρι την υστεροβυζαντινή περίοδο, οπότε λόγω των επιδρομών των Σέρβων , κρίνεται σκόπιμο κάποια φρούρια στην περιοχή να επαναλειτουργήσουν.

Tο 1185 λοιπόν, ο Βυζαντινός Στρατηγός Αλέξιος Βρανάς ανακατασκευάζει το κάστρο, ενισχύει τις οχυρώσεις του, και το επανδρώνει. Μόνο που αυτή τη φορά ο ρόλος του δεν είναι να προστατεύει τα μεταλλεία που πλέον δεν υπάρχουν, αλλά να ελέγχει και να εποπτεύει τη δίοδο που δημιουργούνταν μεταξύ του ορεινού όγκου του Παγγαίου και της Πρασιάδας λίμνης, που κάλυπτε την σημερινή πεδιάδα των Φιλίππων. Ήταν τότε που το «Κάστρο του Αλέξανδρου» μετονομάστηκε, λόγω του δευτέρου κτήτορα του σε«Βρανόκαστρο».

Το κάστρο για δύο αιώνες κατόρθωσε να τις αποκρούει και να φυλάει τις δικές του «Θερμοπύλες» σε αυτή τη στρατηγική περιοχή. Όμως τον 14ο αιώνα οι Τούρκοι είχαν ξεχυθεί στα Βαλκάνια και η αυτοκρατορία κατέρρεε. Η τελευταία χρονιά που η σημαία και τα λάβαρα του Βυζαντίου κυμάτιζαν στους πύργους του Βρανόκαστρου ήταν το 1383. Τότε ο αναρίθμητος Οθωμανικός στρατός που πέρασε από την περιοχή στράφηκε εναντίον του.

Σύμφωνα με την παράδοση, σαράντα χρόνια, κράτησε η πολιορκία του κάστρου από τους Τούρκους. Σαράντα χρόνια μαχών, με τους λιγοστούς υπερασπιστές του οχυρού να μάχονται πίσω από τις επάλξεις ενάντια σε ένα στρατό που κάλυπτε όλη την γύρω πεδιάδα. Στο τέλος οι Οθωμανοί έσπασαν την πύλη με μια κανονιά και κατέλαβαν το κάστρο το οποίο κατέστρεψαν.

Παράλληλες Ιστορίες

Στην ακρόπολη του κάστρου βρίσκεται και το μικρό εικονοστάσι του Αγίου Θεοδώρου. Στην γιορτή του Αγίου οι κάτοικοι του Παλαιοχωρίου αλλά και της ευρύτερης περιοχής κατευθύνονται στο λόφο για να τιμήσουν τον Άγιο. Πρόκειται, για τη συνέχιση μιας μεσαιωνικής παράδοσης, η οποία θέλει ο Άγιος Θεόδωρος να τιμάται στο Κάστρο. Με αφορμή αυτή την παράδοση διοργανώνεται και μια εκδήλωση με τη φροντίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Παλαιοχωρίου και του δήμου Παγγαίου.

Είμαι εδώ....!!!!

Η κωμόπολη Κρηνίδες είναι πρωτεύουσα της Ενότητας Φιλίππων του Δήμου Καβάλας, όπου βρίσκεται ο σημαντικότερος ίσως αρχαιολογικός χώρος της ανατολικής Μακεδονίας.

Ιστορία
Η ιστορία του οικισμού των Φιλίππων αρχίζει στα 360/359 π.Χ., όταν άποικοι από τη Θάσο ιδρύουν την πρώτη πόλη, τις Κρηνίδες. Όταν στα 356 π.Χ. απειλούνται από τους Θράκες, ζητούν τη βοήθεια του Φιλίππου Β΄, ο οποίος, διαβλέποντας την οικονομική και στρατηγική σημασία της πόλης, την καταλαμβάνει, την οχυρώνει και την μετονομάζει σε (Φιλίππους).

Μετά την μάχη των Φιλίππων, το 42 π.Χ., η πόλη γίνεται ρωμαϊκή αποικία και αποκτά ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας της θέσης της πάνω στην Εγνατία Οδό.

Πολύ σημαντική χρονολογία υπήρξε το έτος 49 ή 50 μ.Χ., όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τους Φιλίππους και ίδρυσε την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία της Ευρώπης. Το γεγονός αυτό ανέδειξε την πόλη σε μητρόπολη του Χριστιανισμού. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους (963 με 969 μ.Χ.) ανοικοδομούνται τα τείχη της πόλης και κτίζονται οι πύργοι και το τείχος της ακρόπολης.

Ενδιαφέρον...!!!! Η αρχαία πόλη των Φιλίππων στις Κρηνίδες Καβάλας

Η τέχνη στην Ελλάδα: Η αρχαία πόλη των Φιλίππων στις Κρηνίδες Καβάλας: Ο ταξιδιώτης της Ελληνικής επικράτειας δεν θα δυσκολευτεί καθόλου ν'αντικρύσει σημεία που θα του θυμίζουν ή και θα του ζωντανέψου...

ανάσταση

...κι όπου νάναι έρχεται η ανάσταση...
μ' αυτό το Γολγοθά να δούμε τι θα κάνουμε....

ακροβάτης..μια ακόμα δημιουργία...

Μαγδαληνή

Μαγδαληνή


Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του,




πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.




Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,




στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες∙




κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.




Κι όμως μέσα σ' αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.




Μήνες για χάρη του έτρεχα απ' το Ναό στο λιμάνι




κι απ' την πόλη στο Όρος των Ελαιών.













Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.




Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.




Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.













Μ' αυτό το μύρο θ' αλείψω τα πόδια του,




μ' αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,




μ' αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.




Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,




ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.




Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του∙




κι αν μαρτυρήσω γι' Αυτόν, θα 'ναι η αγάπη του που θα μ' εμπνέει.




Γιατί, κύριε, ο έρωτας μού ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια




κι ίσως μείνει αιώνια τ' όνομά μου σα σύμβολο




εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν




«ότι ηγάπησαν πολύ».



















χριστιανόπουλος

...όταν...

Χτυπάει η πόρτα....

Γ: γαμώτο πάλι τα ίδια;;

Ε: είναι τα ίδια; Ακριβώς;

Γ: έτσι το βλέπω.. Και πάνω που νόμιζα ότι τα χιλιόμετρα απόστασης βοηθάνε και "καθαρίζεις"

Ε: γιατί, ήταν τόσο βρώμικα; Ή τόσο καθαρά που σ´ενοχλούσε;;

Γ: μάλλον τόσο καθαρά... Αλλά αυτό μ´ ενόχλησε;;

Ε: όλα αυτά που σ´ ενόχλησαν ήταν μέσα σου.. Από πουθενα αλλού δεν ήρθαν... Μέσα σου ήταν και γιαυτό και τα κατάλαβες

Γ: και τώρα;; Άντε πάλι;; Δεν αντέχω μια από τα ίδια. 

Ε: αν δεν αντέχεις, φτιάξτο μέσα σου. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό το μέσα δεν αντέχεις.

Γ: ωραία. Άντε και να δούμε. Κοίτα πλάκα τώρα που η απόσταση πάλι θα βοηθήσει. 

Ανοίγω......

πάμε ξανά????

Ήρθες ζεστός από ταξίδι
Δέκα φορές το γύρο της γης
Έλειπες για καιρό
Είχες πολλά να δεις

Δεν ξεχνάει η καρδιά
με την πρώτη δυσκολία
Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Ήρθες ζεστός από ταξίδι
Δέκα φορές το γύρο της γης
Έλειπες για καιρό
Είχες πολλά να δεις

Δεν ξεχνάει η καρδιά
με την πρώτη δυσκολία
Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Κάποιοι,κάπου,κάπως είδαν λένε το φως
Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο
Έλα δείξε μου πώς
Πάμε ξανά
Τώρα θα είναι αλλιώς
Υπάρχει χρόνος

Κάποιοι,κάπου,κάπως σε μιαν άλλη ζωή
Ήρθαν πολλοί
κανείς τους όμως δε φιλάει όπως εσύ
Πιάσε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Ήρθες αργά μες στο σκοτάδι
Μια σιγουριά στο βήμα παλιά
Είχες πολλά να πεις
Δεν έβγαλες μιλιά

Δε θα γίνεις ποτέ μια χαμένη ευκαιρία
Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Κάποιοι,κάπου,κάπως είδαν λένε το φως
Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο
Έλα δείξε μου πώς
Πάμε ξανά
Τώρα θα είναι αλλιώς
Υπάρχει χρόνος

Κάποιοι,κάπου,κάπως σε μιαν άλλη ζωή
Ήρθαν πολλοί
κανείς τους όμως δε φιλάει όπως εσύ
Πιάσε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Τη ζωή μου μηδενίζω, Πάει να πει πως ξαναρχίζω, Τη ζωή μου μηδενίζω, Πίσω δεν ξαναγυρίζω...

Το μηδέν θα κάνω κύκλο

Κι εκεί μέσα θα χορεύω

Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω

Κι ας μην ξέρω τι γυρεύω.




Τη ζωή μου μηδενίζω,

Πάει να πει πως ξαναρχίζω,

Τη ζωή μου μηδενίζω,

Πίσω δεν ξαναγυρίζω...




Βάλαμε φωτιά στα φρένα

Και μας έμεινε το γκάζι

Με ταχύτητες μεγάλες

Μοναχά η γη αλλάζει.

Έτσι μόνο η γη αλλάζει

Με ταχύτητες μεγάλες

Βάλαμε φωτιά στα φρένα

Και μας έμεινε το γκάζι.




Στάχτη γίνανε τα πάντα

Κάηκε το παρελθόν μου

Όλη μου η περιουσία

Στην καρδιά και στο μυαλό μου.




Τη ζωή μου μηδενίζω,

Πάει να πει πως ξαναρχίζω,

Τη ζωή μου μηδενίζω,

Πίσω δεν ξαναγυρίζω...




Βάλαμε φωτιά στα φρένα

Και μας έμεινε το γκάζι

Με ταχύτητες μεγάλες

Μοναχά η γη αλλάζει.

Έτσι μόνο η γη αλλάζει

Με ταχύτητες μεγάλες

Βάλαμε φωτιά στα φρένα

Και μας έμεινε το γκάζι.

Ζωή

Τη θλίψη στην καρδιά σου προδίνουν τα πρώτα γκρίζα μαλλιά Η ζωή είναι όπως οι κενές σειρές βουνών που το χιόνι περιμένει να το συναντήσεις Ακόμα υποχωρείς μοναχικά απ’ το παρελθόν στην αγριότητα.


Li Yu (937-978) ποιητής από την Κίνα

....θυμάμαι

Η αγάπη αυτή

Η αγάπη αυτή
Έτσι βίαιη
Έτσι εύθραυστη
Έτσι τρυφερή
Έτσι απελπισμένη
Η αγάπη αυτή
Όμορφη σαν τη μέρα
Κι άσκημη σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι άσκημος
Η αγάπη αυτή έτσι αληθινή
Ή αγάπη αυτή έτσι ωραία
Έτσι ευτυχισμένη
Έτσι χαρούμενη
Κι έτσι γελοία
Τρέμοντας από φόβο σαν παιδί μες στο σκοτάδι
Κι έτσι σίγουρη
Σαν έναν ήσυχο άνθρωπο στη μέση της νύχτας
Η αγάπη αυτή που φόβιζε τους άλλους
Που τους έκανε να μιλούν
Που τους έκανε να χλομιάζουν
Η αγάπη αυτή που την παραμονεύουν
Γιατί την παραμονεύαμε
Φοβισμένη πληγωμένη τσαλαπατημένη αφανισμένη
απαρνημένη ξεχασμένη
Γιατί τη φοβίσαμε την πληγώσαμε την τσαλαπατήσαμε
την αφανίσαμε την απαρνηθήκαμε και την ξεχάσαμε
Η αγάπη αυτή ολόκληρη
Τόσο ζωντανή ακόμα
Κι ηλιόλουστη
Είναι η δική σου
Είναι η δική μου
Αυτή που ήταν
Τούτο το πάντα καινούριο κάτι
Και που δεν άλλαξε
Έτσι αληθινό σα φυτό
Έτσι τρεμάμενο σαν πουλί
Έτσι ζωντανό έτσι ζεστό σαν καλοκαίρι
Οι δυο μας μπορούμε
Να πάμε και να ‘ρθουμε
Μπορούμε να ξεχάσουμε
Κι ύστερα να ξανακοιμηθούμε
Να σηκωθούμε να πονέσουμε να γεράσουμε
Να κοιμηθούμε κι άλλο
Να ονειρευτούμε το θάνατο
Να χαρούμε να χαμογελάσουμε να γελάσουμε
Και να ξαναβρούμε τη νιότη μας
Η αγάπη μας μένει εκεί
Πεισματάρα σα μουλάρι
Ζωντανή σαν τη λαχτάρα
Σκληρή σαν τη μνήμη
Κουτή σαν τη λύπη
Τρυφερή σαν ανάμνηση
Ψυχρή σαν το μάρμαρο
Όμορφη σαν τη μέρα
Εύθραυστη σαν παιδί
Μας κοιτάει χαμογελώντας
Και μας μιλάει χωρίς να πει λέξη
Κι εγώ την ακούω τρέμοντας
Και φωνάζω
Φωνάζω για σένα
Φωνάζω για μένα
Σε ικετεύω
Για σένα για μένα και για όλους που αγαπιούνται
Και που αγαπήθηκαν
Ναι της φωνάζω
Για σένα για μένα για όλους τους άλλους
Που δεν τους ξέρω
Μείν’ εκεί
Εκεί που είσαι
Εκεί που ήσουν άλλοτε
Μείν’ εκεί
Μην κουνηθείς
Μη φύγεις
Εμείς που αγαπηθήκαμε
Σε ξεχάσαμε
Εσύ μη μας ξεχνάς
Δεν είχαμε παρά εσένα στον κόσμο
Μη μας αφήνεις να ψυχραθούμε
Πάντα πολύ πιο μακριά
Και δεν ενδιαφέρει πού
Δως μας σημάδια πως υπάρχεις
Πολύ αργότερα
Μέσα στο δάσος της μνήμης
Ανάτειλε ξαφνικά στην άκρη
Πιάσε μας το χέρι
Και σώσε μας.

Jacques Prévert

τώρα τι λες???

Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες.

δεν μας συγχωρώ....

Είδα μέσα στη βουή
την παλιά μου αγάπη
τόσες θύελλες εκεί
τόσες πυρκαγιές

Πως να κλείσει η πληγή
πως να βγει το αγκάθι
γιατί βρήκαμε γιατί
τόσες αφορμές

Θα ΄μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξες
δεν σε συγχωρώ
για όλες τις φωτιές που ξέχασες
Θα 'μαι πάντα εδώ
όσα χρόνια κι αν περάσανε
δεν μας συγχωρώ
από φόβο χάσαμε

Στον υπόγειο σταθμό
μια οφθαλμαπάτη
μες στο πλήθος το βουβό
χάθηκε κι αυτή

Δεν το καταλάβαμε
πόσο αργεί η αγάπη
να δούμε δεν προλάβαμε
το τέλος μας αρχή

Θα ΄μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξες
δεν σε συγχωρώ
για όλες τις φωτιές που ξέχασες
Θα 'μαι πάντα εδώ
όσα χρόνια κι αν περάσανε
δεν μας συγχωρώ
από φόβο χάσαμε

Ο Ακροβάτης

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται

για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά

και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει




Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό

πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς

να μένεις μόνος, να μένεις μόνος




Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ

που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς

μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία

μην πει κανείς ότι δεν το ήξερε..

που να το βρεις πια....

Συνέντευξις...

...παλιοπαρέες.....

...συμπάθειες...

..για πολλά γέλια...

...με τη φίλη μου...

...με τον φίλο μου....

...BANG BANK SHOW BUSINESS...

..show business...

just for fun...

....αυτά....

...δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος...

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου

ό,τι μου λείπει με προστατεύει

από κείνο που θα χάσω

όλες οι ικανότητές μου

που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής

με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό

άχρηστες, ανούσιες.

Ό,τι μου λείπει με διδάσκει

ό,τι μου 'χει απομείνει

μ’ αποπροσανατολίζει

γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν

σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.

Δεν μπορώ, δεν τολμώ

ούτ’ έναν άγγελο περαστικό

να φανταστώ γιατί εγώ

σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους

κατεβαίνω.

Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν

έγινε φίλη καλή

μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.

Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–

στέρησέ με κι άλλο

για να επιζήσω.


Αγγελάκη-Ρούκ Κατερίνα

κάτσε καλά...

μετακομίζω...

Ο Δρόμος Σου Είσαι Εσύ

Φεύγεις και πας είσαι καράβι

μπροστά κοιτάς η θάλασσά σου

πυρκαγιές και πάγοι.

Μα πιο μπροστά πάντα θα στέκει

ο γυρισμός σου στη φουρτούνα αντέχει.




Φεύγεις που πας και που πιστεύεις

τι κυνηγάς ποια γη σε θέλει

ποιον εαυτό γυρεύεις.

Όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα

κάθε ταξίδι είναι γυρισμός.




Φεύγεις και πας που επιστρέφεις

σε ποια στεριά η ξενιτιά σου είναι όσα έχεις.

Κι όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα

και πιο μακριά σου είσαι μόνο εσύ.




Εσύ γεννάς τη θάλασσα

και χτίζεις το καράβι

είσαι το εδώ και το αλλού

είσαι η γιορτή του γυρισμού

το δάκρυ του αποχωρισμού.

Και το ταξίδι σου είσαι εσύ

είσαι το κύμα το νησί

είσαι ο αέρας το πανί

και τ άσπρο μου μαντήλι.




Φεύγεις και πας που ταξιδεύεις

δρόμοι ανοιχτοί τα σύνορά σου είναι όπου αντέχεις.

Όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο

όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ.

Γιατὶ ἀγαπάω

Γιατὶ ἀγαπάω ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὴ ζωή. Καὶ ποὺ ἡ λύπη τους εἶναι ἡ δύναμή τους. Ποὺ κοιτάζουν μὲ μάτια ἄδολα καὶ ἀθῷα, ἀκόμα κι ἂν πέρασε ὁ χρόνος ἀδυσώπητος ἀπὸ πάνω τους. Ποὺ γνωρίζουν ὅτι δὲν τὰ ξέρουν ὅλα, γιατὶ δὲν μαθαίνονται ὅλα. Ποὺ στύβουν τὸ λίγο καὶ βγάζουν τὸ πολύ. Γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ ὅσους ἀγαποῦν. Καὶ δὲν κουράζονται νὰ ἀναζητοῦν τὴν ὀμορφιὰ στὴν κάθε μέρα, στὰ χαμόγελα τῶν ἀνθρώπων, στὰ χάδια τῶν ζώων, σὲ μιὰ ἀσπρόμαυρη φωτογραφία, σὲ μιὰ πολύχρωμη μπουγάδα.

τάσος λειβαδίτης...

Αὐτὸς ποὺ σωπαίνει

Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους ποὺ ὁδηγοῦνε ἄγνωστο ποῦ… Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς ποὺ ἀρνοῦνται κλαῖνε λίγο κι ὕστερα ἐνδίδουν καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί, ἀερίζουν τὸ σπίτι ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς… τΣτὰ παλαιικὰ κρεβάτια μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ του κόσμου κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι σὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις… Γιατί δὲ μιλᾷς; Πές μου! Γιατί ᾔρθαμε ἐδῶ; Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε; Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα; Τί θέλουν νὰ ποῦν; Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!! Ὅλα θὰ ἄλλαζαν… Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα… δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους, τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά… Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει… τάσος λειβαδίτης

Φθινοπωρινό σχόλιο

Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή πολυθρόνα - αλλά που είναι τώρα το σπίτι, που είναι η φρουτιέρα με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια - μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να ΄χατε αγαπηθεί πολυ μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου. τάσος λειβαδίτης  

έλα

αγκαλιά

μεθυσμένο τραίνο

Το άσπρο άλογο

Και φυσικά υπάρχουν λόγοι που κοιτάζω πάντα κάτω - κάπου
είναι πεταμένο ένα κλειδί, που αν το βρεις σώθηκες: θα ξεκλειδώσεις
το χέρι του τρελού
και τότε θα είναι στη διάθεσή σου το άσπρο άλογο!

Τ.Λ.

με τον δάσκαλο...

Υπάρχουν άνθρωποι που διδάσκουν χωρίς να είναι ποτέ δάσκαλοι...λίγες λέξεις τους,λίγα βλέμματα,λίγες ανάσες...και μαθαίνεις τόσα πολλά... 

και κυρίως σε αυτές τις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις...πόσα και πόσα μαθαίνεις..αυτές οι παύσεις οι γεμάτες "λόγια"...

Και "εκείνος", ο Κύριος Πέτρος που δεν αρνήθηκε ούτε μία ούτε δύο ούτε τρεις (σαν τον άλλον)...αυτός ο Κύριος Πέτρος ήρεμος ,γαλήνιος,γεμάτος γνώση σοφία και κατανόηση...ο Κύριος Πέτρος που δεν αρνήθηκε ποτέ..

Αυτός , ο δικός μας Κύριος Πέτρος, μας έδειξε τόοοοσα πολλά.

Μας έμαθε μέσα σε λίγες μέρες τι σημαίνει όχι να αγαπάς αυτό που κάνεις, αλλά να κάνεις αυτό που αγαπάς...

Κι αυτος αυτό κάνει χρόνια τώρα,κάνει αυτό που αγαπάει, ζει με τα μελίσσια του και τα φροντίζει και τους μιλάει και συζητάει και και και....με μια μεγάλη διαφορά από εμάς τους κοινούς θνητούς...

Τα δικά του μελίσσια είναι όλος ο κόσμος...γιατί μόλις βρεθείς δίπλα του θέλεις να ρουφήξεις όλη τη γνώση και όλη τη σοφία που κατέχει αυτός ο άνθρωπος...

Χτες ο αγαπημένος μας Κύριος Πέτρος έκλεισε τα 87 του χρόνια....και θέλησε τη μέρα αυτή να "ξαπλώσει" στο πάτωμα... λίγο ταλαιπωρήθηκε....αλλά ξέρει αυτός...ξέρει ότι το μέλι θα τα φτιάξει όλα...κι όταν λέμε όλα εννοούμε ΟΛΑ!

πόσο μεγάλη  ήταν η φράση του:

Πού είσαι βρε αγόρι μου....θα φύγεις και δεν θα πούμε τίποτα.... 

αυτός λοιπόν είναι ο Κύριος Πέτρος μας... ο δικός μας Κύριος Πέτρος αλλά κι όλου του κόσμου....κι αν μου επιτρέπετε,για μένα είναι ο πραγματικός Πολεμιστής του Φωτός....ίσως κάποια άλλη στιγμή λιγότερο φορτισμένη,σας εξηγήσω κι άλλα για τον Κύριο Πέτρο μας...

Το μέλι μας- το ξεμέλισμα...

Το μέλι μας- να φύγουν τα "κορίτσια"...

Το μέλι μας- τα τελάρα...

Το μέλι μας- με το καπνιστήρι...

Το μέλι μας-Η προετοιμασία...